przeznabłonkowy opór elektryczny
Przeznabłonkowy opór elektryczny (Transepithelial Electrical Resistance, TEER) to kluczowy parametr stosowany w medycynie i badaniach naukowych do oceny integralności i przepuszczalności barier nabłonkowych. Jest to miara elektrycznego oporu stawianego przez warstwę komórek nabłonkowych przepływowi prądu elektrycznego, wyrażana zazwyczaj w omach na centymetr kwadratowy (Ω·cm²).
Pomiar TEER stanowi nieinwazyjną metodę monitorowania funkcji barierowej nabłonka, która jest szczególnie istotna w badaniach nad transportem substancji przez nabłonek, oceną działania leków oraz w diagnostyce schorzeń związanych z zaburzeniami funkcji barierowej. Wysoki TEER wskazuje na silne połączenia międzykomórkowe (tight junctions) i niską przepuszczalność nabłonka, podczas gdy niski TEER sugeruje zaburzenia integralności bariery nabłonkowej.
Klinicznie pomiary TEER znajdują zastosowanie w badaniach nad barierą krew-mózg, nabłonkiem jelitowym, nabłonkiem dróg oddechowych oraz w okulistyce. Zmiany wartości TEER mogą wskazywać na patologiczne procesy, takie jak stany zapalne, toksyczne uszkodzenia nabłonka czy zmiany nowotworowe. W farmakologii TEER służy do oceny przenikania leków przez bariery biologiczne oraz do badania efektów działania substancji na integralność nabłonka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół jelita drażliwego – Patofizjologia i mechanizm
Zespół jelita drażliwego (IBS) jest przewlekłym zaburzeniem funkcjonalnym przewodu pokarmowego, charakteryzującym się złożoną patofizjologią obejmującą dysfunkcję osi jelitowo-mózgowej (DGBI), nadwrażliwość trzewną, zaburzenia motoryki jelit oraz dysbiozę mikrobiomu. Kluczowe mechanizmy obejmują uwrażliwienie aferentnych dróg nocyceptywnych, zmiany w czynności mioelektrycznej jelit, a także przewlekły stan zapalny o niskim nasileniu z udziałem komórek tucznych, limfocytów śródnabłonkowych i komórek enteroendokrynnych. U pacjentów z IBS obserwuje się zmieniony skład mikrobioty, w tym zmniejszenie Bifidobacteria i Faecalibacterium prausnitzii oraz wzrost Lactobacillaceae, Bacteroides i Enterobacteriaceae, a także często występujący przerost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) z częstością od 4% do 84%. Zaburzenia metabolizmu serotoniny (5-HT), zwłaszcza poprzez receptory 5-HT3 i 5-HT4, oraz czynniki psychospołeczne, takie jak stres i zaburzenia psychiczne (obecne u około 50% pacjentów), również odgrywają istotną rolę w etiopatogenezie IBS.
aktywacja immunologiczna, białka połączeń ścisłych, biegunka, cytokiny prozapalne, dysbioza, fermentacja bakteryjna, FODMAP, komórki enterochromafinowe, komórki tuczne, limfocyty śródnabłonkowe, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, mikroRNA, modyfikacje epigenetyczne, motoryka jelit, nadwrażliwość trzewna, odruch żołądkowo-okrężniczy, oś jelitowo-mózgowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, poinfekcyjny IBS, polimorfizmy genów, przepuszczalność jelitowa, przerost bakteryjny jelita cienkiego, przeznabłonkowy opór elektryczny, receptory toll-podobne, serotonina, transporter serotoniny, zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zespół jelita drażliwego