skurcz naczynia
Skurcz naczynia (wazokonstrykcja) to fizjologiczny lub patologiczny proces zwężenia światła naczynia krwionośnego w wyniku skurczu mięśniówki gładkiej w ścianie naczynia. Jest to kluczowy mechanizm regulacji przepływu krwi, ciśnienia tętniczego oraz dystrybucji krwi w organizmie.
W warunkach fizjologicznych skurcz naczyń jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy (szczególnie część współczulną), hormony krążące we krwi (adrenalina, noradrenalina, angiotensyna II, wazopresyna) oraz lokalnie uwalniane substancje wazoaktywne (endotelina, tromboksan A2). Nadmierny lub przewlekły skurcz naczyń może prowadzić do niedokrwienia tkanek i narządów.
Klinicznie istotne postacie skurczu naczyń to m.in. skurcz naczyń wieńcowych (angina Prinzmetala), skurcz naczyń mózgowych (jako przyczyna migreny i czynnik w krwotoku podpajęczynówkowym), objaw Raynauda czy nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie. W terapii stosuje się leki wazodilatacyjne, w tym blokery kanału wapniowego, nitraty, inhibitory konwertazy angiotensyny oraz antagonisty receptora angiotensyny II.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Casaro 32 mg
Kandesartan cyleksetylu, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), jest prolekiem stosowanym doustnie, który po wchłonięciu ulega szybkiej konwersji do aktywnej formy – kandesartanu. Lek wykazuje selektywne i silne wiązanie z receptorem AT1, nie wykazując aktywności agonistycznej ani wpływu na konwertazę angiotensyny (ACE), co przekłada się na mniejszą częstość występowania kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE. Kandesartan powoduje zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego poprzez zmniejszenie oporu obwodowego bez odruchowej tachykardii, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się zwykle w ciągu 2 godzin po podaniu i utrzymującym się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym dawka 32 mg/dobę obniżała ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając skutecznością losartan (10,0/8,7 mmHg). U dzieci w wieku 1–17 lat stosowano dawki od 0,05 do 32 mg/kg/dobę, uzyskując redukcję ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego do 12,0/11,1 mmHg, przy czym u dzieci o masie ciała <50 kg maksymalny efekt obserwowano przy dawce 8 mg, a u cięższych przy 16 mg. Kandesartan wykazuje również korzystny wpływ na funkcję nerek, zmniejszając albuminurię u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią o około 30% (stosunek albumin do kreatyniny, 95% CI 15-42%).
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie tętnicze rozkurczowe, ciśnienie tętnicze skurczowe, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, filtracja kłębuszkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor ACE, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, prolek, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz naczynia, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego