zespół niedoboru odporności

Zespół niedoboru odporności to stan kliniczny charakteryzujący się upośledzeniem funkcji układu immunologicznego, co prowadzi do zwiększonej podatności na infekcje. Niedobory odporności mogą być wrodzone (pierwotne) lub nabyte (wtórne), przy czym te ostatnie występują znacznie częściej.

Pierwotne niedobory odporności wynikają z wad genetycznych i zazwyczaj ujawniają się we wczesnym dzieciństwie. Obejmują one szeroki zakres zaburzeń, od łagodnych po ciężkie, takie jak ciężki złożony niedobór odporności (SCID), agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X czy przewlekła choroba ziarniniakowa.

Wtórne niedobory odporności powstają w wyniku czynników zewnętrznych, takich jak zakażenie HIV (prowadzące do AIDS), leczenie immunosupresyjne, chemioterapia, radioterapia, niedożywienie, cukrzyca, choroby nowotworowe czy urazy. Najczęstszą przyczyną nabytego niedoboru odporności na świecie pozostaje zakażenie wirusem HIV.

Diagnostyka zespołów niedoboru odporności obejmuje badania immunologiczne, w tym ocenę ilościową i jakościową limfocytów, oznaczanie stężenia immunoglobulin, badania czynnościowe komórek odpornościowych oraz testy genetyczne w przypadku podejrzenia wrodzonych niedoborów. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować terapię substytucyjną immunoglobulinami, przeszczepienie komórek macierzystych, terapię genową lub leczenie choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl