PPA

PPA (Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) to stan patologiczny występujący u noworodków, charakteryzujący się utrzymującym się wysokim ciśnieniem w krążeniu płucnym po urodzeniu. W warunkach prawidłowych, po pierwszym oddechu noworodka, opór naczyniowy w płucach gwałtownie spada, umożliwiając prawidłowe natlenienie krwi. W przypadku PPA, ten spadek oporu nie następuje, prowadząc do hipoksemii i kwasicy.

Etiologia PPA obejmuje wiele czynników, w tym niedotlenienie wewnątrzmaciczne, zespół aspiracji smółki, posocznicę, niedojrzałość płuc oraz wady rozwojowe. Klinicznie PPA objawia się sinicą, niewydolnością oddechową oraz różnicą w saturacji między prawą ręką a kończynami dolnymi (tzw. różnica przedprzewodowa-zaprzewodowa).

Diagnostyka PPA opiera się na badaniach echokardiograficznych, które wykazują prawoprawe przecieki przez przetrwały przewód tętniczy lub otwór owalny, przy braku wrodzonych wad serca. Leczenie obejmuje tlenoterapię, wentylację mechaniczną, tlenek azotu wziewny, leki inotropowe oraz w ciężkich przypadkach – pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO). Wczesne rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla rokowania.