podanie z pokarmem
Podanie z pokarmem to jedna z dróg aplikacji leków, polegająca na przyjmowaniu preparatu farmaceutycznego razem z posiłkiem. Ten sposób podania może być zalecany z różnych względów klinicznych, wpływających na skuteczność i bezpieczeństwo terapii.
Przyjmowanie niektórych leków podczas posiłku może zwiększać ich biodostępność poprzez poprawę wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Dotyczy to szczególnie substancji lipofilnych, których absorpcja jest wspomagana przez tłuszcze zawarte w pożywieniu. Z drugiej strony, dla niektórych preparatów pokarm może opóźniać wchłanianie lub zmniejszać maksymalne stężenie leku w osoczu.
Podanie z pokarmem bywa zalecane również ze względów bezpieczeństwa – może redukować miejscowe podrażnienie błony śluzowej żołądka i zmniejszać ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Dotyczy to między innymi niesteroidowych leków przeciwzapalnych, które przy podaniu na czczo zwiększają ryzyko uszkodzenia śluzówki żołądka.
Należy pamiętać, że interakcje pokarm-lek mogą być złożone i specyficzne dla danego preparatu, dlatego istotne jest przestrzeganie konkretnych zaleceń dotyczących przyjmowania leków w odniesieniu do posiłków, zawartych w charakterystyce produktu leczniczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1