zaburzenie czynności układu autonomicznego

Zaburzenie czynności układu autonomicznego (dysautonomia) to stan patologiczny charakteryzujący się nieprawidłowym funkcjonowaniem autonomicznego układu nerwowego, który reguluje mimowolne funkcje organizmu, takie jak ciśnienie krwi, tętno, oddychanie, trawienie czy termoregulacja.

Dysautonomia może występować jako pierwotne schorzenie (np. czysta niewydolność autonomiczna) lub wtórne do innych chorób (np. cukrzycy, choroby Parkinsona, zespołu Guillaina-Barrégo). Objawy mogą obejmować ortostatyczne spadki ciśnienia, tachykardię, zaburzenia potliwości, problemy z termoregulacją, dysfunkcje pęcherza moczowego i jelit oraz zaburzenia reakcji źrenic.

Diagnostyka zaburzeń autonomicznych obejmuje szereg testów, w tym próbę ortostatyczną, monitorowanie ciśnienia tętniczego, badanie zmienności rytmu serca, testy funkcji potu i badania neuropsychologiczne. Leczenie zależy od przyczyny i charakteru zaburzeń, może obejmować farmakoterapię, modyfikację stylu życia oraz rehabilitację.

Szczególną formą zaburzeń autonomicznych jest zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS), który charakteryzuje się nadmiernym przyspieszeniem akcji serca przy pionizacji. Istotne znaczenie kliniczne ma również neuropatia autonomiczna w przebiegu cukrzycy, która może prowadzić do poważnych powikłań, jak nieodczuwanie hipoglikemii czy gastropareza.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl