zespół centralnego bezdechu sennego

Zespół centralnego bezdechu sennego (central sleep apnea syndrome, CSAS) to zaburzenie oddychania podczas snu charakteryzujące się nawracającymi epizodami zatrzymania lub spłycenia oddychania (bezdechami lub hipowentylacją) spowodowanymi brakiem lub osłabieniem napędu oddechowego z ośrodkowego układu nerwowego. W przeciwieństwie do obturacyjnego bezdechu sennego, w CSAS nie występuje wysiłek oddechowy podczas epizodów bezdechu.

Etiologia zespołu centralnego bezdechu sennego jest zróżnicowana i obejmuje: niewydolność serca, udar mózgu, przewlekłą niewydolność nerek, choroby neurodegeneracyjne, stosowanie opioidów, przebywanie na dużych wysokościach oraz idiopatyczną postać schorzenia. Istotnym podtypem jest oddychanie Cheyne’a-Stokesa, charakteryzujące się naprzemiennymi okresami hiperwentylacji i hipowentylacji/bezdechu, występujące głównie u pacjentów z niewydolnością serca.

Diagnostyka CSAS opiera się na badaniu polisomnograficznym, które wykazuje co najmniej 5 epizodów bezdechów centralnych na godzinę snu, z towarzyszącymi objawami klinicznymi takimi jak: senność dzienna, przebudzenia z uczuciem duszności, chrapanie, bezsenność czy poranne bóle głowy. W leczeniu stosuje się terapię przyczynową (leczenie chorób współistniejących), nieinwazyjną wentylację (aparaty CPAP, BiPAP, ASV), tlenoterapię oraz farmakoterapię (acetazolamid, teofilina).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl