syntetaza poliglutamylowa
Syntetaza poliglutamylowa to enzym odgrywający kluczową rolę w metabolizmie folianów. Katalizuje ona reakcję przyłączania reszt glutaminowych do cząsteczki kwasu foliowego, tworząc poliglutamylowane formy folianów, które są lepiej zatrzymywane w komórkach i wykazują większą aktywność biologiczną.
Deficyty syntetazy poliglutamylowej mogą prowadzić do zaburzeń metabolizmu folianów, co może skutkować anemią megaloblastyczną, zaburzeniami neurologicznymi i innymi problemami zdrowotnymi. Enzym ten jest także celem działania niektórych leków przeciwnowotworowych, takich jak metotreksat, który hamuje jego aktywność.
W praktyce klinicznej monitorowanie aktywności syntetazy poliglutamylowej może mieć znaczenie w optymalizacji terapii metotreksatem w chorobach autoimmunologicznych i nowotworowych, a także w diagnostyce niektórych wrodzonych zaburzeń metabolicznych. Badania nad tym enzymem przyczyniają się do lepszego zrozumienia mechanizmów działania folianów i ich roli w kluczowych procesach komórkowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Metotreksat w formie koncentratu do infuzji (100 mg/ml) wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu parenteralnym, z szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w surowicy (30-60 minut po podaniu domięśniowym). Dystrybucja leku przebiega dwufazowo, z początkową objętością dystrybucji około 0,18 l/kg (18% masy ciała) i wzrostem do 0,4-0,8 l/kg (40-80% masy ciała) w stanie stacjonarnym. Metotreksat wiąże się z białkami surowicy w około 50%, co wpływa na jego biodostępność i eliminację. Transport do komórek odbywa się zarówno przez mechanizmy aktywne (konkurencja z folianami), jak i bierne, szczególnie przy stężeniach >100 µmol/l. Przenikanie przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy jest ograniczone, a wysokie stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym uzyskuje się jedynie po podaniu dokanałowym. Metotreksat silnie wiąże się z białkami w płynach wysiękowych, co opóźnia jego eliminację.
7-hydroksymetotreksat, bariera krew-mózg, biodostępność leku, DAMPA, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, infuzja dożylna, karbopeptydaza, krążenie wątrobowo-jelitowe, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, podanie dokanałowe, podanie parenteralne, poliglutamylacja, puchlina brzuszna, reduktaza dihydrofolianowa, stężenie w surowicy, syntetaza poliglutamylowa, transport aktywny, wiązanie z białkami, wysięk opłucnowy -
Leksykon leków
Metotreksat (Methotrexat-Ebewe) w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając średnie stężenie w surowicy 170 ng/ml dla dawki 5 mg. Przy podaniu domięśniowym lek wchłania się całkowicie, a maksymalne stężenie w surowicy pojawia się po 30-60 minutach. Objętość dystrybucji wynosi początkowo około 0,18 l/kg, wzrastając do 0,4-0,8 l/kg w stanie stacjonarnym. Metotreksat wiąże się z białkami w 50%, a jego transport komórkowy odbywa się przez aktywny mechanizm konkurujący z folinianami oraz bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol/l. Lek kumuluje się w płynach wysiękowych, co może opóźniać eliminację, a jego przenikanie przez barierę krew-mózg jest ograniczone, wymagając podania dokanałowego dla osiągnięcia terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bariera krew-mózg, bierna dyfuzja, działanie cytotoksyczne, faza eliminacji, iniekcja domięśniowa, karbopeptydaza, kwas 2, łuszczyca, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyny wysiękowe, podanie dokanałowe, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, poliglutamylometotreksat, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie w surowicy, syntetaza poliglutamylowa, transport komórkowy, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Metotreksat wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając średnie stężenie 170 ng/ml przy dawce 5 mg, natomiast po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy pojawia się po 30-60 minutach. Objętość dystrybucji wynosi od 0,18 l/kg (początkowa) do 0,4-0,8 l/kg (stan stacjonarny), z około 50% wiązaniem z białkami osocza. Transport do komórek odbywa się przez aktywny transport konkurujący z folinianami oraz bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol/l. Metotreksat nie osiąga terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym po podaniu doustnym lub pozajelitowym, co wymaga podania dokanałowego w celu uzyskania wysokich stężeń. Lek kumuluje się w płynach wysiękowych, co opóźnia jego eliminację.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bierna dyfuzja, DAMPA, karbopeptydaza, kwas 2, łuszczyca, metotreksat, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn wysiękowy, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, poliglutamylometotreksat, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, syntetaza poliglutamylowa, transport aktywny, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne -
Leksykon leków
Metotreksat (Methotrexat-Ebewe) dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając po dawce 5 mg średnie stężenie w surowicy około 170 ng/ml. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie osiągane jest w ciągu 30-60 minut, a po dożylnym objętość dystrybucji wynosi początkowo około 0,18 l/kg, zwiększając się do 0,4-0,8 l/kg w stanie stacjonarnym. Metotreksat wiąże się z białkami surowicy w 50%, a jego transport do komórek odbywa się zarówno przez transport aktywny (konkurencja z folinianami), jak i bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol. Lek wykazuje ograniczone przenikanie do OUN, osiągając terapeutyczne stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym jedynie po podaniu dokanałowym. Istotna jest kumulacja metotreksatu w płynach wysiękowych, co może opóźniać eliminację i wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii u pacjentów z wysiękami.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bierna dyfuzja, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas 2, łuszczyca, metabolizm leku, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyny wysiękowe, podanie dokanałowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, przenikanie do OUN, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, syntetaza poliglutamylowa, transport aktywny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Metotreksat podany parenteralnie charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem, a maksymalne stężenia w osoczu po podaniu domięśniowym osiągane są w ciągu 30-60 minut. Po dożylnym podaniu obserwuje się dwufazowy proces dystrybucji z początkową objętością dystrybucji około 0,18 l/kg (18% masy ciała) oraz objętością w stanie stacjonarnym wynoszącą 0,4-0,8 l/kg (40-80% masy ciała). Metotreksat wiąże się z białkami osocza w około 50%, co wpływa na jego biodostępność. Transport leku do komórek odbywa się głównie przez aktywny transport konkurujący z folianami, natomiast przy stężeniach powyżej 100 µmol/l dominuje transport bierny. Metotreksat nie przenika w ilościach terapeutycznych przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy po podaniu doustnym lub parenteralnym, a wysokie stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym uzyskuje się jedynie po podaniu dokanałowym. U pacjentów z płynem wysiękowym opłucnej lub puchliną brzuszną eliminacja leku może być znacznie opóźniona ze względu na jego wiązanie i wolne usuwanie z tych przestrzeni.
bariera krew-mózg, DAMPA, działanie cytotoksyczne, hydroksymetotreksat, karbopeptydaza, krążenie wątrobowo-jelitowe, łuszczyca, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie parenteralne, poliglutamylacja, poliglutamylometotreksat, puchlina brzuszna, reduktaza dihydrofolianowa, syntetaza poliglutamylowa, synteza DNA, terapia przeciwnowotworowa, transport przezbłonowy, wiązanie z białkami, wychwyt komórkowy, wysięk opłucnowy
