bakteryjne zapalenie mieszków włosowych

Bakteryjne zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to częsta infekcja skóry, która rozwija się w obrębie mieszków włosowych. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus), choć w niektórych przypadkach za infekcję mogą odpowiadać inne bakterie, takie jak Pseudomonas aeruginosa (zwłaszcza w przypadku tzw. „wysypki z jacuzzi”).

Klinicznie choroba objawia się występowaniem małych, zaczerwienionych grudek lub krostek zlokalizowanych wokół mieszków włosowych. Zmiany mogą być bolesne lub swędzące, a najczęściej występują na owłosionej skórze głowy, twarzy (zwłaszcza u mężczyzn w obrębie brody), kończynach, pachach i pachwinach. W łagodnych przypadkach infekcja może ustąpić samoistnie w ciągu kilku dni.

Leczenie bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych obejmuje stosowanie miejscowych środków antyseptycznych (np. preparaty z chlorheksydyną), miejscowych antybiotyków (mupirocyna, kwas fusydowy) lub – w przypadkach rozległych zmian – antybiotykoterapię ogólnoustrojową. Istotna jest również odpowiednia higiena, unikanie drażnienia skóry przez ocieranie odzieżą, golenie czy depilację oraz eliminacja czynników predysponujących, takich jak nadmierna potliwość czy przewlekłe urazy mechaniczne skóry.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to stan zapalny mieszków włosowych o etiologii bakteryjnej, grzybiczej, wirusowej lub pasożytniczej, diagnozowany głównie na podstawie badania klinicznego. Charakterystyczne objawy to rumieniowe grudki i krosty wokół mieszków włosowych, lokalizujące się w obszarach gęstego owłosienia oraz miejscach okluzji. Wywiad powinien uwzględniać czynniki ryzyka, takie jak stosowanie miejscowych kortykosteroidów, antybiotyków doustnych, ekspozycję na wanny z hydromasażem, baseny oraz immunosupresję (np. HIV z liczbą CD4 < 250). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. trądzik pospolity, kandydozę, liszajec czy pokrzywkę grudkową. W przypadkach atypowych, opornych na leczenie lub nawracających wskazane są badania mikrobiologiczne (wymaz z krostek z barwieniem Grama i posiewem, badanie KOH, posiew wirusowy) oraz biopsja skóry, szczególnie w eozynofilowym zapaleniu mieszków włosowych i folliculitis decalvans.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie KOH, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, barwienie metodą Grama, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, folliculitis, folliculitis decalvans, gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, immunosupresja, kokcydioidomykoza, Malassezia, morfologia krwi, MRSA, naciek neutrofilowy, patogeny chorobotwórcze, posiew bakteryjny, posiew wirusowy, pseudofolliculitis barbae, Pseudomonas, Staphylococcus aureus, trądzik pospolity, wirus opryszczki pospolitej, wirusowe zapalenie mieszków włosowych, wymaz z nosa, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Leczenie

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) wymaga indywidualizacji leczenia w zależności od etiologii, nasilenia oraz przebiegu klinicznego. Łagodne postaci ustępują samoistnie w ciągu 7-10 dni przy stosowaniu ciepłych, wilgotnych kompresów, przemywaniu roztworem soli fizjologicznej oraz środków przeciwbakteryjnych (np. benzoyl peroksyd, chlorheksydyna). W przypadku bakteryjnego zapalenia, najczęściej wywołanego przez Staphylococcus aureus, stosuje się miejscowe antybiotyki (mupirocyna, klindamycyna) oraz benzoyl peroksyd 5% przez 5-7 dni. W rozległych infekcjach wskazane jest leczenie doustne cefaleksyną (250-500 mg 3-4 razy/dobę przez 10 dni), dikloksacyliną lub erytromycyną. W zakażeniach MRSA zalecane są klindamycyna, trimetoprim-sulfametoksazol, minocyklina lub linezolid. W przypadku grzybiczej etiologii (Malassezia) preferowane jest leczenie ogólne itrakonazolem lub flukonazolem, uzupełniane miejscowo ketokonazolem. Gram-ujemne zapalenie wymaga odstawienia antybiotyku i podania trimetoprimu-sulfametoksazolu, ampicyliny lub cyprofloksacyny. W zapaleniu wywołanym przez Demodex stosuje się permetrynę, iwermektynę lub metronidazol, a w wirusowym – acyklowir lub jego pochodne. W eozynofilowym zapaleniu u pacjentów z HIV pierwszym krokiem jest terapia antyretrowirusowa, z możliwością zastosowania miejscowych kortykosteroidów, indometacyny (50 mg/dobę) lub fototerapii UVB.
acyklowir, adalimumab, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, baricitynib, benzoyl peroksyd, bliznowacenie, chlorheksydyna, cyklopiroksolamina, cyklosporyna, cyprofloksacyna, czyrak, dapson, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, famcyklowir, flukonazol, gram-ujemne zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, grzybicze zapalenie mieszków włosowych, infliksymab, itrakonazol, iwermektyna, ketokonazol, klindamycyna, linezolid, metronidazol, minocyklina, MRSA, mupirocyna, nużeniec, permetryna, promieniowanie UVB, terapia antyretrowirusowa, terapia fotodynamiczna, tofacytynib, trimetoprim-sulfametoksazol, walacyklowir, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie mieszków włosowych Malassezia, zapalenie tkanki łącznej
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Epidemiologia

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) jest powszechnym schorzeniem dermatologicznym o szacowanej częstości występowania około 8/1000 osób w USA, gdzie rocznie diagnozuje się niemal 3 miliony przypadków. Choroba dotyka wszystkie grupy wiekowe, płcie i rasy, jednak różne typy zapalenia wykazują specyficzne korelacje epidemiologiczne: Malassezia folliculitis częściej występuje u mężczyzn w wieku 21-30 lat (proporcja 3:1), pseudofolliculitis barbae przeważa u osób o ciemnym kolorze skóry, zwłaszcza Afroamerykanów, a folliculitis keloidalis nuchae i eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych dominują u mężczyzn. Czynniki ryzyka obejmują m.in. częste golenie, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, otyłość), stany immunosupresji (HIV/AIDS, choroby hematologiczne), a także czynniki środowiskowe jak maceracja skóry, okluzja, gorący i wilgotny klimat oraz ekspozycja na zanieczyszczone baseny i jacuzzi (Pseudomonas aeruginosa). Występowanie PFB wśród amerykańskich żołnierzy wzrosło z 50 przypadków w 2000 do 2404 w 2022 roku, co wskazuje na potrzebę dalszych badań i nadzoru epidemiologicznego.
atopowe zapalenie skóry, bakteryjne zapalenie mieszków włosowych, barwienie błękitem metylenowym, białaczka, chłoniak, cukrzyca, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, lata życia skorygowane o niepełnosprawność, Malassezia, niedokrwistość, obciążenie chorobą, otyłość, owsiki, Pityrosporum, powierzchowne zapalenie mieszków włosowych, Pseudomonas aeruginosa, pseudozapalenie mieszków włosowych, trądzik, trądzik pospolity, wymaz bakteriologiczny, zakażenie HIV, zapalenie mieszków włosowych

bakteryjne zapalenie mieszków włosowych

Powiązane wpisy

Zapalenie mieszków włosowych – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie mieszków włosowych – Leczenie

Zapalenie mieszków włosowych – Epidemiologia