stężenie lewofloksacyny
Stężenie lewofloksacyny to parametr farmakokinetyczny określający ilość tego antybiotyku fluorochinolonowego we krwi lub tkankach pacjenta. Prawidłowe stężenie terapeutyczne lewofloksacyny w surowicy zwykle powinno mieścić się w zakresie 2-6 μg/ml.
Monitoring stężenia lewofloksacyny ma istotne znaczenie kliniczne szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u osób w podeszłym wieku oraz w przypadkach zakażeń wielolekoopornych. Zbyt niskie stężenie może prowadzić do nieskuteczności terapii i rozwoju oporności bakteryjnej, natomiast zbyt wysokie – zwiększa ryzyko działań niepożądanych, szczególnie ze strony ośrodkowego układu nerwowego i ścięgien.
Lewofloksacyna charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek, osiągając wysokie stężenia w płucach, zatokach, skórze, prostacie i układzie moczowym. Najwyższe stężenie we krwi (Cmax) po podaniu doustnym 500 mg leku osiągane jest po około 1-2 godzinach i wynosi około 5-6 μg/ml. Czas półtrwania leku wynosi 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Levoftyal w postaci kropli do oczu zawiera lewofloksacynę półwodną w stężeniu 5 mg/ml i charakteryzuje się minimalnym ryzykiem interakcji lekowych ze względu na bardzo niskie ogólnoustrojowe wchłanianie substancji czynnej. Maksymalne stężenia lewofloksacyny w osoczu po podaniu miejscowym są co najmniej 1000 razy niższe niż po standardowym podaniu doustnym, co znacząco ogranicza potencjał do wystąpienia klinicznie istotnych interakcji obserwowanych przy ogólnoustrojowym stosowaniu fluorochinolonów. Formalne badania interakcji dla Levoftyal nie zostały przeprowadzone, jednak ze względu na farmakokinetykę preparatu ryzyko to jest znikome zarówno u dorosłych, jak i w populacji pediatrycznej.
alkohol etylowy, amiodaron, antacidum, biodostępność ogólnoustrojowa, cisapryd, cyklosporyna, doustny antykoagulant, drgawka, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, erytromycyna, hamowanie metabolizmu, interakcja fizyczna, interakcja lekowa, interakcja systemowa, kation wielowartościowy, kofeina, krople do oczu, lek przeciwcukrzycowy, lewofloksacyna półwodna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie OUN, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, podanie miejscowe do oka, preparat cynku, preparat żelaza, schorzenie ogólnoustrojowe, sotalol, stężenie lewofloksacyny, stężenie ogólnoustrojowe, sukralfat, teofilina, warfaryna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy -
Leksykon leków
Preparat okulistyczny Ducressa, zawierający deksametazon 1 mg/mL oraz lewofloksacynę 5 mg/mL, może wywoływać przejściowe zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie, zmiany ostrości, percepcji głębi oraz adaptacji do światła. Jedna kropla (ok. 30 μl) dostarcza 0,03 mg deksametazonu i 0,15 mg lewofloksacyny, a także substancje pomocnicze, w tym chlorek benzalkoniowy (0,0015 mg/kropla), który może dodatkowo podrażniać powierzchnię oka i nasilać efekt niewyraźnego widzenia. Zaburzenia te, choć zwykle przejściowe, mogą istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn wymagających pełnej sprawności wzrokowej, co stanowi istotne ryzyko dla bezpieczeństwa pacjenta i otoczenia.
chlorek benzalkoniowy, deksametazon, Ducressa, fosforany, krople do oczu, lewofloksacyna, niewyraźne widzenie, osmolalność, ostrość widzenia, percepcja głębi, podrażnienie powierzchni oka, środek konserwujący, stężenie deksametazonu, stężenie lewofloksacyny, substancja pomocnicza, zaburzenie widzenia
