wirusowe zapalenie mięśni
Wirusowe zapalenie mięśni (myositis viralis) to schorzenie, w którym dochodzi do stanu zapalnego tkanki mięśniowej w wyniku infekcji wirusowej. Jest to relatywnie rzadka jednostka chorobowa, często występująca jako powikłanie ogólnoustrojowych infekcji wirusowych.
Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi wirusowego zapalenia mięśni są wirusy grypy (szczególnie typu B), wirusy Coxsackie, ECHO, wirus HIV, cytomegalowirus (CMV), wirus Epsteina-Barr (EBV) oraz wirusy zapalenia wątroby (głównie HBV i HCV). Objawy kliniczne obejmują osłabienie mięśni (najczęściej proksymalnych), bóle mięśniowe, podwyższenie enzymów mięśniowych (CPK, LDH, AspAT, AlAT), a czasem gorączkę i ogólne objawy infekcji.
Diagnostyka wirusowego zapalenia mięśni opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone markery stanu zapalnego, enzymów mięśniowych), badaniach serologicznych w kierunku wirusów, elektromiografii, a w niektórych przypadkach biopsji mięśnia. W obrazie histopatologicznym widoczne są nacieki zapalne z limfocytów i makrofagów oraz degeneracja włókien mięśniowych.
Leczenie wirusowego zapalenia mięśni jest głównie objawowe i wspomagające, obejmujące odpoczynek, nawodnienie, leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. W ciężkich przypadkach lub przy współistnieniu zaburzeń immunologicznych można rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, a objawy ustępują samoistnie w ciągu kilku tygodni, choć w niektórych przypadkach może dojść do przewlekłego osłabienia mięśni.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśni – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie mięśni (myositis) to grupa rzadkich, heterogennych chorób autoimmunologicznych charakteryzujących się zapaleniem i osłabieniem mięśni szkieletowych. Główne podtypy idiopatycznych miopatii zapalnych (IIM) to zapalenie skórno-mięśniowe (DM), zapalenie wielomięśniowe (PM), miopatia martwicza (NM) oraz zapalenie mięśni z ciałkami wtrętowymi (IBM). Patogeneza IIM jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno mechanizmy odpornościowe (wrodzone i adaptacyjne), jak i nieodpornościowe, takie jak stres retikulum endoplazmatycznego (ER) i dysfunkcja mitochondrialna. Genetyczne predyspozycje, zwłaszcza haplotyp HLA 8.1 oraz geny HLA-DR i HLA-DQ, odgrywają istotną rolę, jednak tylko 5,5-16% fenotypowej wariancji można przypisać czynnikom genetycznym. Czynniki środowiskowe, w tym infekcje wirusowe (HIV-1, HTLV-1, wirus grypy, Coxsackie), promieniowanie UV, palenie tytoniu i ekspozycje zawodowe, modulują ryzyko i przebieg choroby. Charakterystyczne dla DM jest odkładanie kompleksów immunologicznych i aktywacja interferonu typu I, prowadzące do waskulopatii i zaniku okołopęczkowego, natomiast PM cechuje inwazja CD8+ limfocytów T do niemartwiczych włókien mięśniowych. Miopatia martwicza wykazuje przewagę makrofagów i martwicę włókien, a IBM łączy cechy zapalne i degeneracyjne, w tym obecność wakuoli i złogów amyloidu.
biopsja mięśnia, dysregulacja immunologiczna, haplotyp HLA, idiopatyczna miopatia zapalna, interferon typu I, kompleks atakujący błonę, limfocyt T, mimikra molekularna, odpowiedź na nieprawidłowo zwinięte białka, stres retikulum endoplazmatycznego, szpik kostny, wirusowe zapalenie mięśni, zapalenie mięśni, zapalenie mięśni z ciałkami wtrętowymi, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wielomięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśni – Zapobieganie i profilaktyka
aspiracja pokarmu, azatiopryna, bisfosfonian, cyklofosfamid, cyklosporyna, DEET, dysfagia, fizjoterapeuta, hydroksychlorochina, immunoglobulina dożylna, infekcja pasożytnicza, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, takrolimus, terapia biologiczna, wirusowe zapalenie mięśni, zapalenie mięśni, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tkanki mięśniowej, zapalenie wielomięśniowe