chloropromazyna chlorowodorek

Chloropromazyna chlorowodorek to pochodna fenotiazyny, należąca do klasycznych leków przeciwpsychotycznych (neuroleptyków) pierwszej generacji. Substancja ta została wprowadzona do lecznictwa w latach 50. XX wieku i stanowiła przełom w farmakoterapii zaburzeń psychotycznych.

Mechanizm działania chloropromazyny opiera się głównie na blokowaniu receptorów dopaminergicznych D2 w układzie mezolimbicznym i mezokortykalnym, co odpowiada za jej działanie przeciwpsychotyczne. Lek wykazuje również działanie antagonistyczne wobec receptorów histaminowych H1, muskarynowych, adrenergicznych α1 i α2 oraz serotoninergicznych, co warunkuje jego liczne działania niepożądane.

Chloropromazyna jest stosowana w leczeniu schizofrenii, innych zaburzeń psychotycznych, manii, stanów pobudzenia psychoruchowego oraz wymiotów. Ze względu na szeroki profil działań niepożądanych (w tym objawy pozapiramidowe, sedacja, hipotonię ortostatyczną, efekty antycholinergiczne i zaburzenia hormonalne) oraz dostępność nowszych leków przeciwpsychotycznych, jej zastosowanie jest obecnie ograniczone.

Lek może być podawany doustnie, domięśniowo lub dożylnie. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, a leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarza. Chloropromazyna chlorowodorek jest substancją o udowodnionej skuteczności klinicznej, jednak współcześnie często zastępowana jest przez atypowe leki przeciwpsychotyczne, charakteryzujące się lepszym profilem bezpieczeństwa.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl