gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych

Gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych to zakażenie skóry dotyczące mieszków włosowych, wywołane przez bakterie Gram-ujemne. W przeciwieństwie do typowego zapalenia mieszków włosowych, które jest najczęściej spowodowane przez bakterie Gram-dodatnie (zwłaszcza Staphylococcus aureus), forma Gram-ujemna jest wywoływana głównie przez takie patogeny jak Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella, Enterobacter czy Escherichia coli.

Schorzenie to często rozwija się u pacjentów stosujących długotrwałą antybiotykoterapię, która eliminuje naturalną florę bakteryjną skóry, umożliwiając kolonizację przez bakterie Gram-ujemne. Czynnikami predysponującymi są również osłabienie odporności, przewlekłe choroby, cukrzyca oraz częste korzystanie z basenów i gorących kąpieli (szczególnie w przypadku zakażeń Pseudomonas).

Klinicznie objawia się jako mnogie, swędzące grudki i krosty zlokalizowane wokół mieszków włosowych, często z centralnie położonym włosem. Zmiany mogą być bolesne, z tendencją do tworzenia skupisk. W diagnostyce kluczowy jest posiew bakteriologiczny z antybiogramem. Leczenie obejmuje stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania, szczególnie aktywnych wobec bakterii Gram-ujemnych, zarówno miejscowo jak i ogólnoustrojowo w cięższych przypadkach.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to stan zapalny mieszków włosowych o etiologii bakteryjnej, grzybiczej, wirusowej lub pasożytniczej, diagnozowany głównie na podstawie badania klinicznego. Charakterystyczne objawy to rumieniowe grudki i krosty wokół mieszków włosowych, lokalizujące się w obszarach gęstego owłosienia oraz miejscach okluzji. Wywiad powinien uwzględniać czynniki ryzyka, takie jak stosowanie miejscowych kortykosteroidów, antybiotyków doustnych, ekspozycję na wanny z hydromasażem, baseny oraz immunosupresję (np. HIV z liczbą CD4 < 250). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. trądzik pospolity, kandydozę, liszajec czy pokrzywkę grudkową. W przypadkach atypowych, opornych na leczenie lub nawracających wskazane są badania mikrobiologiczne (wymaz z krostek z barwieniem Grama i posiewem, badanie KOH, posiew wirusowy) oraz biopsja skóry, szczególnie w eozynofilowym zapaleniu mieszków włosowych i folliculitis decalvans.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie KOH, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, barwienie metodą Grama, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, folliculitis, folliculitis decalvans, gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, immunosupresja, kokcydioidomykoza, Malassezia, morfologia krwi, MRSA, naciek neutrofilowy, patogeny chorobotwórcze, posiew bakteryjny, posiew wirusowy, pseudofolliculitis barbae, Pseudomonas, Staphylococcus aureus, trądzik pospolity, wirus opryszczki pospolitej, wirusowe zapalenie mieszków włosowych, wymaz z nosa, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Leczenie

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) wymaga indywidualizacji leczenia w zależności od etiologii, nasilenia oraz przebiegu klinicznego. Łagodne postaci ustępują samoistnie w ciągu 7-10 dni przy stosowaniu ciepłych, wilgotnych kompresów, przemywaniu roztworem soli fizjologicznej oraz środków przeciwbakteryjnych (np. benzoyl peroksyd, chlorheksydyna). W przypadku bakteryjnego zapalenia, najczęściej wywołanego przez Staphylococcus aureus, stosuje się miejscowe antybiotyki (mupirocyna, klindamycyna) oraz benzoyl peroksyd 5% przez 5-7 dni. W rozległych infekcjach wskazane jest leczenie doustne cefaleksyną (250-500 mg 3-4 razy/dobę przez 10 dni), dikloksacyliną lub erytromycyną. W zakażeniach MRSA zalecane są klindamycyna, trimetoprim-sulfametoksazol, minocyklina lub linezolid. W przypadku grzybiczej etiologii (Malassezia) preferowane jest leczenie ogólne itrakonazolem lub flukonazolem, uzupełniane miejscowo ketokonazolem. Gram-ujemne zapalenie wymaga odstawienia antybiotyku i podania trimetoprimu-sulfametoksazolu, ampicyliny lub cyprofloksacyny. W zapaleniu wywołanym przez Demodex stosuje się permetrynę, iwermektynę lub metronidazol, a w wirusowym – acyklowir lub jego pochodne. W eozynofilowym zapaleniu u pacjentów z HIV pierwszym krokiem jest terapia antyretrowirusowa, z możliwością zastosowania miejscowych kortykosteroidów, indometacyny (50 mg/dobę) lub fototerapii UVB.
acyklowir, adalimumab, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, baricitynib, benzoyl peroksyd, bliznowacenie, chlorheksydyna, cyklopiroksolamina, cyklosporyna, cyprofloksacyna, czyrak, dapson, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, famcyklowir, flukonazol, gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, infliksymab, itrakonazol, iwermektyna, ketokonazol, klindamycyna, linezolid, metronidazol, minocyklina, MRSA, mupirocyna, nużeniec, permetryna, promieniowanie UVB, terapia antyretrowirusowa, terapia fotodynamiczna, tofacytynib, trimetoprim-sulfametoksazol, walacyklowir, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie mieszków włosowych Malassezia, zapalenie tkanki łącznej

gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych

Powiązane wpisy

Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych – Leczenie