górna granica normy
Górna granica normy (GGN) to maksymalna wartość w zakresie referencyjnym dla danego parametru laboratoryjnego, uznawana za prawidłową u osób zdrowych. Wartości przekraczające górną granicę normy są klasyfikowane jako podwyższone i mogą wskazywać na procesy patologiczne.
GGN jest kluczowym punktem odniesienia w interpretacji wyników badań laboratoryjnych. W badaniach klinicznych leków często wykorzystuje się krotności GGN do oceny stopnia nasilenia nieprawidłowości, szczególnie w kontekście hepatotoksyczności (np. podwyższenie aktywności aminotransferaz >3× GGN jako kryterium istotności klinicznej).
Warto pamiętać, że zakresy referencyjne mogą różnić się między laboratoriami ze względu na stosowane metodyki i analizatory. Górna granica normy może być również zależna od wieku, płci i innych czynników fizjologicznych, co należy uwzględniać przy interpretacji wyników na granicy normy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kwikaton 50 mg
Lek Kwikaton zawiera 50 mg wildagliptyny i jest stosowany w dawce dobowej 100 mg, podzielonej na dwie dawki po 50 mg (rano i wieczorem) w większości schematów terapeutycznych, w tym monoterapii oraz terapii skojarzonej z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikiem i insuliną. Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z sulfonylomocznikiem, gdzie zaleca się 50 mg raz na dobę rano, gdyż dawka 100 mg nie wykazuje dodatkowej skuteczności. W przypadku jednoczesnego stosowania z sulfonylomocznikiem należy rozważyć redukcję dawki sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa wildagliptyny nie powinna przekraczać 100 mg. U pacjentów ≥65 lat nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, natomiast u chorych z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz ESRD dawka powinna zostać zmniejszona do 50 mg raz na dobę. Kwikaton jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza przy aktywności AlAT lub AspAT przekraczającej 3-krotnie ULN, oraz u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, farmakokinetyka, górna granica normy, hipoglikemia, klirens kreatyniny, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia skojarzona, terapia trójlekowa, tiazolidynodion, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cabazitaxel G.L. 20 mg/ml
W terapii kabazytakselem (Cabazitaxel G.L.) istnieją istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kabazytaksel, inne taksany (np. paklitaksel, docetaksel), polisorbat 80 lub inne substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Kluczowe jest także wykluczenie pacjentów z liczbą neutrofilów poniżej 1500/mm³, co wymaga wykonania pełnej morfologii krwi przed każdym podaniem leku i ewentualnego odroczenia terapii do czasu normalizacji parametrów hematologicznych. Ponadto, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, definiowane jako stężenie bilirubiny całkowitej przekraczające 3-krotnie górną granicę normy (>3 x GGN), stanowią przeciwwskazanie do stosowania kabazytakselu ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności i zaburzeń metabolizmu leku.
bilirubina całkowita, choroba alkoholowa, choroba poszczepienna, etanol, górna granica normy, kabazytaksel, liczba neutrofilów, morfologia krwi, nadwrażliwość na leki, neutropenia, niewydolność wątroby, padaczka, parametry wątrobowe, polisorbat 80, roztwór do infuzji, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, taksany, układ immunologiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anvildis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku Anvildis, jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, z zalecaną dawką dobową 100 mg podawaną w dwóch dawkach podzielonych po 50 mg rano i wieczorem w monoterapii oraz większości terapii skojarzonych (z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikiem i insuliną). Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z sulfonylomocznikiem, gdzie dawka wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę rano, co jest równie skuteczne i zmniejsza ryzyko hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu. Nie zaleca się stosowania wildagliptyny w terapii trójlekowej obejmującej metforminę i tiazolidynodion ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Anvildis, AspAT, cukrzyca typu 2, dawka podwójna, ESRD, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia skojarzona, terapia trzylekowa, tiazolidynodion, ULN, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lipegis
Stosowanie ezetymibu (Lipegis 10 mg) w skojarzeniu ze statynami wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i miopatii. W badaniach klinicznych, takich jak IMPROVE-IT, u pacjentów z chorobą wieńcową po ostrym zespole wieńcowym, obserwowano wzrost aktywności aminotransferaz ≥3-krotnie powyżej górnej granicy normy u 2,5% pacjentów leczonych ezetymibem/symwastatyną (10/40 mg) w porównaniu do 2,3% w grupie stosującej samą symwastatynę 40 mg. Zaleca się monitorowanie czynności wątroby na początku terapii zgodnie z wytycznymi dla statyn. W badaniu u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek częstość wzrostu transaminaz >3x ULN wyniosła 0,7% w grupie ezetymib + symwastatyna 20 mg oraz 0,6% w grupie placebo, co wskazuje na względne bezpieczeństwo w tej populacji.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axocar
Produkt leczniczy Axocar, zawierający ezetymib i symwastatynę, wiąże się z ryzykiem wystąpienia miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy wyższych dawkach symwastatyny. Miopatia objawia się bólami mięśni, tkliwością lub osłabieniem mięśni oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy (GGN). W badaniach klinicznych częstość miopatii wynosiła około 0,03% dla dawki 20 mg/dobę, 0,08% dla 40 mg/dobę oraz 0,61% dla 80 mg/dobę symwastatyny. W populacji pacjentów po zawale mięśnia sercowego stosujących 80 mg/dobę częstość ta wzrastała do około 1,0%. Ryzyko jest zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na metabolizm symwastatyny oraz u pacjentów przyjmujących dawkę 10 mg ezetymibu + 80 mg symwastatyny, która powinna być zarezerwowana dla osób z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne.
aktywność kinazy kreatynowej, ból mięśni, cholesterol LDL, ciężka hipercholesterolemia, działanie niepożądane, ezetymib, górna granica normy, hipercholesterolemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, symwastatyna, tkliwość mięśni, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Sandoz 400 mg
Imatinib Sandoz jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych i mięsaków, z dawkowaniem dostosowanym do fazy choroby i wieku pacjenta. U dorosłych z przewlekłą fazą przewlekłej białaczki szpikowej (CML) zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, w fazie przyspieszonej i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, a u pacjentów z Ph+ ALL 600 mg/dobę. Dawkowanie u dzieci ustala się na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m²/dobę, max. 800 mg u CML i 600 mg u Ph+ ALL). Imatinib podaje się doustnie podczas posiłku, dawkę 800 mg dzieli się na dwie dawki po 400 mg. W przypadku trudności w połykaniu tabletki można rozpuścić w wodzie lub soku jabłkowym (100 mg w 50 ml, 400 mg w 200 ml). Leczenie kontynuuje się do progresji choroby, a w razie braku odpowiedzi lub utraty odpowiedzi rozważa się zwiększenie dawki do 800 mg/dobę. Wskazane jest monitorowanie parametrów hematologicznych i wątrobowych, a w przypadku poważnych działań niepożądanych lub cytopenii stosuje się odpowiednie modyfikacje dawkowania lub przerwanie terapii.
aminotransferaza wątrobowa, aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, chemioterapia indukcyjna, ciężka neutropenia, dysfagia, działanie niepożądane, faza przewlekła, górna granica normy, hematologiczny nowotwór złośliwy, imatynib, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, oporność na leczenie, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaawansowana CML, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Teva Pharmaceuticals Polska
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Atorvox) konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby oraz ich okresowe monitorowanie w trakcie leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem pacjentów z podwyższoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku utrzymania się aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią chorób wątroby oraz u osób spożywających znaczne ilości alkoholu. Badanie SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych przy stosowaniu dawki 80 mg atorwastatyny u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub TIA, zwłaszcza z wywiadem udaru krwotocznego lub zawału lakunarnego, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
alkoholizm, aminotransferazy, ból mięśniowy, choroba niedokrwienna serca, funkcja wątroby, górna granica normy, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, mięsień szkieletowy, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niewydolność nerek, osłabienie mięśni proksymalnych, przeciwciała przeciwko reduktazie HMG-CoA, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, SPARCL, udar krwotoczny, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atrox 10 10 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atrox, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych w badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach leczonych średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3× GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (CK >3× GGN u 2,5%, a >10× GGN u 0,4%), co wskazuje na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (n=520) jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Dodatkowo, atorwastatyna może indukować hiperglikemię (często) i hipoglikemię (niezbyt często), a ryzyko rozwoju cukrzycy wzrasta u pacjentów z czynnikami ryzyka metabolicznego (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², hipertrójglicerydemia, nadciśnienie tętnicze).
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, badanie kliniczne, cholestaza, cukrzyca, działanie niepożądane, ginekomastia, glukoza, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, substancja czynna, trójglicerydy, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvacard neo
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Torvacard neo) konieczne jest wykonanie i regularne monitorowanie czynności wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem pacjentów z podwyższoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku utrzymania się aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów spożywających znaczne ilości alkoholu oraz u osób z chorobą wątroby w wywiadzie, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności. W badaniu SPARCL wykazano, że stosowanie atorwastatyny w dawce 80 mg może zwiększać ryzyko udarów krwotocznych, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed wdrożeniem terapii.
aminotransferaza, atorwastatyna, górna granica normy, hepatotoksyczność statyn, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra niewydolność nerek, przemijający atak niedokrwienny, rabdomioliza, statyna, udar krwotoczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Genoptim 40 mg
Atorvastatin Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, zawiera atorwastatynę wapniową i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wątroby, a także przy trwałym, ponad 3-krotnym wzroście aminotransferaz powyżej górnej granicy normy (GGN). Lek jest również bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikanie atorwastatyny do mleka matki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem, które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i zwiększonego ryzyka miopatii, w tym rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna wapniowa, badanie czynności wątroby, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność, kontrola lipidów, lek hipolipemizujący, metoda antykoncepcji, miopatia, nadwrażliwość, rabdomioliza, reakcja alergiczna na statyny, reakcja anafilaktyczna, schemat leczenia przeciwwirusowego, statyny, synteza cholesterolu, terapia hipolipemizująca, teratogenność, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atractin 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atractin, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych potwierdzony badaniami klinicznymi na 16 066 pacjentach (8755 na atorwastatynie, 7311 na placebo) przez średnio 53 tygodnie. Odsetek rezygnacji z terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny vs. 4,0% w grupie placebo. Najważniejsze działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3-krotnie powyżej normy u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (CK) (>3-krotnie u 2,5%, >10-krotnie u 0,4%), co jest dawkozależne i odwracalne. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, m.in. zakażenia (zapalenie błon śluzowych nosa i gardła ≥1/100 do <1/10), zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia rzadko), reakcje alergiczne (często), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia często, hipoglikemia niezbyt często), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy często, neuropatia obwodowa rzadko), oraz mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśniowe często, miopatia i rabdomioliza rzadko). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się rabdomiolizę, niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), anafilaksję oraz śródmiąższową chorobę płuc.
anafilaksja, atorwastatyna, enzymy wątrobowe, ginekomastia, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie dróg moczowych, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atrox
Atorwastatyna (Atrox) wymaga regularnego monitorowania czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby lub podwyższoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku utrzymującego się wzrostu enzymów powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u osób spożywających duże ilości alkoholu oraz z chorobami wątroby w wywiadzie. W badaniu SPARCL wykazano zwiększone ryzyko udarów krwotocznych przy dawce 80 mg, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii.
aminotransferaza, atorwastatyna, ból mięśniowy, choroba niedokrwienna serca, czynność wątroby, działanie niepożądane, fibrat, górna granica normy, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mięsień szkieletowy, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, stężenie glukozy, udar krwotoczny, udar mózgowy, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dimethyl Fumarate Gedeon Richter
Stosowanie fumaranu dimetylu wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, hepatotoksyczności oraz limfopenii. Zaleca się ocenę funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy, ogólne badanie moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny całkowitej, szczególnie w przypadku przekroczenia 3-krotnej (enzymy) i 2-krotnej (bilirubina) górnej granicy normy. Morfologia krwi z oznaczeniem liczby limfocytów powinna być wykonywana przed terapią oraz co 3 miesiące, z uwzględnieniem szczególnej ostrożności u pacjentów z limfopenią, zwłaszcza gdy liczba limfocytów spada poniżej 0,5 × 10⁹/L, co stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie MRI, bilirubina całkowita, ciężka limfopenia, enzym wątrobowy, fumaran dimetylu, górna granica normy, kreatynina i azot mocznikowy, leczenie immunomodulacyjne, leczenie immunosupresyjne, liczba limfocytów, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, parametr laboratoryjny, parametr nerkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Genoptim 80 mg
Atorvastatin Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera atorwastatynę wapniową jako substancję czynną. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, u osób z czynną chorobą wątroby oraz przy trwale podwyższonej aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotność górnej granicy normy (GGN). Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest bezwzględnie przeciwwskazane w okresie ciąży, karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem stosowanymi w terapii wirusowego zapalenia wątroby typu C, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i powikłań miopatycznych, w tym rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, dyspnea, enzymy wątrobowe, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, przeciwwskazanie, rabdomioliza, reakcja alergiczna, stężenie lipidów, substancja czynna, terapia statynami, uszkodzenie hepatocytów, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Crestor 10 mg
Rozuwastatyna (Crestor) w dawkach 10 mg i 20 mg posiada liczne przeciwwskazania, które należy starannie ocenić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (tabletki zawierają laktozę: 91,3 mg w dawce 10 mg i 182,6 mg w dawce 20 mg), czynną chorobę wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotnie GGN, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatię, a także stosowanie cyklosporyny i leków przeciwwirusowych (sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Dawkę 40 mg rozuwastatyny należy unikać u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, nadużywających alkoholu, pochodzących z Azji oraz u osób stosujących fibraty ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ponadto lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
aminotransferazy, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, fibraty, górna granica normy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, miopatia, nadwrażliwość na substancje, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, profil bezpieczeństwa, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, tabletka powlekana, toksyczność mięśniowa, toksyczność wątrobowa, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Storvas CRT
Stosowanie atorwastatyny (Storvas CRT) wymaga monitorowania funkcji wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz. W przypadku ich wzrostu powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) konieczne jest zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby oraz u osób regularnie spożywających alkohol, ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności. W badaniu SPARCL wykazano zwiększone ryzyko udarów krwotocznych u pacjentów bez choroby niedokrwiennej serca, którzy niedawno przebyli udar mózgowy lub TIA i stosowali atorwastatynę w dawce 80 mg, zwłaszcza u osób z wywiadem udaru krwotocznego lub zawału lakunarnego. W takich przypadkach stosunek korzyści do ryzyka wymaga indywidualnej oceny.
aminotransferazy, ból mięśniowy, choroba niedokrwienna serca, czynność wątroby, górna granica normy, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, osłabienie mięśni proksymalnych, ostra niewydolność nerek, przejściowy napad niedokrwienny, rabdomioliza, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Torvacard neo 80 mg
Torvacard neo, zawierający atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w dawkach od 11,990 mg w tabletce 10 mg do 95,920 mg w tabletce 80 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby oraz niewyjaśnione, trwałe podwyższenie aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki.
atorwastatyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, działanie teratogenne, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność statyn, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadwrażliwość na atorwastatynę, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, tabletka powlekana, terapia hipolipemizująca, trójwodna sól wapniowa, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ipinzan 50 mg + 850 mg
Lek Ipinzan, zawierający wildagliptynę i metforminę, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od aktualnej terapii pacjenta, skuteczności leczenia oraz tolerancji leku. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, podawanej zwykle w dawkach 50 mg dwa razy na dobę, wraz z metforminą w dawce 850 mg lub 1000 mg dwa razy dziennie. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii na monoterapii metforminą lub terapii skojarzonej (metformina + pochodna sulfonylomocznika lub insulina), dawka wildagliptyny powinna wynosić 50 mg dwa razy na dobę, a metformina powinna być stosowana w dawce zbliżonej do dotychczasowej. W przypadku terapii skojarzonej z sulfonylomocznikiem zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Nie zaleca się stosowania Ipinzanu w terapii trójlekowej z tiazolidynodionem ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
AlAT, AspAT, dawka wildagliptyny, GFR, górna granica normy, hipoglikemia, insulinoterapia z metforminą, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodne sulfonylomocznika, prawidłowa czynność nerek, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tiazolidynodion, wildagliptyna i metformina, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kwikaton 50 mg
Profil bezpieczeństwa wildagliptyny (substancji czynnej leku Kwikaton) w dawce 50 mg raz na dobę został oceniony na podstawie danych klinicznych od 3784 pacjentów, w tym 2264 w monoterapii i 1520 w terapii skojarzonej. Działania niepożądane miały przeważnie łagodny i przemijający charakter, nie wymagały przerwania leczenia, a ich częstość nie była zależna od wieku, etniczności, czasu terapii ani dawki. Zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby, występowały rzadko i zazwyczaj bezobjawowo, z powrotem parametrów wątrobowych do normy po odstawieniu leku. Podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT lub AspAT) przekraczające 3× górną granicę normy obserwowano u 0,2% pacjentów przy dawce 50 mg raz na dobę oraz 0,3% przy dawce 50 mg dwa razy na dobę, bez objawów klinicznych cholestazy czy żółtaczki.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, cholestaza, enzymy wątrobowe, górna granica normy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona aktywność AlAT, terapia skojarzona, wildagliptyna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu immunologicznego, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – AGARTHA 50 mg
Lek AGARTHA zawiera 50 mg wildagliptyny i był badany u 3784 pacjentów w różnych schematach dawkowania, w tym 2264 w monoterapii oraz 1520 w terapii skojarzonej. Dawkowanie obejmowało 50 mg raz na dobę (1102 pacjentów) oraz 100 mg na dobę (2682 pacjentów). Profil działań niepożądanych był generalnie łagodny i przemijający, bez konieczności przerwania terapii. Nie zaobserwowano istotnej korelacji między występowaniem działań niepożądanych a wiekiem, etnicznością, czasem leczenia czy dawką. Rzadko zgłaszano zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby, które miały najczęściej bezobjawowy przebieg i ustępowały po odstawieniu leku. W badaniach kontrolowanych do 24 tygodni częstość wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (AlAT lub AspAT) powyżej 3-krotnej górnej granicy normy wynosiła 0,2% dla dawki 50 mg raz dziennie, 0,3% dla dawki 50 mg dwa razy dziennie oraz 0,2% dla leków porównawczych.
aminotransferaza, badanie kliniczne, badanie z podwójnie ślepą próbą, cholestaza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, górna granica normy, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, parametr wątrobowy, przebieg bezobjawowy, wildagliptyna, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg
Bosentan Sandoz GmbH (125 mg tabletki powlekane, zawierające 129,082 mg bozentanu jednowodnego) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bozentan lub substancje pomocnicze, a także u osób z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby (klasa B lub C wg Child-Pugha). Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych – aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i/lub alaninowej (AlAT) przekraczającą trzykrotnie górną granicę normy (GGN), gdyż może to wskazywać na istniejące zaburzenia wątrobowe, które lek może zaostrzyć. Równoczesne stosowanie bozentanu z cyklosporyną A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnych interakcji farmakologicznych prowadzących do wzrostu stężenia bozentanu i zwiększenia działań niepożądanych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antykoncepcja hormonalna, bozentan, cyklosporyna A, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, górna granica normy, hepatotoksyczność, interakcje farmakologiczne, nadwrażliwość na substancję czynną, podwójna metoda antykoncepcji, skala Childa-Pugha, środek antykoncepcyjny hormonalny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agnis 50 mg
Wildagliptyna w dawce 50 mg (lek AGNIS) jest stosowana w terapii cukrzycy typu 2, z zalecaną dawką dobową 100 mg podawaną w dwóch dawkach po 50 mg (rano i wieczorem) w monoterapii oraz w skojarzeniu z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikiem i insuliną. Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z sulfonylomocznikiem, gdzie dawka wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę rano, co jest równie skuteczne jak 100 mg/dobę, a jednocześnie zmniejsza ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza przy konieczności redukcji dawki sulfonylomocznika. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 100 mg/dobę. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien ją przyjąć jak najszybciej, ale nie podwajać dawki w tym samym dniu. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w trójlekowej terapii doustnej z metforminą i tiazolidynodionem.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cukrzyca, dializa, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, metformina, monoterapia, niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia doustna, terapia trójlekowa, tiazolidynodion, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, stosowany głównie w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS). Standardowa dawka wyjściowa dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością wątroby wynosi 800 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosowywać indywidualnie w przypadku działań niepożądanych, zmieniając dawkę o 200 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dawka pozostaje na poziomie 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach zaleca się redukcję do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN) jest przeciwwskazane. U osób powyżej 65 roku życia nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności, jednak należy uwzględnić potencjalnie zwiększoną wrażliwość na lek. U pacjentów z klirensem kreatyniny >30 mL/min modyfikacja dawki nie jest wymagana, natomiast przy klirensie <30 mL/min zaleca się ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne.
aminotransferaza alaninowa, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, biodostępność leku, czynność wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, górna granica normy, klirens kreatyniny, mięsak tkanek miękkich, onkolog, pazopanib, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia przeciwnowotworowa, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma dostępny jest w dawkach 50 mg wildagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy chlorowodorku, podawany doustnie dwa razy na dobę. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, a metforminy powinna być podzielona na 2-3 dawki. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od aktualnej terapii, skuteczności i tolerancji. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii podczas monoterapii metforminą lub terapii skojarzonej z sulfonylomocznikiem bądź insuliną, zaleca się wprowadzenie wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę, przy jednoczesnym dostosowaniu dawki metforminy i ewentualnym zmniejszeniu dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Nie zaleca się stosowania w trójlekowej terapii doustnej z tiazolidynodionem ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, górna granica normy, hipoglikemia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, tiazolidynodion, trójlekowa terapia doustna, wildagliptyna metformina chlorowodorek, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie metforminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 400 mg
Preparat Meaxin (imatynib) jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych oraz mięsaków złośliwych i powinien być stosowany przez lekarzy z doświadczeniem w tych dziedzinach. Dostępny jest w dawkach 100 mg i 400 mg, podawany doustnie podczas posiłku, co zmniejsza ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie jest zależne od fazy choroby: w fazie przewlekłej CML zaleca się 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, a w Ph+ ALL 600 mg/dobę. U dzieci dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała, zwykle 340 mg/m²/dobę, z maksymalną dawką 800 mg. W przypadku braku odpowiedzi lub progresji choroby możliwe jest zwiększenie dawki do 800 mg/dobę, z koniecznością ścisłego monitorowania działań niepożądanych. W leczeniu GIST zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, a w DFSP 800 mg/dobę. Terapia powinna być kontynuowana do progresji choroby, a zaprzestanie leczenia po osiągnięciu pełnej odpowiedzi cytogenetycznej nie jest dobrze udokumentowane.
aminotransferaza, aspiracja szpiku, bezwzględna liczba neutrofili, biopsja, chromosom Philadelphia, ciężka neutropenia, faza akceleracji, faza indukcji, faza konsolidacji, faza przewlekła, górna granica normy, hematologiczny nowotwór złośliwy, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Genoptim 20 mg
Atorvastatin Genoptim, zawierający atorwastatynę wapniową w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z czynną chorobą wątroby lub trwałym, niewyjaśnionym podwyższeniem aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciąża, okres karmienia piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na ryzyko teratogenne i toksyczne dla płodu i niemowlęcia. Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane podczas terapii lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem, stosowanymi w leczeniu WZW typu C, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i powikłań miopatycznych.
aminotransferazy, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, ciąża, czynna choroba wątroby, funkcja wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, karmienie piersią, leczenie hipolipemizujące, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadwrażliwość, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, WZW typu C, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Leczenie pazopanibem, stosowanym w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, powinno być inicjowane wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w terapii przeciwnowotworowej. Zalecana dawka w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) wynosi 800 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji dawki o 200 mg w zależności od tolerancji pacjenta, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. Przed i w trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, a dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę przy łagodnych zaburzeniach, 200 mg/dobę przy umiarkowanych, natomiast stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). U pacjentów z klirensem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak brak danych klinicznych u osób z klirensem < 30 ml/min wymaga ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynność wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka, górna granica normy, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atoris 20 mg
Atoris, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg (10,36 mg soli wapniowej), 20 mg (20,72 mg soli wapniowej) oraz 40 mg (41,44 mg soli wapniowej), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Leku nie należy stosować u osób z czynną chorobą wątroby oraz u pacjentów z trwałym, niewyjaśnionym wzrostem aktywności aminotransferaz przekraczającym 3-krotnie górną granicę normy (GGN), ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności. Przeciwwskazania obejmują także kobiety w ciąży (FDA kategoria X), karmiące piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, ze względu na teratogenne działanie atorwastatyny i możliwość przenikania do mleka matki.
aminotransferazy, antykoncepcja, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatocyty, hepatotoksyczność, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, sól wapniowa, tabletka powlekana, WZW typu C - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Interakcje
Pazopanib, jako inhibitor kinaz tyrozynowych metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 400 mg/dobę przez 5 dni) zwiększają ekspozycję na pazopanib (AUC o 66%, Cmax o 45%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do 400 mg/dobę. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu lapatynibu (800 mg pazopanibu + 1500 mg lapatynibu), gdzie AUC i Cmax wzrastają o 50-60%. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenia leku, co wymaga wyboru alternatywnych preparatów. Pazopanib hamuje również CYP1A2, 3A4, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19 i 2E1 oraz indukuje CYP3A4, co przekłada się na wzrost ekspozycji na midazolam (AUC i Cmax o 30%) i paklitaksel (AUC o 26%, Cmax o 31%). Współistniejące stosowanie z substratami BCRP i P-gp wymaga ostrożności ze względu na hamowanie tych transporterów przez pazopanib i jego metabolity.
aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora H2, białko oporności raka piersi, biodostępność, cetuksymab, dekstrometorfan, esomeprazol, farmakokinetyka, górna granica normy, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinaz tyrozynowych, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, izoenzym CYP, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lapatynib, midazolam, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, ryfampicyna, SN-38, sok grejpfrutowy, statyna, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pitamet 4 mg
Pitawastatyna w preparacie PITAMET dostępna jest w tabletkach powlekanych o dawkach 2 mg i 4 mg, zawierających odpowiednio 126 mg i 252 mg laktozy jednowodnej, co może stanowić istotne źródło reakcji alergicznych u osób z nietolerancją laktozy. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pitawastatynę, inne statyny lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, aktywną chorobą wątroby oraz trwale podwyższonym stężeniem aminotransferaz przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy (GGN) o nieznanej etiologii. Ponadto, PITAMET nie powinien być stosowany u pacjentów z rozpoznaną miopatią ze względu na ryzyko nasilenia chorób mięśni oraz u osób przyjmujących cyklosporynę, co może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia pitawastatyny i zwiększonego ryzyka miopatii oraz rabdomiolizy.
aminotransferaza, choroba wątroby, ciąża, cyklosporyna, enzymy wątrobowe, górna granica normy, laktacja, laktoza jednowodna, miopatia, nadwrażliwość na pitawastatynę, pitawastatyna, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, reakcja alergiczna, statyna, tabletki powlekane, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib STADA 200 mg
Leczenie pazopanibem w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) powinno być inicjowane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Zalecana dawka wynosi 800 mg raz na dobę, podawana o stałej porze, na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Modyfikacje dawki, w odpowiedzi na działania niepożądane, powinny być dokonywane stopniowo o 200 mg, nie przekraczając dawki maksymalnej 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita prawidłowa, podwyższona AlAT lub bilirubina bezpośrednia do 1,5 x GGN) dawka pozostaje na poziomie 800 mg, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) zaleca się redukcję do 200 mg/dobę. Pazopanibu nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U pacjentów z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie <30 ml/min należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne.
aminotransferaza alaninowa, badanie farmakokinetyczne, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, górna granica normy, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, parametry wątrobowe, pazopanib, podawanie doustne, profil bezpieczeństwa, rak nerkowokomórkowy, stężenie bilirubiny, tolerancja leczenia, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie leku, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Glypvilo 50 mg
Lek Glypvilo (wildagliptyna) dostępny jest w postaci tabletek 50 mg, stosowanych głównie w dawce 100 mg na dobę, podzielonej na dwie dawki po 50 mg rano i wieczorem. Wyjątkiem jest terapia skojarzona z sulfonylomocznikiem, gdzie zalecana dawka wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę rano, ze względu na brak wykazanej przewagi dawki 100 mg/dobę i konieczność rozważenia zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. Glypvilo może być stosowany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikami oraz insuliną, z możliwością przyjmowania tabletek niezależnie od posiłku. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien ją przyjąć jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dawkowanie wildagliptyny, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia doustna, tiazolidynodion, trzylekowa terapia doustna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Storvas CRT
Lek Storvas CRT zawierający atorwastatynę w postaci soli wapniowej trójwodnej wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby oraz u osób nadużywających alkoholu lub z chorobami wątroby w wywiadzie. Aktywność aminotransferaz przekraczająca 3-krotną wartość górnej granicy normy (GGN) wymaga zmniejszenia dawki lub odstawienia leku. Analiza badania SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych przy dawce 80 mg atorwastatyny, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym udarem krwotocznym lub zawałem lakunarnym bez choroby niedokrwiennej serca. W takich przypadkach konieczna jest indywidualna ocena stosunku ryzyka do korzyści terapii.
aminotransferaza, atorwastatyna, badanie SPARCL, ból mięśniowy, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, czynność wątroby, górna granica normy, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osłabienie mięśni, rabdomioliza, statyna, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gluadda 50 mg
Produkt leczniczy Gluadda zawiera wildagliptynę w dawce 50 mg i jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Standardowa dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podzielona na dwie dawki po 50 mg (rano i wieczorem) i jest stosowana w monoterapii oraz w terapii skojarzonej z metforminą, tiazolidynodionem, pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną. Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z pochodnymi sulfonylomocznika, gdzie zalecana dawka wildagliptyny to 50 mg raz na dobę, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa wildagliptyny nie powinna przekraczać 100 mg. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien ją przyjąć jak najszybciej, ale nie należy stosować dawki podwójnej tego samego dnia. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Gluadda, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, metformina, monoterapia, pochodne sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, terapia dwulekowa, terapia skojarzona, tiazolidynodion, trójlekowa terapia doustna, wildagliptyna, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sortis 10
Atorwastatyna (Sortis) wymaga monitorowania czynności wątroby przed i w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby lub podwyższoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku aktywności enzymów przekraczającej trzykrotnie górną granicę normy (GGN) zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów spożywających duże ilości alkoholu oraz z chorobami wątroby w wywiadzie. Analiza badania SPARCL wskazuje na zwiększone ryzyko udarów krwotocznych przy dawce 80 mg atorwastatyny, zwłaszcza u pacjentów po udarze krwotocznym lub zawałem lakunarnym, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferaza, atorwastatyna, badanie funkcji wątroby, BMI, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, fenyloketonuria, fibrat, górna granica normy, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, SPARCL, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, udar krwotoczny, udar mózgowy, WZW typu C, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agolek 25 mg
Agolek zawiera agomelatynę w dawce 25 mg/tabletkę, stosowaną doustnie raz na dobę wieczorem. Początkowa dawka wynosi 25 mg, którą można zwiększyć do 50 mg po 2 tygodniach, jeśli nie nastąpi poprawa kliniczna, przy jednoczesnym monitorowaniu funkcji wątroby. Ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, konieczne jest badanie aktywności aminotransferaz przed leczeniem oraz okresowa kontrola po 3, 6, 12 i 24 tygodniach terapii, a także po każdej zmianie dawki. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom depresji. W przypadku odstawienia SSRI/SNRI zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki tych leków przy jednoczesnym wprowadzaniu agomelatyny, natomiast agomelatynę można odstawić bez redukcji dawki.
agomelatyna z kwasem cytrynowym, aktywność aminotransferaz, charakterystyka produktu leczniczego, czynność wątroby, duży epizod depresyjny, dysfagia, górna granica normy, hepatotoksyczność agomelatyny, objawy odstawienia, parametry farmakokinetyczne, parametry wątrobowe, profil farmakodynamiczny, SNRI, SSRI, substancja czynna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Livazo 1 mg
Przed rozpoczęciem terapii pitawastatyną (Livazo) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zwiększać ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na pitawastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (63,085 mg w tabletce 1 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, aktywną chorobą wątroby oraz trwale podwyższonym stężeniem aminotransferaz przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy (GGN). Ponadto, obecność miopatii lub chorób mięśni stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko nasilenia objawów miopatii lub rozwoju rabdomiolizy.
aminotransferazy, choroba wątroby, cyklosporyna, działanie teratogenne, górna granica normy, hepatocyty, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, leki hipolipemizujące, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, pitawastatyna, proces zapalny, rabdomioliza, rozwój embrionalny, statyny, synteza cholesterolu, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agomelatine NeuroPharma 25 mg
Agomelatine NeuroPharma to lek przeciwdepresyjny zawierający 25 mg agomelatyny w formie tabletek powlekanych, stosowany doustnie raz na dobę wieczorem. Początkowa dawka wynosi 25 mg, którą można zwiększyć do 50 mg po 2 tygodniach terapii w przypadku braku poprawy klinicznej, z uwzględnieniem ryzyka wzrostu aktywności aminotransferaz. Monitorowanie czynności wątroby jest kluczowe i powinno obejmować badania przed rozpoczęciem leczenia, po 3, 6, 12 i 24 tygodniach oraz w razie potrzeby klinicznej. Leczenie należy przerwać, jeśli aktywność aminotransferaz przekroczy 3-krotnie górną granicę normy (GGN). Terapia powinna trwać minimum 6 miesięcy, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów depresji. Agomelatynę można wprowadzić natychmiast podczas odstawiania leków z grupy SSRI/SNRI, a zakończenie terapii nie wymaga stopniowego zmniejszania dawki.
agomelatyna, aktywność aminotransferaz, aminotransferaza, badanie czynności wątroby, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynność wątroby, duży epizod depresyjny, faza podtrzymująca, górna granica normy, lek przeciwdepresyjny, objawy depresji, objawy odstawienia, ostra faza leczenia, parametry farmakokinetyczne, parametry wątrobowe, SNRI, SSRI, terapia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AGARTHA 50 mg
Wildagliptyna (lek AGARTHA) jest dostępna w tabletkach po 50 mg i stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2. Standardowa dawka wynosi 100 mg na dobę, podzielona na 50 mg rano i 50 mg wieczorem, niezależnie od schematu terapeutycznego (monoterapia, skojarzenie z metforminą, tiazolidynodionem, insuliną lub pochodną sulfonylomocznika). Wyjątkiem jest terapia dwulekowa z pochodną sulfonylomocznika, gdzie zaleca się 50 mg raz na dobę rano, z możliwością zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, metformina, monoterapia, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, terapia dwulekowa, tiazolidynodion, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Przeciwwskazania stosowania
Bozentan, stosowany w dawce 125 mg w leczeniu nadciśnienia płucnego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, umiarkowanym do ciężkiego zaburzeniem czynności wątroby (klasa B lub C wg Childa-Pugha) oraz u osób z aminotransferazami AspAT i/lub AlAT przekraczającymi trzykrotnie górną granicę normy przed rozpoczęciem terapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie cyklosporyny A jest zabronione ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia bozentanu w osoczu i potencjalnych działań niepożądanych. Przed wdrożeniem leczenia konieczna jest szczegółowa ocena funkcji wątroby oraz dokładny wywiad alergiczny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, bozentan, cyklosporyna A, działanie niepożądane, działanie teratogenne, górna granica normy, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, klasyfikacja Childa-Pugha, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, przeciwwskazanie w ciąży, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, wydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alikval Duo 50 mg + 1000 mg
Alikval Duo to lek przeciwcukrzycowy dostępny w dawkach 50 mg wildagliptyny + 850 mg lub 1000 mg metforminy chlorowodorku w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, zwłaszcza u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min), z maksymalną dobowa dawką wildagliptyny wynoszącą 100 mg. Standardowo lek podaje się dwa razy dziennie, rano i wieczorem. Dawkowanie zależy od wcześniejszej terapii: u pacjentów na monoterapii metforminą dawka wildagliptyny wynosi 50 mg dwa razy na dobę, a metformina jest podawana w dotychczasowej dawce; u pacjentów na terapii skojarzonej z pochodną sulfonylomocznika zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U osób stosujących insulinę i metforminę dawka wildagliptyny i metforminy powinna odpowiadać dotychczasowym dawkom składników.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka dobowa wildagliptyny, funkcja nerek, górna granica normy, hipoglikemia, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodna sulfonylomocznika, prawidłowa czynność nerek, terapia przeciwcukrzycowa, tiazolidynodion, wildagliptyna i metformina, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby