rak płaskonabłonkowy zatok przynosowych

Rak płaskonabłonkowy zatok przynosowych jest złośliwym nowotworem wywodzącym się z nabłonka wyściełającego zatoki przynosowe. Stanowi około 80% wszystkich nowotworów złośliwych tej lokalizacji, przy czym najczęściej rozwija się w zatoce szczękowej, a następnie w sitowiu. Jest to stosunkowo rzadki nowotwór, stanowiący mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych.

Główne czynniki ryzyka rozwoju raka płaskonabłonkowego zatok przynosowych obejmują ekspozycję na pyły drewna, nikiel, związki chromu, formaldehyd oraz dym tytoniowy. Choroba częściej występuje u mężczyzn po 50. roku życia. Objawy kliniczne są niespecyficzne i często przypominają przewlekłe zapalenie zatok – jednostronna niedrożność nosa, krwawienia z nosa, ból twarzy, obrzęk policzka czy zaburzenia węchu. W zaawansowanych przypadkach mogą wystąpić objawy neurologiczne, deformacja twarzy lub zajęcie oczodołu.

Diagnostyka raka płaskonabłonkowego zatok przynosowych opiera się na badaniu endoskopowym, tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym, a rozpoznanie ostateczne wymaga potwierdzenia histopatologicznego. Leczenie ma charakter wielodyscyplinarny i zazwyczaj obejmuje zabieg chirurgiczny z następową radioterapią. W zaawansowanych przypadkach stosowana jest również chemioterapia. Rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania, jednak generalnie jest niekorzystne ze względu na późne rozpoznanie i agresywny przebieg choroby.