polimery glukozy

Polimery glukozy to złożone węglowodany składające się z wielu jednostek glukozy połączonych wiązaniami glikozydowymi. Do najważniejszych należą skrobia, glikogen i celuloza, które różnią się strukturą i funkcją biologiczną.

Skrobia, główny materiał zapasowy roślin, składa się z amylozy (łańcuchy proste) i amylopektyny (łańcuchy rozgałęzione). Glikogen, nazywany „skrobią zwierzęcą”, ma strukturę bardziej rozgałęzioną niż amylopektyna i służy jako magazyn energii w organizmach zwierzęcych, głównie w wątrobie i mięśniach.

Celuloza, najobficiej występujący polimer organiczny na Ziemi, tworzy ściany komórkowe roślin. Jej łańcuchy są połączone wiązaniami β-1,4-glikozydowymi, co nadaje jej wyjątkową wytrzymałość, ale czyni niestrawną dla ludzi. W medycynie polimery glukozy mają zastosowanie m.in. jako koloidowe roztwory do wypełniania łożyska naczyniowego oraz jako materiały w inżynierii tkankowej.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Sodu S-mleczan – Właściwości farmakokinetyczne

Sodu S-mleczan, obecny w roztworze do dializy otrzewnowej EXTRANEAL w stężeniu 4,5 g/l (40 mmol/l mleczanów), jest absorbowany przez otrzewną podczas dializy i metabolizowany głównie w wątrobie oraz innych tkankach w cyklu Corich. W przeciwieństwie do ikodekstryny, która ulega hydrolizie enzymatycznej, mleczan nie wpływa istotnie na osmolalność surowicy, a jego metabolizm prowadzi do powstania wodorowęglanu, co wspomaga utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej u pacjentów dializowanych. Po około 7-10 dniach regularnego stosowania EXTRANEAL stężenie mleczanów stabilizuje się, podobnie jak stężenie ikodekstryny, co wskazuje na osiągnięcie stanu stacjonarnego w krążeniu ogólnoustrojowym. Eliminacja mleczanów i ich metabolitów odbywa się zarówno przez kolejne wymiany dializacyjne, jak i przez nerki u pacjentów z zachowaną funkcją nerek.
amylaza, automatyczna dializa otrzewnowa, cykl Corich, dializa otrzewnowa, gospodarka magnezowa, gospodarka wapniowa, ikodekstryna, interakcje farmakokinetyczne, maltoza, metabolizm mleczanów, metabolizm wątrobowy, osmolalność surowicy, parametry biochemiczne, polimery glukozy, równowaga kwasowo-zasadowa, sodu (S)-mleczan, wodorowęglan, wymiana dializacyjna, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej
Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Właściwości farmakokinetyczne

Ikodekstryna, obecna w roztworze do dializy otrzewnowej EXTRANEAL w stężeniu 7,5% m/v (75 g/l), wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Po około 7-10 dniach ciągłego stosowania podczas wymiany nocnej osiągane jest stężenie stacjonarne polimerów węglowodanowych w osoczu, z oligomerami >9 podjednostek glukozy (G9) na poziomie 1,8 mg/ml oraz maltozą (G2) do 1,1 mg/ml. Ikodekstryna ulega enzymatycznej hydrolizie przez amylazę, a produkty degradacji są eliminowane podczas kolejnych cykli dializy. Pomimo wzrostu stężeń metabolitów, nie obserwuje się istotnych zmian osmolalności surowicy (284 mOsm/l teoretycznej osmolarności, 301 mOsm/kg osmolalności), co świadczy o stabilności równowagi płynowej u pacjentów. W schemacie automatycznej dializy otrzewnowej (ADO) stężenie maltozy może wzrosnąć do 1,4 mg/ml bez klinicznie istotnych zmian osmolalności.
amylaza, automatyczna dializa otrzewnowa, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, dializa otrzewnowa, elektrolity, hydroliza enzymatyczna, ikodekstryna, jama otrzewnowa, maltoza w osoczu, mleczan sodu, osmolalność, osmolalność surowicy, osmolarność, polimer węglowodanowy, polimery glukozy, równowaga płynowa, roztwór do dializy otrzewnowej, stan stacjonarny

polimery glukozy

Powiązane wpisy

Sodu S-mleczan – Właściwości farmakokinetyczne

Ikodekstryna – Właściwości farmakokinetyczne