INZOLFI
INZOLFI (inzoliflozyna) to innowacyjny inhibitor kotransportera glukozowo-sodowego typu 2 (SGLT2), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania tego leku opiera się na blokowaniu reabsorpcji glukozy w nerkach, co prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy z moczem i obniżenia stężenia glukozy we krwi niezależnie od działania insuliny.
Badania kliniczne wykazały, że INZOLFI skutecznie redukuje poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz masę ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2. Dodatkowo lek wykazuje korzystny wpływ na parametry sercowo-naczyniowe oraz funkcję nerek, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną w kompleksowym leczeniu cukrzycy.
Profil bezpieczeństwa INZOLFI jest porównywalny z innymi lekami z grupy SGLT2. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zwiększone ryzyko infekcji grzybiczych układu moczowo-płciowego oraz zwiększoną diurezę. Lek wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, a jego stosowanie powinno być monitorowane przez specjalistów, szczególnie w początkowym okresie terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – INZOLFI 0,5 mg
Lek INZOLFI zawierający fingolimodu chlorowodorek w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, w tym u osób z upośledzoną odpornością lub przyjmujących leki immunosupresyjne, a także u pacjentów z ciężkimi aktywnymi zakażeniami (np. zapalenie wątroby, gruźlica) oraz aktywnymi złośliwymi chorobami nowotworowymi. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh), ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Przeciwwskazania dotyczą również układu sercowo-naczyniowego: INZOLFI jest niewskazany u pacjentów, którzy w ciągu ostatnich 6 miesięcy przebyli zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, udar mózgu lub TIA, niewyrównaną niewydolność serca wymagającą hospitalizacji oraz niewydolność serca klasy III lub IV wg NYHA. Lek jest także przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III, z blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II, III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z implantowanym rozrusznikiem), a także u pacjentów z wyjściowym odstępem QTc ≥ 500 ms. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, ze względu na ryzyko teratogenności. Nadwrażliwość na fingolimod lub substancje pomocnicze również stanowi przeciwwskazanie do terapii.
blok przedsionkowo-komorowy, ciężkie aktywne zakażenie, fingolimod, gruźlica, INZOLFI, klasyfikacja Child-Pugh, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekłe zakażenie, reakcja anafilaktyczna, rozrusznik serca, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie repolaryzacji komór, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – INZOLFI 0,25 mg
Leczenie produktem leczniczym INZOLFI (fingolimod) powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza doświadczonego w terapii stwardnienia rozsianego. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 0,5 mg doustnie raz na dobę. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: ≤40 kg – 0,25 mg/dobę, >40 kg – 0,5 mg/dobę. W przypadku wzrostu masy ciała powyżej 40 kg u pacjentów rozpoczynających terapię od 0,25 mg, konieczna jest zmiana dawki na 0,5 mg wraz z powtórnym monitorowaniem, analogicznym do pierwszej dawki. Przerwy w leczeniu wymagają ponownego monitorowania, jeśli trwają ≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, >7 dni w 3. i 4. tygodniu lub >2 tygodnie po miesiącu terapii. U pacjentów ≥65 lat zaleca się ostrożność ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.
badanie rejestracyjne, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie fingolimodu, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakologia kliniczna, fingolimod, INZOLFI, kapsułki INZOLFI, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monitorowanie pacjenta, podanie doustne, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – INZOLFI 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, substancji czynnej leku INZOLFI 0,5 mg, wiąże się z istotnym ryzykiem kardiologicznym, w tym bradykardią, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużeniem odstępu QTc. Dawki do 80-krotności zalecanej (0,5 mg) były generalnie dobrze tolerowane, jednak dawka 40 mg wywołała u większości badanych objawy ze strony układu oddechowego, takie jak łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu godziny od podania, osiągając maksimum po 6 godzinach, a jej efekt utrzymuje się dłużej, choć z malejącym nasileniem. Przedawkowanie może także prowadzić do wolnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego, a w rzadkich przypadkach do przemijającego pełnego bloku przedsionkowo-komorowego (III stopnia).
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie krwi, częstość akcji serca, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, INZOLFI, monitorowanie kardiologiczne, odstęp QTc, pomiar tętna, przedawkowanie fingolimodu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, repolaryzacja komór serca, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego