wada cewki moczowej
Wada cewki moczowej to wrodzona lub nabyta nieprawidłowość dotycząca budowy anatomicznej lub funkcji cewki moczowej, która odpowiada za odprowadzanie moczu z pęcherza moczowego na zewnątrz organizmu. Wady te mogą występować zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, jednak ze względu na anatomiczne różnice, u mężczyzn diagnozowane są częściej.
Do najczęstszych wrodzonych wad cewki moczowej zaliczamy spodziectwo (nieprawidłowe ujście cewki moczowej na dolnej powierzchni prącia), wierzchniactwo (ujście cewki na górnej powierzchni prącia), zwężenie cewki moczowej, zdwojenie cewki oraz zastawki cewki tylnej. Wady nabyte mogą być skutkiem urazów, infekcji, zmian zapalnych, nowotworów lub procedur medycznych.
Diagnostyka wad cewki moczowej obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (cystouretrografia mikcyjna, ultrasonografia, uretrografia wstępująca) oraz badania czynnościowe (badanie urodynamiczne). Leczenie zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania wady. Może obejmować interwencje chirurgiczne (plastyka cewki moczowej, usunięcie zwężeń), zabiegi endoskopowe lub leczenie zachowawcze.
Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie wad cewki moczowej jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak nawracające zakażenia układu moczowego, zaburzenia mikcji, refluks pęcherzowo-moczowodowy czy niewydolność nerek. W przypadku wad wrodzonych, szczególnie u chłopców, istotna jest diagnostyka i leczenie już w okresie noworodkowym lub wczesnodziecięcym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finaride 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące finasterydu, uzyskane w standardowych badaniach toksykologicznych, genotoksycznych i kancerogennych, nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na samcach szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie wskaźnika płodności, co jest związane z farmakologicznym działaniem finasterydu jako inhibitora 5α-reduktazy typu II. W badaniach rozwojowych u potomstwa płci męskiej samic szczurów eksponowanych na dawki ≥100 µg/kg mc./dobę stwierdzono spodziectwo z częstością od 3,6% do 100%, a także inne zmiany rozwojowe, takie jak opóźnione oddzielanie napletka czy skrócenie odległości odbytowo-płciowej. Okres krytyczny dla tych efektów przypada na 16.-17. dzień ciąży. U potomstwa płci żeńskiej nie zaobserwowano nieprawidłowości związanych z ekspozycją prenatalną na finasteryd.
badanie genotoksyczne, badanie toksykologiczne, brodawki sutkowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, feminizacja płodów męskich, gruczoł krokowy, inhibitor 5α-reduktazy typu II, napletek, pęcherzyki nasienne, płodność, spodziectwo, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada cewki moczowej