zwyrodnienie barwnikowe siatkówki
Zwyrodnienie barwnikowe siatkówki (retinitis pigmentosa, RP) to grupa dziedzicznych chorób siatkówki, charakteryzująca się postępującą degeneracją fotoreceptorów – początkowo pręcików, a następnie czopków. Schorzenie prowadzi do stopniowej utraty widzenia obwodowego, ślepoty nocnej, a w zaawansowanych stadiach może skutkować całkowitą ślepotą.
Patofizjologia RP obejmuje mutacje w ponad 70 różnych genach, które mogą być dziedziczone w sposób autosomalny dominujący, autosomalny recesywny lub sprzężony z chromosomem X. Charakterystycznymi zmianami w obrazie dna oka są zwężenie naczyń siatkówki, blade tarczy nerwu wzrokowego oraz obecność skupisk barwnika w kształcie „osteoblastów” w śródsiatkówce.
Diagnostyka zwyrodnienia barwnikowego siatkówki opiera się na badaniu dna oka, badaniu pola widzenia, elektroretinografii (ERG), która wykazuje osłabioną lub nieobecną odpowiedź fotoreceptorów, oraz testach genetycznych. Nowoczesne metody obrazowania, takie jak optyczna koherentna tomografia (OCT) oraz autofluorescencja dna oka, pozwalają na dokładniejszą ocenę strukturalnych zmian siatkówki.
Obecnie nie istnieje skuteczne leczenie przyczynowe RP, jednak prowadzone są badania nad terapiami genowymi, komórkowymi oraz farmakologicznymi. Postępowanie obejmuje wsparcie niskowidząych pacjentów, suplementację witaminy A (pod ścisłą kontrolą), ochronę przed intensywnym światłem oraz monitorowanie powikłań, takich jak zaćma czy obrzęk plamki. W wybranych przypadkach zaawansowanej choroby rozważa się implantację elektronicznych protez siatkówki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ślepota i utrata wzroku – Etiologia i przyczyny
Ślepota i utrata wzroku mają zróżnicowaną etiologię, obejmującą choroby oczu, infekcje, urazy oraz czynniki genetyczne. Globalnie na upośledzenie widzenia cierpi co najmniej 2,2 miliarda osób, z czego 39-43 miliony są całkowicie niewidome, a ponad 295 milionów ma umiarkowane do ciężkiego upośledzenie wzroku. Główne przyczyny ślepoty to zaćma (51%), jaskra (8%), zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD, 5%), zmętnienie rogówki (4%), nieskorygowane wady refrakcji (3%) oraz retinopatia cukrzycowa (1%). W krajach rozwijających się dominują zaćma, nieskorygowane wady refrakcji i jaglica, natomiast w krajach rozwiniętych przeważają AMD, jaskra i retinopatia cukrzycowa. Zaćma dotyka około 20,5 miliona Amerykanów powyżej 40. roku życia, a jaskra jest przyczyną ślepoty u około 3,8 miliona osób na świecie. Retinopatia cukrzycowa, rosnąca globalnie, dotyczy ponad 100 milionów pacjentów i jest główną przyczyną ślepoty w wieku produkcyjnym.
albinizm, anoftalmia, astygmatyzm, dalekowzroczność, jaglica, jaskra, krótkowzroczność, krwotok do ciała szklistego, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedowidzenie, niedrożność tętnicy siatkówki, niedrożność żyły siatkówki, odwarstwienie siatkówki, retinopatia cukrzycowa, retinopatia wcześniaków, ślepota dziecięca, ślepota jednooczna, soczewki kontaktowe, starczowzroczność, terapia fotodynamiczna, wady refrakcji, wrodzona zaćma, zaćma, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie tętnicy skroniowej, zespół Ushera, zmętnienie rogówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroby siatkówki – Diagnostyka i diagnoza
Choroby siatkówki, takie jak retinopatia cukrzycowa (DR), retinopatia wcześniaków (ROP) oraz zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD), stanowią istotne zagrożenie dla widzenia, prowadząc do znacznej utraty wzroku lub ślepoty. Diagnostyka opiera się na kompleksowym badaniu okulistycznym, w tym badaniu dna oka z rozszerzeniem źrenicy, oraz zaawansowanych technikach obrazowania, takich jak optyczna koherentna tomografia (OCT) o rozdzielczości około 6 μm, angiografia fluoresceinowa (FA), angiografia indocyjaninowa (ICG), autofluorescencja dna oka (FAF), OCT-angiografia (OCTA) i ultrasonografia oka. Badania elektrofizjologiczne (ERG, mfERG, EOG, VEP) oraz testy funkcjonalne, np. test siatki Amslera i perymetria komputerowa, uzupełniają diagnostykę, pozwalając na ocenę funkcji siatkówki i pola widzenia. W przypadku chorób dziedzicznych siatkówki (IRD) kluczowe jest wykonanie badań genetycznych (sekwencjonowanie pojedynczych genów, panele genowe, WES, WGS) oraz poradnictwo genetyczne, co umożliwia potwierdzenie diagnozy, ocenę ryzyka rodzinnego oraz kwalifikację do terapii genowych, np. voretigene neparvovec-rzyl (Luxturna) dla mutacji RPE65.
angiografia fluoresceinowa, angiografia indocyjaninowa, autofluorescencja dna oka, badanie dna oka, badanie genetyczne, badanie okulistyczne, choroba siatkówki, dystrofia siatkówki, dziedziczna choroba siatkówki, elektrookulografia, elektroretinografia, głęboka sieć neuronowa, konwolucyjna sieć neuronowa, mikroaneuryzmat, nabłonek barwnikowy siatkówki, naczyniówka, nadciśnienie tętnicze, neowaskularyzacja, neowaskularyzacja podsiatkówkowa, niedobór witaminy A, obrzęk plamki żółtej, OCT angiografia, odwarstwienie siatkówki, optyczna koherentna tomografia, plamka żółta, poradnictwo genetyczne, potencjały wywołane wzrokowo, retinopatia cukrzycowa, retinopatia wcześniaków, sekwencjonowanie eksomowe, sekwencjonowanie genomowe, siatkówka, ślepa plama, sucha postać AMD, sztuczna inteligencja w okulistyce, terapia genowa, test Amslera, ultrasonografia oka, wrodzona ślepota Lebera, wysiękowa postać AMD, zespół Ushera, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sildenafil Zentiva
Stosowanie Sildenafilu Zentiva wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP). Lek nie jest rekomendowany u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem płucnym w klasie czynnościowej IV, gdzie skuteczność nie została potwierdzona, a w przypadku pogorszenia stanu klinicznego należy rozważyć alternatywne terapie, np. epoprostenol. Brakuje również wystarczających danych dotyczących stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z TNP w klasie I wg WHO. Syldenafil nie jest zalecany w innych formach nadciśnienia płucnego niż te, dla których lek został przebadany i zarejestrowany, w tym u pacjentów z wtórnym nadciśnieniem płucnym związanym z chorobami tkanki łącznej lub wrodzonymi wadami serca. U pacjentów pediatrycznych z TNP stosowanie leku wymaga szczególnej ostrożności ze względu na zwiększoną śmiertelność przy dawkach przekraczających zalecane.
choroba tkanki łącznej, działanie naczyniorozszerzające, dziedziczna choroba zwyrodnieniowa siatkówki, epoprostenol, fosfodiesteraza, hipotensja, klasa czynnościowa, klasa czynnościowa WHO, nadciśnienie płucne, niedociśnienie, retinitis pigmentosa, syldenafil, tętnicze nadciśnienie płucne, wrodzona wada serca, wtórne nadciśnienie płucne, zaburzenie czynności układu autonomicznego, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivabradine Genoptim
Iwabradyna jest wskazana wyłącznie w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej i nie wpływa korzystnie na sercowo-naczyniowe punkty końcowe, takie jak zawał mięśnia sercowego czy zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych. Przed i podczas terapii konieczne jest dokładne monitorowanie częstości akcji serca, zwłaszcza u pacjentów z wyjściowo niską HR, szczególnie gdy spada ona poniżej 50 uderzeń/min. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z HR spoczynkową <70 uderzeń/min oraz u osób z migotaniem przedsionków lub zaburzeniami rytmu serca zakłócającymi czynność węzła zatokowego. W przypadku bradykardii (HR <50 uderzeń/min) lub objawów bradykardii (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) zaleca się stopniową redukcję dawki lub przerwanie leczenia. Jednoczesne stosowanie iwabradyny z werapamilem lub diltiazem jest przeciwwskazane, natomiast łączenie z azotanami lub antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyn (np. amlodypina) nie wymaga szczególnych środków ostrożności.
amlodypina, antagonista wapnia, azotan, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa stabilna, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, przewlekła niewydolność serca, tachyarytmia, torsade de pointes, udar mózgu, werapamil, zaburzenie przewodzenia śródkomorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sildenafil Aurovitas
Syldenafil w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z klasą czynnościową IV wg WHO, gdzie skuteczność leku nie została potwierdzona, a w przypadku pogorszenia stanu klinicznego wskazane jest rozważenie terapii epoprostenolem. U pacjentów z I klasą czynnościową korzyści i ryzyko stosowania syldenafilu nie są jasno określone. Lek jest przebadany w wybranych formach wtórnego nadciśnienia płucnego, takich jak choroby tkanki łącznej czy wrodzone wady serca, ale nie zaleca się go w innych nieprzebadanych postaciach. U dzieci i młodzieży dawki nie powinny przekraczać zaleceń ze względu na zwiększone ryzyko zgonów. Syldenafil jest przeciwwskazany u pacjentów z dziedzicznymi chorobami zwyrodnieniowymi siatkówki, np. retinitis pigmentosa, ze względu na możliwe zaburzenia metabolizmu leku. Konieczna jest ocena ryzyka wazodylatacyjnego u pacjentów z niedociśnieniem, odwodnieniem, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory oraz zaburzeniami autonomicznego układu nerwowego.
anatomiczna deformacja prącia, anemia sierpowatokrwinkowa, antagonista receptora endoteliny, antagonista witaminy K, białaczka, bozentan, choroba Peyroniego, ciężkie nadciśnienie płucne, czynna choroba wrzodowa, dysfagia, działanie wazodylatacyjne, dziedziczna choroba zwyrodnieniowa siatkówki, epoprostenol, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok mózgowy, laktoza jednowodna, lek α-adrenolityczny, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, obrzęk płuc, odwodnienie, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, retinitis pigmentosa, szpiczak mnogi, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie czynności autonomicznego układu nerwowego, zaburzenie krzepnięcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Choroby siatkówki – Etiologia i przyczyny
Choroby siatkówki stanowią złożoną grupę schorzeń prowadzących do zaburzeń widzenia, a nawet ślepoty, wynikających z uszkodzenia tkanki siatkówki. Etiologia obejmuje czynniki genetyczne, takie jak dziedziczne choroby siatkówki (IRD) związane z mutacjami w ponad 270 genach, czynniki środowiskowe, procesy starzenia (np. zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem – AMD, dotykające pacjentów od około 60. roku życia), choroby ogólnoustrojowe (cukrzyca – retinopatia cukrzycowa dotyczy 35-49% pacjentów, nadciśnienie tętnicze, wysokie stężenie cholesterolu), infekcje, stany zapalne oraz urazy oka. Patogeneza obejmuje mechanizmy naczyniowe (uszkodzenie naczyń, proliferacja nieprawidłowych naczyń pod wpływem VEGF), procesy degeneracyjne (utrata fotoreceptorów w IRD i AMD), zaburzenia metaboliczne (np. deficyt seryny w telangiektazji plamkowej typu 2) oraz reakcje zapalne i autoimmunologiczne (np. paraneoplastyczna autoimmunologiczna retinopatia). Wyróżnia się także specyficzne jednostki kliniczne, takie jak retinopatia cukrzycowa, AMD, odwarstwienie siatkówki, obrzęk plamki żółtej i zamknięcia naczyń siatkówki (CRVO, BRVO).
borelioza, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Behçeta, choroba Besta, choroba kociego pazura, choroba siatkówki, choroba Stargardta, choroideremia, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, cytomegalowirus, dystrofia czopkowo-pręcikowa, dziedziczna choroba siatkówki, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, ostra martwica siatkówki, retinopatia cukrzycowa, retinopatia nadciśnieniowa, retinoschisis, toksoplazmoza, uszkodzenie siatkówki, wrodzona ślepota Lebera, zapalenie siatkówki, zespół Ushera, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rantudil Retard 90 mg
Acemetacyna, substancja czynna leku Rantudil Retard (90 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) obarczonym ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy obejmują nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz poważne powikłania, takie jak krwawienia i perforacje, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, acemetacyna może powodować reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka), a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje anafilaktyczne z obrzękiem naczynioruchowym i wstrząsem. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, pancytopenia), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, psychoza), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zaburzenia metaboliczne i narządowe, w tym uszkodzenia wątroby i nerek.
acemetacyna, agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, białkomocz, choroba Crohna, choroba Parkinsona, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie lękowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rantudil Forte 60 mg
Acemetacyna, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla tej grupy leków, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, smoliste stolce oraz krwawe wymioty. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, perforacji i krwawień, które szczególnie u osób starszych mogą prowadzić do zgonu. Długotrwałe i wysokodawkowe stosowanie acemetacyny wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Działania niepożądane obejmują również reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, pancytopenia), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, psychoza), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zmiany w funkcji wątroby i nerek. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z MedDRA, z częstością od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000).
acemetacyna, agranulocytoza, antybiotykoterapia, białkomocz, choroba Crohna, choroba Parkinsona, choroba psychiczna, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, indometacyna, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka, padaczka, pancytopenia, perforacja, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc alergiczne, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xirect Forte 50 mg
Syldenafil w dawce 50 mg (Xirect Forte) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które muszą być ściśle przestrzegane w praktyce klinicznej. Przede wszystkim, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze. Równoczesne stosowanie syldenafilu z azotanami, produktami uwalniającymi tlenek azotu oraz aktywatorami cyklazy guanylowej (np. riocyguat) jest zabronione ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, syldenafil nie powinien być stosowany u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, ciężką niewydolnością serca, niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego oraz po niedawnym udarze mózgu, gdyż aktywność seksualna w tych stanach jest niewskazana i może zagrażać życiu.
aktywator cyklazy guanylowej, azotan, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, cykliczny guanozynomonofosforan, dysfagia, fosfodiesteraza siatkówki, inhibitor PDE5, nadwrażliwość na syldenafil, NAION, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niestabilna dławica piersiowa, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, retinitis pigmentosa, riocyguat, spadek ciśnienia tętniczego, syldenafil, tlenek azotu, udar mózgu, Xirect Forte, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zaćma jest główną przyczyną utraty widzenia globalnie, odpowiadając za 51% ślepoty i 33% upośledzenia widzenia. Operacja usunięcia zaćmy, zwłaszcza fakoemulsyfikacja (PHACO), pozostaje jedyną skuteczną metodą przywrócenia wzroku, z 90,65% pacjentów osiągających dobrą najlepszą skorygowaną ostrość wzroku (BCVA) 6 tygodni po zabiegu. Wyniki pooperacyjne zależą od wielu czynników, w tym obecności chorób współistniejących oczu (np. choroby siatkówki, jaskra, blizny rogówki), które znacząco zwiększają ryzyko złego wyniku wzrokowego (OR do 50,92). Wiek powyżej 70 lat oraz powikłania śródoperacyjne również pogarszają rokowanie. Standardy refrakcyjne zalecają, aby 85% pacjentów osiągało pooperacyjną refrakcję w granicach ±1D od przewidywanej wartości, a 55% w granicach ±0,5D.
astygmatyzm przeciwny do reguły, astygmatyzm rogówkowy, astygmatyzm zgodny z regułą, blizna rogówki, choroba siatkówki, ekwiwalent sferyczny, fakoemulsyfikacja, jaskra, jaskra otwartego kąta, jaskra zamkniętego kąta, keratopatia prążkowata, makulopatia, obustronna operacja zaćmy, powikłanie śródoperacyjne, skorygowana ostrość wzroku, soczewka wewnątrzgałkowa, torbielowaty obrzęk plamki, uczenie maszynowe, utrata widzenia, zaćma, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie wewnątrzgałkowe, zmętnienie torebki tylnej, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Ślepogłuchota – Patofizjologia i mechanizm
Ślepogłuchota to złożone zaburzenie charakteryzujące się jednoczesnym uszkodzeniem słuchu i wzroku, które nie sumuje się liniowo, lecz mnożnikowo potęguje trudności w komunikacji, dostępie do informacji i funkcjonowaniu. Wyróżnia się ślepogłuchotę wrodzoną (rozwijającą się do 2. roku życia) oraz nabyta (po okresie nabywania języka). Etiologia jest wieloczynnikowa, z około 45% przypadków o podłożu genetycznym, w tym zespoły Ushera (około 50% przypadków w populacji głuchoniewidomych), CHARGE (10% wrodzonych), Downa i Sticklera. Przyczyny prenatalne obejmują powikłania wcześniactwa (10%), infekcje wewnątrzmaciczne (różyczka, CMV, toksoplazmoza, wirus Zika), alkoholowy zespół płodowy oraz urazy okołoporodowe. Nabyta ślepogłuchota może wynikać z infekcji (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), urazów głowy, chorób autoimmunologicznych czy procesu starzenia. Utrata wzroku obejmuje m.in. zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zaćmę, jaskrę i retinopatię cukrzycową, natomiast utrata słuchu może mieć charakter czuciowo-nerwowy lub przewodzeniowy. Kluczową rolę w adaptacji odgrywa plastyczność korowa, umożliwiająca funkcjonalną reorganizację mózgu, a także rozwój przetwarzania somatosensorycznego i języka taktylnego jako kanałów kompensacyjnych.
alkoholowy zespół płodowy, choroba autoimmunologiczna, cytomegalowirus, deprywacja sensoryczna, implant ślimakowy, jaskra, komórka macierzysta, mózgowe porażenie dziecięce, nabyte uszkodzenie mózgu, nerw wzrokowy, niepełnosprawność intelektualna, płyn mózgowo-rdzeniowy, retinitis pigmentosa, retinopatia cukrzycowa, różyczka, siatkówka oka, ślepogłuchota, ślepogłuchota nabyta, ślepogłuchota wrodzona, toksoplazmoza, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, uraz okołoporodowy, uszkodzenie słuchu i wzroku, utrata słuchu czuciowo-nerwowa, utrata słuchu przewodzeniowa, wirus Zika, wodogłowie, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaćma, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Sticklera, zespół Ushera, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Silandyl 100 mg
Lek Silandyl zawiera syldenafil w postaci cytrynianu i jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg oraz 100 mg w formie lamelek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na syldenafil lub substancje pomocnicze, a także bezwzględny zakaz łączenia z azotanami i innymi produktami uwalniającymi tlenek azotu ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia. Ponadto, nie należy stosować Silandyla u pacjentów przyjmujących aktywatory cyklazy guanylowej (np. riocyguat) oraz u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana z powodu ciężkich schorzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak niestabilna dławica piersiowa czy ciężka niewydolność serca. Lek jest także przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION).
aktywator cyklazy guanylowej, azotan, azotyn amylu, ciśnienie tętnicze, cykliczny guanozynomonofosforan, cytrynian syldenafilu, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, inhibitor PDE5, lamelka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, nadwrażliwość, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinitis pigmentosa, riocyguat, schorzenie układu krążenia, syldenafil, tlenek azotu, trudność w połykaniu, udar, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół charlesa bonneta – Etiologia i przyczyny
Zespół Charlesa Bonneta (ZCB) to zjawisko występowania złożonych omamów wzrokowych u pacjentów z istotną utratą widzenia, którzy pozostają psychicznie zdrowi. Najbardziej akceptowaną teorią patofizjologiczną jest teoria deaferentacji, według której utrata aferentnych sygnałów wzrokowych prowadzi do neurochemicznych zmian w korze wzrokowej, takich jak zwiększone presynaptyczne uwalnianie neuroprzekaźników, wzrost liczby receptorów postsynaptycznych oraz zmniejszenie uwalniania neuroprzekaźników hamujących, co skutkuje spontaniczną aktywnością neuronalną i powstawaniem omamów. ZCB występuje najczęściej u osób starszych (70-85 lat) z ostrością wzroku pogarszającą się poniżej 20/50, szczególnie w zakresie 20/120 do 20/400, i jest związany z chorobami oczu takimi jak zwyrodnienie plamki żółtej (AMD), jaskra, zaćma, retinopatia cukrzycowa czy zapalenie nerwu wzrokowego. Zespół ten nie występuje u osób z wrodzoną ślepotą, co podkreśla konieczność wcześniejszego doświadczenia widzenia do generowania halucynacji wzrokowych.
aktywność neuronalna, AMD, atrofia korowa, ból fantomowy, choroby naczyniowo-mózgowe, deaferentacja, demencja, deprywacja sensoryczna, enukleacja, iniekcje anty-VEGF, irydotomia laserowa, jaskra, kora wzrokowa, krótkowzroczność, nerw wzrokowy, neuroprzekaźniki, niedrożność żyły siatkówki, ostrość wzroku, retinopatia cukrzycowa, siatkówka, tętnica środkowa siatkówki, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia neurodegeneracyjne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia widzenia, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie tętnicy skroniowej, zespół Charlesa Bonneta, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon chorób i schorzeń
Ślepota i utrata wzroku – Objawy
Ślepota definiowana jest jako całkowita lub częściowa utrata widzenia, której nie można skorygować za pomocą standardowych metod optycznych czy medycznych. Całkowita ślepota oznacza brak percepcji światła, natomiast ślepota prawna charakteryzuje się widzeniem z odległości 20 stóp tego, co osoba z prawidłowym wzrokiem widzi z 200 stóp. Objawy utraty wzroku obejmują m.in. niewyraźne widzenie, fotopsje, fotofobię, nagłą utratę widzenia, a także zmiany w polu widzenia takie jak ciemne plamy czy zniekształcenia linii. Nagła utrata wzroku, niezależnie od stopnia, stanowi stan nagły wymagający pilnej interwencji medycznej, gdyż może być spowodowana m.in. ostrą jaskrą, zapaleniem nerwu wzrokowego, odwarstwieniem siatkówki czy niedrożnością naczyń siatkówki. Warto podkreślić, że większość poważnych przypadków utraty wzroku przebiega bezbólowo, co nie zmniejsza konieczności szybkiej diagnostyki i leczenia.
aura migrenowa, ból oka, degeneracja siatkówki, fotofobia, fotopsje, jaskra neowaskularna, jaskra ostra, jaskra otwartego kąta, krwotok do ciała szklistego, migrena oczna, migrena siatkówkowa, niewyraźne widzenie, odwarstwienie siatkówki, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, podwójne widzenie, przednie zapalenie błony naczyniowej, przemijający atak niedokrwienny, rehabilitacja wzrokowa, retinopatia cukrzycowa, ślepota, ślepota korowa, ślepota prawna, ślepota zmierzchowa, udar mózgu, utrata widzenia centralnego, utrata widzenia obwodowego, widzenie tunelowe, zaćma, zamazane widzenie, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie tęczówki, zapalenie wnętrza gałki ocznej, zmiana koloru tęczówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sildenafil Medical Valley 100 mg
Sildenafil Medical Valley w dawce 100 mg (cytrynian syldenafilu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Leku nie należy stosować jednocześnie z azotanami lub produktami uwalniającymi tlenek azotu, gdyż synergistyczne działanie może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie syldenafilu z aktywatorami cyklazy guanylowej, np. riocyguatem, ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, stosowanie syldenafilu jest niewskazane u pacjentów z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa, ciężka niewydolność serca, niedociśnienie (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), a także u osób po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego lub udarze mózgu, ze względu na ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych.
aktywator cyklazy guanylowej, azotany, azotyn amylu, cGMP, cytrynian, działanie hipotensyjne, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor PDE5, nadwrażliwość na syldenafil, NAION, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinitis pigmentosa, riocyguat, schorzenia układu sercowo-naczyniowego, syldenafil, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valinger Med 100 mg
Valinger Med, zawierający 100 mg syldenafilu (syldenafil cytrynian), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących azotany lub aktywatory cyklazy guanylowej (np. riocyguat) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Lek nie powinien być stosowany u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana z powodu ciężkich schorzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak niestabilna dławica piersiowa czy ciężka niewydolność serca. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także utrata wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION). Ponadto, stosowanie syldenafilu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), niedawno przebytym udarem mózgu lub zawałem mięśnia sercowego oraz u osób z dziedzicznymi degeneracjami siatkówki, np. retinitis pigmentosa, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i potencjalne ryzyko powikłań.
aktywator cyklazy guanylowej, alfa-adrenolityk, azotan, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, cykliczny guanozynomonofosforan, fosfodiesteraza siatkówki, inhibitor PDE5, jaskra, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, NAION, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, retinitis pigmentosa, retinopatia cukrzycowa, riocyguat, syldenafil, tlenek azotu, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xirect 25 mg
Preparat Xirect zawiera syldenafil w dawce 25 mg i jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa analiza przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na syldenafil lub substancje pomocnicze. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie syldenafilu z azotanami lub donorami tlenku azotu (np. azotynem amylu) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Również jednoczesne stosowanie z aktywatorami cyklazy guanylowej, takimi jak riocyguat, może prowadzić do objawowego niedociśnienia. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, ciężką niewydolnością serca, niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), po niedawnym udarze mózgu lub zawale mięśnia sercowego (w ciągu ostatnich 6 miesięcy), a także u osób z utratą wzroku w jednym oku z powodu NAION lub z dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, np. retinitis pigmentosa.
aktywator cyklazy guanylowej, białaczka, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, cykliczny guanozynomonofosforan, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, inhibitor PDE5, nadwrażliwość na syldenafil, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, priapizm, reakcja alergiczna, retinitis pigmentosa, szpiczak mnogi, tlenek azotu, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, zwłóknienie ciał jamistych, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Silandyl 25 mg
Silandyl, zawierający syldenafil w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg oraz 100 mg w postaci lamelek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, a także u osób przyjmujących azotany (w każdej postaci farmaceutycznej) lub produkty uwalniające tlenek azotu (np. azotyn amylu), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Również łączna terapia inhibitorami PDE5 z aktywatorami cyklazy guanylowej (np. riocyguat) jest przeciwwskazana. Silandyl nie powinien być stosowany u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, ciężką niewydolnością serca, innymi poważnymi schorzeniami układu krążenia, a także u osób, które utraciły wzrok w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION). Ponadto, przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność wątroby, niedociśnienie (ciśnienie <90/50 mmHg), stan po niedawno przebytym udarze mózgu lub zawale mięśnia sercowego oraz dziedziczne zmiany degeneracyjne siatkówki, takie jak retinitis pigmentosa.
aktywator cyklazy guanylowej, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, cykliczny guanozynomonofosforan, działanie hipotensyjne azotanów, fosfodiesteraza siatkówki, hiperlipidemia, inhibitor PDE5, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, NAION, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, retinitis pigmentosa, spadek ciśnienia tętniczego, szlak tlenku azotu, tlenek azotu, udar mózgu, wydolność układu sercowo-naczyniowego, zawał mięśnia sercowego, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Ślepogłuchota – Etiologia i przyczyny
Ślepogłuchota to złożona niepełnosprawność sensoryczna charakteryzująca się jednoczesnym uszkodzeniem słuchu i wzroku, które nie jest prostą sumą obu deficytów, lecz stanowi odrębny stan o poważniejszych konsekwencjach funkcjonalnych. Wyróżnia się ślepogłuchotę wrodzoną (kongenitalną) oraz nabytą, z licznymi wariantami pośrednimi. Etiologia jest heterogeniczna i obejmuje ponad 70 przyczyn, z których najczęstsze to powikłania wcześniactwa (urodzenie przed 37. tygodniem ciąży) oraz zespół CHARGE, odpowiadające za około 10% przypadków każda. Wcześniactwo zwiększa ryzyko retinopatii wcześniaków (ROP) i uszkodzenia słuchu. Zespół CHARGE, o częstości 1:10 000 urodzeń, manifestuje się m.in. wadami oka, serca, atrezją nozdrzy, opóźnieniem wzrostu, nieprawidłowościami narządów płciowych i ucha, często prowadząc do utraty słuchu i wzroku. Infekcje wewnątrzmaciczne, takie jak różyczka wrodzona, cytomegalowirus (CMV) i toksoplazmoza, również stanowią istotne przyczyny ślepogłuchoty wrodzonej. Ponadto, liczne zespoły genetyczne (np. zespół Downa, Goldenhara, Alströma, Sticklera) oraz czynniki ryzyka jak mózgowe porażenie dziecięce, alkoholowy zespół płodowy, wodogłowie i mikroencefalia mogą prowadzić do tego stanu.
alkoholowy zespół płodowy, atrezja nozdrzy tylnych, choroba Battena, cytomegalowirus, jaskra, mikroencefalia, mózgowe porażenie dziecięce, presbycusis, retinopatia cukrzycowa, retinopatia wcześniaków, różyczka wrodzona, ślepogłuchota, stwardnienie rozsiane, toksoplazmoza, udar mózgu, uszkodzenie słuchu, wodogłowie, zaćma, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Alströma, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Goldenhara, zespół Kearnsa-Sayre’a, zespół Pradera-Williego, zespół Stickler, zespół Ushera, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon substancji czynnych
Acemetacyna – Działania niepożądane
Acemetacyna, jako NLPZ, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, które występują bardzo często (≥1/10) i obejmują nudności, wymioty, ból brzucha, biegunkę oraz niewielkie krwawienia mogące prowadzić do niedokrwistości. Często obserwuje się również niestrawność, wzdęcia, utratę łaknienia oraz owrzodzenia żołądka i jelit, które mogą przebiegać z krwawieniem i perforacją. Bardzo rzadkie, ale poważne powikłania to niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia, toksyczne zapalenie wątroby, ostra niewydolność nerek oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella. Ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego jest ściśle związane z dawką i czasem terapii, a u pacjentów w podeszłym wieku może prowadzić do zgonu. W trakcie leczenia należy monitorować morfologię krwi, parametry wątrobowe oraz czynność nerek, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
acemetacyna, agranulocytoza, białkomocz, choroba Crohna, dusznica bolesna, glukozuria, hiperglikemia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc alergiczne, zapalenie trzustki, zator tętnicy, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoconus – Etiologia i przyczyny
Keratoconus to postępująca, degeneracyjna choroba rogówki, charakteryzująca się stożkowatym uwypukleniem i ścieńczeniem, prowadzącym do nieregularnego astygmatyzmu i znacznego upośledzenia widzenia. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne oraz czynniki środowiskowe. Genetyczne ryzyko potwierdza fakt, że około 10% pacjentów ma rodzinne występowanie choroby, a osoby z pierwszego stopnia pokrewieństwa mają 3,34% ryzyko rozwoju keratoconusa. Choroba jest powiązana z mutacjami na 16 z 22 chromosomów, co wskazuje na złożony poligeniczny charakter. Keratoconus częściej występuje u pacjentów z zespołem Downa (5-30%), zespołem Ehlersa-Danlosa, Marfana, wrodzoną ślepotą Lebera, osteogenesis imperfecta, retinitis pigmentosa, retinopatią wcześniaków, zespołem Noonana oraz obturacyjnym bezdechem sennym, co sugeruje wspólne mechanizmy patogenetyczne związane z zaburzeniami kolagenu i tkanki łącznej.
alergia, astygmatyzm nieregularny, biomarker, choroba atopowa, dehydrogenaza aldehydowa, estrogen, interleukina-6, keratoconus, mediatory zapalne, metaloproteinaza macierzy-9, obturacyjny bezdech senny, promieniowanie UV, reaktywne formy tlenu, retinopatia wcześniaków, soczewka kontaktowa, stożek rogówki, stres oksydacyjny, wrodzona łamliwość kości, wrodzona ślepota Lebera, zaburzenie struktury kolagenu, zespół Downa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Noonana, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valinger Forte 50 mg
Valinger Forte, zawierający syldenafil w dawce 50 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy starannie rozważyć przed włączeniem do terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących azotany, donory tlenku azotu (np. azotyn amylu) oraz aktywatory cyklazy guanylowej (np. riocyguat) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Nie powinien być stosowany u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana, zwłaszcza przy niestabilnej dławicy piersiowej, ciężkiej niewydolności serca, a także u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością wątroby, niedociśnieniem (ciśnienie tętnicze <90/50 mmHg), po niedawno przebytym udarze mózgu lub zawale mięśnia sercowego oraz u pacjentów z dziedzicznymi zmianami degeneracyjnymi siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa.
aktywator cyklazy guanylowej, choroba siatkówki, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, cykliczny guanozynomonofosforan, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, incydent naczyniowy, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, itrakonazol, ketokonazol, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na syldenafil, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, retinitis pigmentosa, riocyguat, rytonawir, syldenafil, tlenek azotu, udar mózgu, zabieg rewaskularyzacyjny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Permen Med 25 mg
Permen Med, zawierający 25 mg syldenafilu w postaci cytrynianu, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących azotany, substancje uwalniające tlenek azotu (np. azotyn amylu) oraz leki pobudzające cyklazę guanylową (np. riocyguat) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, niezalecane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa, ciężka niewydolność serca oraz hipotonia (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mmHg). Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów po niedawno przebytym udarze mózgu lub zawale mięśnia sercowego oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby, co dodatkowo ogranicza wskazania do terapii.
azotany, cyklaza guanylowa, cykliczny monofosforan guanozyny, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitor PDE5, leki uwalniające tlenek azotu, metabolizm wątrobowy, nadwrażliwość na syldenafil, niedociśnienie, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, tlenek azotu, udar mózgu, zaburzenia metabolizmu leku, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki