chłoniak oporny na leczenie
Chłoniak oporny na leczenie (ang. refractory lymphoma) to postać choroby nowotworowej układu limfatycznego, która nie odpowiada na standardowe metody terapeutyczne lub następuje szybka progresja po zakończeniu leczenia. Oporność na leczenie może być pierwotna (brak odpowiedzi na leczenie pierwszej linii) lub wtórna (nawrót choroby po uzyskaniu remisji).
Diagnostyka chłoniaka opornego wymaga ponownej oceny histopatologicznej w celu wykluczenia transformacji oraz wykonania badań obrazowych (PET/CT) do oceny zaawansowania choroby. W przypadku oporności konieczna jest zmiana strategii terapeutycznej, co może obejmować zastosowanie nowych klas leków, terapii celowanych, immunoterapii czy leczenia wysokodawkowego z przeszczepieniem komórek macierzystych.
W leczeniu chłoniaków opornych coraz większą rolę odgrywają nowoczesne metody, takie jak terapia CAR-T, przeciwciała bispecyficzne, czy inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego. Rokowanie w chłoniakach opornych jest zazwyczaj gorsze niż w przypadkach wrażliwych na standardowe leczenie, jednak wprowadzanie nowych opcji terapeutycznych systematycznie poprawia wyniki leczenia tej grupy pacjentów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lenalidomid Gedeon Richter jest lekiem dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowanym w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych. W terapii szpiczaka mnogiego lenalidomid znajduje zastosowanie zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do transplantacji. Ponadto, jest stosowany w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego. W zespole mielodysplastycznym z izolowaną delecją 5q lenalidomid w monoterapii jest wskazany u dorosłych pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, o niskim lub pośrednim-1 ryzyku według IPSS. Lek jest także stosowany w chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) w nawrocie lub oporności na wcześniejsze leczenie oraz w chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a w skojarzeniu z rytuksymabem, co zapewnia synergistyczny efekt przeciwnowotworowy.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak oporny na leczenie, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, kapsułka twarda, melfalan, Międzynarodowy System Prognostyczny, nadwrażliwość na barwniki, nieleczony szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny -
Leksykon leków
Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem), w zależności od etapu choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS lenalidomid jest dedykowany pacjentom z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS, z anemią zależną od przetoczeń i izolowaną delecją 5q, u których inne metody leczenia okazały się nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania. W chłoniaku z komórek płaszcza i grudkowym lenalidomid stosowany jest odpowiednio w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem, głównie u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak oporny na leczenie, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, erytropoeza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, onkohematologia, prednizon, profil bezpieczeństwa, progresja choroby, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zespół mielodysplastyczny
