zapalenie łojotokowe skóry

Zapalenie łojotokowe skóry (łac. dermatitis seborrhoica) to przewlekła, nawrotowa choroba zapalna skóry, dotykająca głównie okolice bogate w gruczoły łojowe, takie jak skóra owłosiona głowy, twarz (zwłaszcza brwi, nos, fałdy nosowo-wargowe), klatka piersiowa i okolice wyprzeniowe. Charakterystyczne zmiany obejmują zaczerwienienie, złuszczanie naskórka oraz żółtawe lub białawe łuski tłuszczowe.

Etiologia schorzenia jest wieloczynnikowa i nie do końca poznana. Istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny Malassezia (szczególnie M. globosa i M. restricta), nadmierna produkcja łoju oraz predyspozycje genetyczne. Czynnikami zaostrzającymi mogą być stres, zmiana klimatu, hormony oraz niektóre leki. Schorzenie często współwystępuje z chorobami neurologicznymi, takimi jak choroba Parkinsona, oraz z zaburzeniami immunologicznymi, w tym z zakażeniem HIV.

Leczenie zapalenia łojotokowego skóry obejmuje miejscowe stosowanie preparatów przeciwgrzybiczych (ketokonazol, cyklopiroksolamina), przeciwzapalnych (kortykosteroidy o niskiej i średniej mocy), inhibitorów kalcyneuryny (pimekrolimus, takrolimus) oraz preparatów z dziegciem, cynkiem i siarką. W przypadkach uogólnionych lub opornych na leczenie miejscowe rozważa się terapię ogólną itrakonazolem lub flukonazolem. Ważnym elementem postępowania jest także odpowiednia pielęgnacja skóry z użyciem łagodnych środków myjących i szamponów leczniczych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl