wrzodziejące zapalenie błony śluzowej

Wrzodziejące zapalenie błony śluzowej (łac. colitis ulcerosa) to przewlekła choroba zapalna jelita grubego o charakterze autoimmunologicznym. Charakteryzuje się nawracającymi epizodami zapalenia, które rozpoczyna się w odbytnicy i może szerzyć się proksymalnie, obejmując część lub całą okrężnicę. Zmiany zapalne dotyczą głównie błony śluzowej i podśluzowej, w przeciwieństwie do choroby Leśniowskiego-Crohna, która może obejmować wszystkie warstwy ściany jelita.

Patogeneza choroby obejmuje nieprawidłową odpowiedź immunologiczną na mikrobiotę jelitową u osób genetycznie predysponowanych, pod wpływem czynników środowiskowych. W obrazie klinicznym dominują biegunki z domieszką krwi, śluzem i ropą, bóle brzucha, parcia na stolec oraz objawy ogólne jak gorączka, osłabienie i utrata masy ciała. Intensywność objawów koreluje z rozległością i nasileniem zmian zapalnych.

Diagnostyka wrzodziejącego zapalenia błony śluzowej obejmuje badania endoskopowe (kolonoskopia z pobraniem wycinków), badania laboratoryjne (markery stanu zapalnego, morfologia, parametry biochemiczne) oraz obrazowanie radiologiczne. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (aminosalicylany, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki biologiczne), a w przypadkach opornych na leczenie lub powikłań – interwencję chirurgiczną.

Przebieg choroby ma charakter przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji. Długotrwały proces zapalny zwiększa ryzyko rozwoju raka jelita grubego, dlatego pacjenci wymagają regularnego nadzoru endoskopowego. Leczenie powinno być prowadzone przez doświadczony zespół gastroenterologiczny, a jego celem jest uzyskanie i utrzymanie remisji klinicznej oraz endoskopowej, zapobieganie powikłaniom i poprawa jakości życia pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl