nasada kości udowej
Nasada kości udowej (epiphysis ossis femoris) to poszerzona część końcowa kości udowej, która uczestniczy w tworzeniu stawu. Kość udowa, najdłuższa kość w ludzkim ciele, posiada dwie nasady – bliższą (proximal) i dalszą (distal).
Nasada bliższa kości udowej składa się z głowy kości udowej (caput femoris), szyjki (collum femoris) oraz krętarzy – większego i mniejszego (trochanter major et minor). Głowa kości udowej tworzy połączenie stawowe z panewką stawu biodrowego. W nasadzie bliższej występuje specyficzna struktura beleczkowania kości gąbczastej, która zwiększa wytrzymałość na obciążenia.
Nasada dalsza kości udowej tworzy staw kolanowy wraz z kością piszczelową i rzepką. Składa się z kłykci przyśrodkowego i bocznego (condylus medialis et lateralis) oraz powierzchni rzepkowej (facies patellaris). Między kłykciami znajduje się dół międzykłykciowy (fossa intercondylaris).
Nasady kości udowej są miejscami przyczepu wielu mięśni oraz więzadeł. W diagnostyce obrazowej nasad kości udowej szczególnie istotne jest wykrywanie złamań szyjki kości udowej, które są częstym urazem u osób starszych, a także ocena zmian zwyrodnieniowych i nowotworowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba legga-calvégo-perthesa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Legga-Calvégo-Perthesa (LCPD) to idiopatyczne niedokrwienie i martwica głowy kości udowej u dzieci, gdzie kluczowymi czynnikami rokowniczymi są wiek zachorowania, kształt głowy kości udowej przy dojrzałości szkieletowej oraz stopień jej wysunięcia. Dzieci poniżej 6 roku życia mają zazwyczaj dobre rokowanie (ponad 80% korzystnych wyników), niezależnie od leczenia, natomiast u starszych pacjentów (powyżej 8-10 lat) interwencje chirurgiczne, zwłaszcza w przypadku wysunięcia głowy, mogą poprawić rokowanie, choć ryzyko zmian zwyrodnieniowych jest wyższe. Klasyfikacje Catteralla, bocznego filara (Lateral Pillar) i Stulberga służą do oceny zaawansowania i prognozy, przy czym typy A i B bocznego filara oraz klasy I Catteralla wiążą się z lepszymi wynikami. Nowoczesne metody obrazowania, takie jak scyntygrafia kości i MRI, dostarczają dodatkowych informacji prognostycznych, np. brak wychwytu kości po 5 miesiącach koreluje z cięższym przebiegiem choroby.
całkowita wymiana stawu biodrowego, choroba Legga-Calvégo-Perthesa, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroba zwyrodnieniowa stawu, głowa kości udowej, klasyfikacja Catteralla, klasyfikacja Stulberga, kongruencja stawu, krętarz, martwica głowy kości udowej, nasada kości udowej, przykurcz przywiedzeniowy, rezonans magnetyczny, różnica długości kończyn, scyntygrafia kości, upośledzenie funkcjonalne, uwolnienie tkanek miękkich, zniekształcenie kości