monoterapia przeciwtarczycowa

Monoterapia przeciwtarczycowa to strategia leczenia nadczynności tarczycy za pomocą jednego leku przeciwtarczycowego, bez dodatkowych środków farmakologicznych. Najczęściej wykorzystywane są tionamidy: metimazol (tiamazol), karbimazol lub propylotiouracyl (PTU), które hamują syntezę hormonów tarczycowych poprzez blokowanie enzymu peroksydazy tarczycowej.

W przypadku choroby Gravesa-Basedowa monoterapia przeciwtarczycowa jest często terapią pierwszego wyboru, szczególnie w Europie i Japonii. Leczenie zwykle trwa 12-18 miesięcy, po czym następuje próba odstawienia leku z obserwacją, czy nastąpi remisja. Skuteczność tej metody jest zróżnicowana – trwałą remisję uzyskuje około 30-50% pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa.

Metimazol jest lekiem preferowanym w większości przypadków ze względu na lepszy profil bezpieczeństwa i dłuższy okres półtrwania w porównaniu do PTU. Propylotiouracyl zalecany jest głównie w pierwszym trymestrze ciąży, w trakcie przełomu tarczycowego oraz u pacjentów z ciężkimi reakcjami alergicznymi na metimazol. Monoterapia przeciwtarczycowa wymaga regularnego monitorowania parametrów tarczycowych oraz potencjalnych działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza czy uszkodzenie wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl