wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka

Wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka to stan kliniczny określający śmierć zarodka (do 8. tygodnia ciąży) lub płodu (powyżej 8. tygodnia) w macicy przed jego urodzeniem. Obumarcie zarodka zwykle prowadzi do samoistnego poronienia, ale w niektórych przypadkach zatrzymany zarodek może pozostać w macicy przez pewien czas bez objawów klinicznych.

Główne przyczyny wewnątrzmacicznego obumarcia zarodka obejmują aberracje chromosomowe (najczęstsza przyczyna we wczesnej ciąży), zaburzenia naczyniowo-łożyskowe, infekcje matczyne, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia metaboliczne, a także czynniki środowiskowe. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu ultrasonograficznym, które wykazuje brak czynności serca zarodka oraz brak wzrostu wielkości ciążowej między kolejnymi badaniami.

Postępowanie medyczne po rozpoznaniu obumarcia zarodka zależy od wieku ciążowego, stanu klinicznego pacjentki i jej preferencji. Obejmuje ono oczekiwanie na samoistne poronienie, indukcję farmakologiczną za pomocą mizoprostolu lub zabieg wyłyżeczkowania jamy macicy. Kluczowe znaczenie ma również wsparcie psychologiczne dla pacjentki i jej partnera, gdyż utrata ciąży wiąże się z istotnym obciążeniem emocjonalnym.

Po wewnątrzmacicznym obumarciu zarodka zaleca się przeprowadzenie diagnostyki w kierunku potencjalnych przyczyn, szczególnie w przypadku nawracających poronień. Obejmuje ona badania genetyczne, diagnostykę zaburzeń endokrynologicznych, immunologicznych oraz ocenę anatomiczną macicy. Ryzyko powtórnego poronienia po jednorazowym obumarciu zarodka nie jest znacząco podwyższone i wynosi około 15-20%.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl