ocena elektrokardiograficzna
Ocena elektrokardiograficzna to podstawowa metoda diagnostyczna w kardiologii, polegająca na interpretacji zapisu EKG, który odzwierciedla elektryczną aktywność serca. Podczas oceny elektrokardiograficznej lekarz analizuje poszczególne elementy zapisu, w tym rytm serca, oś elektryczną, załamki P, zespoły QRS, odcinek ST oraz załamki T.
Prawidłowa ocena elektrokardiograficzna wymaga systematycznego podejścia, rozpoczynającego się od weryfikacji danych pacjenta, ustawień aparatu (prędkość przesuwu papieru, kalibracja), a następnie analizy rytmu, częstości akcji serca oraz czasu trwania poszczególnych odcinków i odstępów (PR, QRS, QT). Kluczowa jest również ocena morfologii poszczególnych załamków i ich zmian w odprowadzeniach.
W ocenie elektrokardiograficznej szczególną uwagę zwraca się na zaburzenia przewodnictwa (bloki przedsionkowo-komorowe, bloki odnóg pęczka Hisa), zaburzenia rytmu (tachykardia, bradykardia, migotanie przedsionków), cechy niedokrwienia mięśnia sercowego (obniżenia lub uniesienia odcinka ST, zmiany załamka T), cechy przerostu jam serca oraz obecność zespołów preekscytacji.
Umiejętność precyzyjnej oceny elektrokardiograficznej jest nieodzowna w diagnostyce ostrych zespołów wieńcowych, zaburzeń elektrolitowych, działań niepożądanych leków oraz w monitorowaniu pacjentów z implantowanymi urządzeniami (rozruszniki, kardiowertery-defibrylatory). Zapis EKG powinien być zawsze interpretowany w kontekście stanu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Escitil 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB10, wykazuje wysoką selektywność działania dzięki silnemu powinowactwu do transportera serotoniny i minimalnemu oddziaływaniu na inne receptory (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowe, benzodiazepinowe, opioidowe). Mechanizm terapeutyczny opiera się wyłącznie na hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT. Badania farmakodynamiczne wykazały zależne od dawki wydłużenie odstępu QTc: 4,3 ms (90% CI: 2,2-6,4) dla dawki 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI: 8,6-12,8) dla dawki 30 mg/dobę. Skuteczność kliniczna escytalopramu została potwierdzona w leczeniu epizodów dużej depresji, fobii społecznej, uogólnionego zaburzenia lękowego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, zarówno w krótkoterminowych, jak i długoterminowych badaniach kontrolowanych placebo.
badanie z podwójnie ślepą próbą, elektrokardiografia, epizod dużej depresji, escytalopram, farmakoterapia escytalopramem, fobia społeczna, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, ocena elektrokardiograficzna, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown, transporter serotoniny, uogólnione zaburzenie lękowe, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne