polimer węglowodanowy
Polimer węglowodanowy to związek chemiczny składający się z wielu powtarzających się jednostek monosacharydowych połączonych wiązaniami glikozydowymi. Do najważniejszych polimerów węglowodanowych w organizmie człowieka należą glikogen, celuloza i skrobia, które pełnią kluczowe funkcje biologiczne.
Glikogen, występujący głównie w wątrobie i mięśniach, stanowi formę magazynowania glukozy w organizmie. Jest polimerem rozgałęzionym, składającym się z reszt glukozowych połączonych wiązaniami α-1,4-glikozydowymi, z rozgałęzieniami tworzonymi przez wiązania α-1,6-glikozydowe. W sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego glikogen ulega degradacji, uwalniając glukozę.
Celuloza, będąca głównym składnikiem ścian komórkowych roślin, to nierozgałęziony polimer złożony z jednostek glukozowych połączonych wiązaniami β-1,4-glikozydowymi. Organizm ludzki nie posiada enzymów zdolnych do rozkładu tych wiązań, dlatego celuloza stanowi ważny składnik błonnika pokarmowego, wspomagając perystaltykę jelit.
W diagnostyce medycznej zaburzenia metabolizmu polimerów węglowodanowych mogą wskazywać na choroby takie jak glikogenozy (zaburzenia magazynowania glikogenu) czy nietolerancje pokarmowe. Współczesne badania nad modyfikowanymi polimerami węglowodanowymi przyczyniają się do rozwoju nowych form leków o kontrolowanym uwalnianiu oraz biomateriałów stosowanych w medycynie regeneracyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –
EXTRANEAL to jałowy roztwór do dializy otrzewnowej zawierający 7,5% m/v ikodekstryny w roztworze elektrolitów, wykazujący specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Po około 7-10 dniach ciągłego stosowania podczas nocnej wymiany dializatu osiągane jest stężenie stacjonarne polimerów w osoczu, z poziomem oligomerów glukozy >9 podjednostek (G9) wynoszącym 1,8 mg/ml oraz maltozy (G2) na poziomie 1,1 mg/ml. W przypadku automatycznej dializy otrzewnowej (ADO) z długim czasem zalegania obserwuje się nieco wyższe stężenie maltozy (1,4 mg/ml). Polimery ulegają enzymatycznej hydrolizie przez amylazę do mniejszych fragmentów, które są eliminowane podczas dializy, a mimo obecności tych substancji nie stwierdza się istotnych zmian w osmolalności surowicy (teoretyczna osmolarność roztworu 284 mOsm/l, osmolalność 301 mOsm/kg, pH 5-6).
- Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Właściwości farmakokinetyczne
Ikodekstryna, obecna w roztworze do dializy otrzewnowej EXTRANEAL w stężeniu 7,5% m/v (75 g/l), wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Po około 7-10 dniach ciągłego stosowania podczas wymiany nocnej osiągane jest stężenie stacjonarne polimerów węglowodanowych w osoczu, z oligomerami >9 podjednostek glukozy (G9) na poziomie 1,8 mg/ml oraz maltozą (G2) do 1,1 mg/ml. Ikodekstryna ulega enzymatycznej hydrolizie przez amylazę, a produkty degradacji są eliminowane podczas kolejnych cykli dializy. Pomimo wzrostu stężeń metabolitów, nie obserwuje się istotnych zmian osmolalności surowicy (284 mOsm/l teoretycznej osmolarności, 301 mOsm/kg osmolalności), co świadczy o stabilności równowagi płynowej u pacjentów. W schemacie automatycznej dializy otrzewnowej (ADO) stężenie maltozy może wzrosnąć do 1,4 mg/ml bez klinicznie istotnych zmian osmolalności.
amylaza, automatyczna dializa otrzewnowa, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, dializa otrzewnowa, elektrolity, hydroliza enzymatyczna, ikodekstryna, jama otrzewnowa, maltoza w osoczu, mleczan sodu, osmolalność, osmolalność surowicy, osmolarność, polimer węglowodanowy, polimery glukozy, równowaga płynowa, roztwór do dializy otrzewnowej, stan stacjonarny