tętniak śródczaszkowy

Tętniak śródczaszkowy to miejscowe uwypuklenie ściany naczynia mózgowego, które powstaje na skutek osłabienia jej struktury. Najczęściej występuje w obrębie tętnic koła tętniczego Willisa, szczególnie w miejscach rozgałęzień naczyń. Tętniaki mogą mieć różną wielkość – od kilku milimetrów do kilku centymetrów – oraz kształt (workowate, wrzecionowate).

Większość tętniaków śródczaszkowych pozostaje bezobjawowa do momentu pęknięcia. Pęknięcie tętniaka prowadzi do krwotoku podpajęczynówkowego, stanowiącego stan zagrożenia życia, objawiającego się nagłym, bardzo silnym bólem głowy, nudnościami, wymiotami, sztywnością karku oraz zaburzeniami świadomości. Ryzyko pęknięcia zależy od wielkości tętniaka, lokalizacji, kształtu oraz czynników indywidualnych pacjenta.

Diagnostyka tętniaków śródczaszkowych opiera się na badaniach obrazowych, takich jak angiografia naczyń mózgowych, angio-MR oraz angio-TK. Leczenie może być prowadzone metodami neurochirurgicznymi (klipsowanie tętniaka) lub wewnątrznaczyniowymi (embolizacja przy użyciu spiral). Wybór metody zależy od lokalizacji i morfologii tętniaka oraz stanu klinicznego pacjenta.

Czynniki ryzyka rozwoju tętniaków śródczaszkowych obejmują nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, choroby tkanki łącznej oraz predyspozycje genetyczne. Szacuje się, że tętniaki śródczaszkowe występują u około 3-5% populacji ogólnej, przy czym większość z nich nigdy nie pęka.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl