podanie skórne
Podanie skórne (łac. applicatio cutanea) to jedna z dróg aplikacji substancji leczniczych, polegająca na naniesieniu preparatu bezpośrednio na powierzchnię skóry. Ta metoda podawania leków umożliwia zarówno działanie miejscowe, jak i ogólnoustrojowe poprzez wchłanianie substancji przez skórę.
Podanie skórne wykorzystywane jest najczęściej w przypadku preparatów dermatologicznych, takich jak maści, kremy, żele, lotiony, pianki, plastry czy aerozole. Efektywność wchłaniania substancji przez skórę zależy od wielu czynników, w tym od właściwości fizykochemicznych samej substancji (np. lipofilności, masy cząsteczkowej), rodzaju podłoża, stanu skóry oraz miejsca aplikacji.
Zaletami podania skórnego są: możliwość uzyskania wysokiego stężenia leku w miejscu podania przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych, uniknięcie efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, nieinwazyjność metody oraz możliwość długotrwałego uwalniania leku. Stosuje się je powszechnie w leczeniu chorób dermatologicznych, łagodzeniu bólu (np. plastry przeciwbólowe), a także w hormonalnej terapii zastępczej czy nikotynowej terapii zastępczej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Olejek lawendowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olejek lawendowy (Lavandulae aetheroleum), obecny w preparatach takich jak Amol, Aromatol oraz Lawenol, wykazuje relatywnie niską toksyczność w badaniach przedklinicznych. Dla produktu Lawenol zawierającego 0,6% olejku lawendowego nie stwierdzono działania toksycznego, mutagennego ani kancerogennego. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów LD50 po podaniu doustnym wynosi powyżej 5 g/kg masy ciała, z wyraźnymi różnicami płciowymi: u samców LD50 to 6,2±0,8 ml/kg m.c., a u samic 5,0±0,5 ml/kg m.c. Dawka bez efektów śmiertelnych (LDo) wynosi odpowiednio 5 ml/kg u samców i 3 ml/kg u samic, natomiast dawka powodująca 100% śmiertelność (LD100) przekracza 7 ml/kg u samców i 6 ml/kg u samic.