przenikanie do skóry

Przenikanie do skóry (penetracja skórna) to proces, w którym substancje aktywne przechodzą przez barierę skórną do głębszych warstw naskórka i skóry właściwej. Jest to kluczowy mechanizm w dermatologii i farmakologii, determinujący skuteczność leków podawanych miejscowo.

Proces przenikania do skóry zależy od wielu czynników, w tym lipofilności substancji, jej masy cząsteczkowej, stężenia, pH oraz stanu bariery skórnej. Warstwa rogowa naskórka stanowi główną barierę ograniczającą wnikanie substancji. Substancje mogą przenikać przez skórę drogą międzykomórkową, transcelularną lub przez przydatki skóry (mieszki włosowe, gruczoły potowe).

W praktyce klinicznej stosuje się różne metody zwiększające przenikanie substancji leczniczych do skóry, takie jak okluzja, sonoforeza, jonoforeza czy wykorzystanie promotorów wchłaniania. Ocena stopnia przenikania do skóry jest istotnym elementem badań nad nowymi preparatami dermatologicznymi i transdermalnych systemów terapeutycznych.

Zaburzenia bariery skórnej, występujące w wielu chorobach dermatologicznych (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczyca), mogą znacząco zwiększać przenikanie substancji do skóry, co należy uwzględniać przy doborze leczenia miejscowego u tych pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum VP 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) około 30 ng/ml po dawce 25 mg i 70 ng/ml po dawce 50 mg w czasie około 2 godzin. Biodostępność doustna wynosi 80% w porównaniu do podania domięśniowego. Lek wykazuje szeroką dystrybucję, z pozorną objętością dystrybucji u dorosłych 7-16 l/kg masy ciała, a jego zdolność do penetracji tkanek, w tym skóry i bariery krew-mózg, tłumaczy skuteczność w leczeniu świądu i działanie ośrodkowe. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana do cetyryzyny (około 45% dawki), która wykazuje aktywność farmakologiczną, oraz innych metabolitów o długim okresie półtrwania (~59 godzin). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4/5, co ma znaczenie przy interakcjach lekowych. Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 godzin), a klirens około 13 ml/min/kg. Wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (0,8%), natomiast cetyryzyna jest wydalana w 25% po podaniu doustnym.
bariera biologiczna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, cetyryzyna, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja leku, hemodializa, hydroksyzyna chlorowodorek, izoenzym CYP3A4/5, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolizm leku, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pierwotna żółciowa marskość wątroby, podanie domięśniowe, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przenikanie do skóry, receptor H1, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie leku, zakres ekspozycji AUC
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna Hydroxyzinum Zentiva, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Dla dawek 25 mg i 50 mg Cmax wynosi odpowiednio około 30 ng/ml i 70 ng/ml, z kumulacją stężenia o około 30% przy dawkowaniu raz na dobę. Biodostępność doustna wynosi około 80%, a po podaniu domięśniowym dawki 50 mg Cmax osiąga około 65 ng/ml. Hydroksyzyna wykazuje szeroką dystrybucję, z pozorną objętością dystrybucji 7-16 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację tkankową, w tym do skóry oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową, co tłumaczy jej działanie ośrodkowe i wpływ na płód. Metabolizm obejmuje przekształcenie około 45% dawki do cetyryzyny, aktywnego metabolitu o działaniu przeciwhistaminowym na receptory H₁ obwodowe.
bariera biologiczna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność doustna, biotransformacja, cetyryzyna, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja w organizmie, działanie genotoksyczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie rakotwórcze, działanie spazmolityczne, działanie teratogenne, hydroksyzyna, kanał hERG, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, odstęp QTc, prąd jonowy, przenikanie do skóry, receptor histaminowy H1, rozszerzenie oskrzeli, sedacja, szybkie wchłanianie, zaburzenie czynności wątroby

przenikanie do skóry

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum VP 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg