pedykulicydy
Pedykulicydy to grupa substancji leczniczych przeznaczonych do zwalczania wszawicy (pediculosis), stosowanych miejscowo w postaci szamponów, płynów, aerozoli lub kremów. Ich działanie polega na zabijaniu dorosłych form wszy oraz ich jaj (gnid) poprzez zaburzanie funkcji układu nerwowego pasożytów lub uszkadzanie ich osłonek zewnętrznych.
Do najczęściej stosowanych pedykulicydów należą związki z grupy pyretroidów (np. permetryna), związki fosforoorganiczne (malation), benzylan benzylu, dimetykon oraz środki zawierające olejki eteryczne. Skuteczność poszczególnych preparatów różni się w zależności od lokalnych wzorców oporności wszy, dlatego istotne jest monitorowanie efektywności leczenia.
W praktyce klinicznej rekomenduje się zwykle dwukrotną aplikację pedykulicydów w odstępie 7-10 dni, aby zniszczyć formy dorosłe oraz wylęgające się z jaj larwy. Mechaniczne usuwanie gnid specjalnym grzebieniem stanowi istotne uzupełnienie farmakoterapii. U dzieci poniżej 2. roku życia należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu tych preparatów, preferując metody mechaniczne lub dimetykon.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wesz głowowa i gnidy – Etiologia i przyczyny
Wesz głowowa (Pediculus humanus capitis) to obligatoryjny pasożyt człowieka, osiągający długość 2-3 mm, żyjący wyłącznie na skórze głowy i żywiący się krwią. Cykl życiowy obejmuje stadia gnid (jaja), nimf i dorosłych osobników, trwający około 3 tygodnie. Samica składa 5-10 jaj dziennie, przytwierdzając je do włosa w odległości <6 mm od skóry. Wesz nie potrafi skakać ani latać, a transmisja odbywa się głównie przez bezpośredni kontakt głowa-do-głowy, zwłaszcza wśród dzieci w wieku 3-12 lat. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć (dziewczynki są 2-4 razy bardziej narażone), pochodzenie etniczne oraz środowisko życia. Przenoszenie przez przedmioty jest epidemiologicznie mało istotne. Zarażenie nie jest związane z higieną osobistą ani statusem socjoekonomicznym, a wszy nie przenoszą się przez zwierzęta domowe.
cykl życiowy wszy, dimetykon, gnidy, impetigo, infestacja, insektycydy, kontakt głowa-do-głowy, liszajec zakaźny, malation, nimfy wszy, oporność wszy, pasożyt obligatoryjny, pedykulicydy, permetryna, pyretryny, reakcja alergiczna na ślinę wszy, stygmatyzacja społeczna, transmisja wszawicy, wesz głowowa, wesz odzieżowa, wszawica głowowa, zarażenie wszami - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Patofizjologia i mechanizm
Wesz owłosieniowa (Pthirus pubis) to ektopasożyt człowieka, o długości ciała 1,1-1,8 mm, przystosowany do życia głównie na włosach łonowych, choć może infestować także okolice odbytu, pach, klatki piersiowej, brzucha oraz twarzy. Cykl życiowy obejmuje stadia jaja (gnida), nimfy i osobnika dorosłego, z czasem rozwoju od złożenia jaja do dorosłości wynoszącym około 2-3 tygodni. Pasożyt odżywia się krwią człowieka, pobierając posiłek około 5 razy dziennie, a jego ślina wywołuje reakcję alergiczną manifestującą się intensywnym świądem, nasilającym się nocą. Charakterystyczne objawy to także niebiesko-szare przebarwienia skóry (maculae caeruleae). Infestacja przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt skóra-skóra, zwłaszcza podczas kontaktów seksualnych, a pasożyt nie przeżywa dłużej niż 24-48 godzin poza żywicielem.
choroby przenoszone drogą płciową, dorosła wesz, ektopasożyt, fomity, gnidy, iwermektyna, kanały chlorkowe, kontakt fizyczny, kontakt seksualny, maculae caeruleae, malation, narządy gębowe, odżywianie krwią, oporność na leki, pedykulicydy, permetryna, pyretryna, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, wesz owłosieniowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie wtórne, zapalenie spojówek