benzylopenicylina G

Benzylopenicylina G (penicylina G) jest naturalnym antybiotykiem beta-laktamowym, należącym do grupy penicylin. Jest jednym z najstarszych i podstawowych antybiotyków stosowanych w praktyce klinicznej, odkrytym przez Alexandra Fleminga w 1928 roku.

Mechanizm działania benzylopenicyliny G polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej. Wykazuje wysoką skuteczność wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak paciorkowce, pneumokoki, meningokoki, gonokoki oraz niektórych beztlenowców. Jest jednak wrażliwa na działanie beta-laktamaz wytwarzanych przez wiele szczepów bakteryjnych.

W praktyce klinicznej benzylopenicylina G stosowana jest w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, posocznicy, zapalenia wsierdzia, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, kiły oraz innych zakażeń wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje. Dostępna jest w formie soli sodowej lub potasowej do podawania parenteralnego (domięśniowo lub dożylnie), gdyż jest niszczona przez kwas żołądkowy.

Istotnym ograniczeniem stosowania benzylopenicyliny G jest zjawisko narastającej oporności bakterii oraz ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, w tym reakcji anafilaktycznych. Przed podaniem leku niezbędne jest zebranie wywiadu alergicznego oraz w uzasadnionych przypadkach wykonanie testów uczuleniowych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl