puchlina brzuszna
Puchlina brzuszna, znana również jako wodobrzusze lub ascites, to patologiczne nagromadzenie płynu w jamie otrzewnowej. Stan ten najczęściej towarzyszy marskości wątroby (80% przypadków), ale może być również związany z niewydolnością serca, zespołem nerczycowym, zapaleniem otrzewnej, chorobami nowotworowymi czy zaburzeniami odżywiania.
Mechanizm powstawania puchliny brzusznej jest złożony i obejmuje nadciśnienie wrotne, hipoalbuminemię oraz zaburzenia gospodarki sodowej i wodnej. W diagnostyce wykorzystuje się badanie fizykalne (objaw chełbotania, objaw fali), badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz badanie płynu uzyskanego podczas paracentezy.
Leczenie puchliny brzusznej zależy od jej przyczyny i obejmuje postępowanie przyczynowe oraz objawowe. W terapii stosuje się ograniczenie sodu w diecie, leki moczopędne (głównie antagonistów aldosteronu i diuretyki pętlowe), a w zaawansowanych przypadkach – paracentezę odbarczającą. W przypadkach opornych na standardowe leczenie rozważa się założenie przezszyjnego wewnątrzwątrobowego zespolenia wrotno-systemowego (TIPS) lub transplantację wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Finospir 25 mg
Finospir, zawierający spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest antagonistą aldosteronu stosowanym w leczeniu przewlekłej skurczowej niewydolności serca (klasy III-IV wg NYHA) jako uzupełnienie standardowej terapii (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki pętlowe). Lek znajduje również zastosowanie w terapii obrzęków opornych na klasyczne diuretyki, zwłaszcza w zespole nerczycowym oraz wodobrzuszu związanym z marskością wątroby i nadciśnieniem wrotnym, gdzie często występuje wtórny hiperaldosteronizm. Ponadto Finospir jest stosowany jako lek dodatkowy w nadciśnieniu tętniczym z retencją sodu oraz w pierwotnym hiperaldosteronizmie (zespół Conna), pomagając kontrolować nadciśnienie i hipokaliemię. Preparat dostępny jest w formie tabletek z możliwością podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta.
antagonista aldosteronu, beta-bloker, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, hiperaldosteronizm, hipokaliemia, inhibitor ACE, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadnercze, obrzęk, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła skurczowa niewydolność serca, puchlina brzuszna, remodeling mięśnia sercowego, retencja sodu, retencja sodu i wody, spironolakton, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zespół Conna, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofolic 50 mg/ml roztwór do wstrzykiwań lub infuzji 50 mg/ml
Levofolic to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający l-folinian disodu, odpowiadający 50 mg kwasu l-folinowego na 1 ml roztworu, dostępny w fiolkach 1 ml (50 mg), 4 ml (200 mg) i 9 ml (450 mg). W terapii zaawansowanego lub przerzutowego raka jelita grubego l-folinian disodu stosuje się w skojarzeniu z 5-fluorouracylem według różnych schematów dawkowania, np. dwumiesięcznego (109,3 mg/m² l-folinianu w 2-godzinnym wlewie i 400 mg/m² + 600 mg/m² 5-FU), tygodniowego (10,93-273,25 mg/m² l-folinianu i 500 mg/m² 5-FU) oraz miesięcznego (10,93-273,25 mg/m² l-folinianu i 370-425 mg/m² 5-FU). Modyfikacje dawkowania 5-fluorouracylu są możliwe w zależności od toksyczności i odpowiedzi pacjenta, natomiast dawka l-folinianu pozostaje niezmieniona. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci.
alkalizacja moczu, azot mocznikowy we krwi, bolus dożylny, diureza, kumulacja płynu w trzeciej przestrzeni, kwas l-folinowy, l-folinian disodu, metotreksat, niewydolność nerek, objawy toksyczności, odwracalna niewydolność nerek, podanie dooponowe, podanie pozajelitowe, przerzutowy rak jelita grubego, puchlina brzuszna, stężenie kreatyniny, stężenie metotreksatu w osoczu, terapia cytotoksyczna, terapia osłonowa, terapia skojarzona z 5-fluorouracylem, wchłanianie jelitowe, wlew dożylny, wysięk do opłucnej, zaburzenia czynności przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Finospir 100 mg
Finospir (spironolakton) w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg jest wskazany w leczeniu przewlekłej skurczowej niewydolności serca klasy III-IV wg NYHA, jako uzupełnienie standardowej terapii (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki pętlowe), gdzie antagonizuje szkodliwy wpływ aldosteronu. Ponadto, preparat stosuje się w obrzękach związanych z zespołem nerczycowym oraz puchlinie brzusznej i obrzękach w przebiegu niewyrównanej marskości wątroby lub nadciśnienia wrotnego, zwłaszcza gdy podejrzewa się hiperaldosteronizm i inne metody leczenia okazały się nieskuteczne. W nadciśnieniu tętniczym spironolakton pełni rolę terapii dodatkowej u pacjentów opornych na inne leki przeciwnadciśnieniowe, działając poprzez blokadę receptorów mineralokortykoidowych i redukcję retencji sodu i wody. Lek jest także stosowany w pierwotnym hiperaldosteronizmie, zarówno jako przygotowanie do zabiegu chirurgicznego, jak i leczenie długoterminowe u pacjentów niekwalifikujących się do operacji.
aldosteron, beta-bloker, diuretyk pętlowy, dystalny kanalik nerkowy, farmakodynamika, farmakokinetyka, hiperaldosteronizm, hiperaldosteronizm pierwotny, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nietolerancja laktozy, pediatria, przewlekła skurczowa niewydolność serca, puchlina brzuszna, receptor mineralokortykoidowy, retencja sodu, spironolakton, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Finospir 50 mg
Finospir (spironolakton) jest antagonistą aldosteronu dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, stosowanym w leczeniu przewlekłej skurczowej niewydolności serca (klasa III-IV wg NYHA) jako uzupełnienie standardowej terapii (ACE-I, beta-blokery, diuretyki pętlowe). Lek redukuje ryzyko hospitalizacji i śmiertelności poprzez blokadę receptorów aldosteronu. Ponadto, Finospir jest wskazany w terapii obrzęków związanych z zespołem nerczycowym, puchliną brzuszną i obrzękami w przebiegu niewyrównanej marskości wątroby, szczególnie przy podejrzeniu hiperaldosteronizmu wtórnego. W nadciśnieniu tętniczym, zwłaszcza opornym, spironolakton działa jako lek dodatkowy, przeciwdziałając patomechanizmowi nadmiernego wpływu aldosteronu. W leczeniu pierwotnego hiperaldosteronizmu (zespół Conna) preparat normalizuje ciśnienie tętnicze, poziom potasu i równowagę kwasowo-zasadową poprzez blokadę receptorów aldosteronu.
antagonista aldosteronu, beta-bloker, diuretyk pętlowy, hiperaldosteronizm, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, marskość wątroby, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, puchlina brzuszna, retencja płynów, spironolakton, zespół Conna, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Kwas l-folinowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas l-folinowy, występujący jako l-folinian disodu, jest stosowany przede wszystkim w terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego oraz jako środek ochronny przed toksycznością metotreksatu. W leczeniu raka jelita grubego stosuje się trzy główne schematy dawkowania: dwumiesięczny (100 mg/m² kwasu l-folinowego odpowiadający 109,3 mg/m² l-folinianu disodu, podawany 2-godzinnym wlewem dożylnym, z 5-fluorouracylem 400 mg/m² bolus i 600 mg/m² wlew 22-godzinny przez 2 dni, powtarzany co 2 tygodnie), tygodniowy (10-250 mg/m² kwasu l-folinowego, czyli 10,93-273,25 mg/m² l-folinianu disodu, podawany bolusowo lub wlewem, z 5-fluorouracylem 500 mg/m² bolus) oraz miesięczny (10-250 mg/m² kwasu l-folinowego, podawany bolusowo lub wlewem, z 5-fluorouracylem 370-425 mg/m² bolus przez 5 dni). Modyfikacje dawkowania 5-fluorouracylu i przerw między cyklami zależą od stanu pacjenta i toksyczności, natomiast dawka l-folinianu disodu pozostaje niezmieniona. Terapia u dzieci i młodzieży nie jest obecnie zalecana z powodu braku danych.
5-fluorouracyl, alkalizacja moczu, azot mocznikowy we krwi, bolus dożylny, cytostatyk, diureza, infuzja dożylna, kumulacja płynu w trzeciej przestrzeni, kwas l-folinowy, l-folinian disodu, leczenie cytotoksyczne, metotreksat, niewydolność nerek, objawy toksyczności, odwracalna niewydolność nerek, podanie dooponowe, puchlina brzuszna, rak jelita grubego, stężenie kreatyniny, stężenie metotreksatu w osoczu, stężenie resztkowe, terapia skojarzona z 5-fluorouracylem, toksyczność metotreksatu, wchłanianie jelitowe, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie metotreksatu, wysięk do opłucnej, zaburzenie wchłaniania jelitowego