złamania pozakręgowe

Złamania pozakręgowe to terminy odnoszące się do uszkodzeń kości, które występują poza kręgosłupem. Najczęstsze lokalizacje złamań pozakręgowych obejmują biodro, nadgarstek, kość ramienną i żebra. Są one istotnym problemem klinicznym, szczególnie u osób starszych i pacjentów z osteoporozą.

Złamania pozakręgowe mogą powstawać w wyniku urazu o różnym nasileniu – od znacznej siły u osób młodych do minimalnego urazu u pacjentów z obniżoną gęstością mineralną kości. Charakteryzują się one wysoką zachorowalnością i śmiertelnością, szczególnie złamania biodra, które wiążą się z 20-30% ryzykiem zgonu w ciągu pierwszego roku po złamaniu.

Diagnostyka złamań pozakręgowych opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim radiografii klasycznej, a w wybranych przypadkach tomografii komputerowej czy rezonansie magnetycznym. Leczenie zależy od lokalizacji, typu złamania oraz stanu ogólnego pacjenta i może obejmować postępowanie zachowawcze (unieruchomienie) lub operacyjne (stabilizacja wewnętrzna lub zewnętrzna).

Profilaktyka złamań pozakręgowych obejmuje działania mające na celu zapobieganie upadkom, suplementację wapnia i witaminy D, a u pacjentów z osteoporozą – farmakoterapię poprawiającą gęstość mineralną kości. Pacjenci, którzy doznali złamania pozakręgowego, mają zwiększone ryzyko kolejnych złamań, dlatego wymagają kompleksowej oceny i odpowiedniego postępowania prewencyjnego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kefort 150 mg

Kwas ibandronowy, należący do azotowych bisfosfonianów (ATC: M05BA06), wykazuje silne i selektywne hamowanie aktywności osteoklastów, co prowadzi do zahamowania resorpcji kostnej bez wpływu na syntezę kości. U kobiet po menopauzie lek wzmacnia masę kostną i zmniejsza częstość złamań, przywracając metabolizm kości do poziomu sprzed menopauzy. W badaniu fazy I u 72 kobiet po menopauzie, doustne podanie 150 mg co 28 dni powodowało szybkie i istotne obniżenie stężenia markera resorpcji CTX w surowicy – o 28% po 24 godzinach i do 74% po 6 dniach od kolejnych dawek. W badaniu klinicznym BM16549 wykazano, że dawka 150 mg raz na miesiąc jest co najmniej tak samo skuteczna jak 2,5 mg podawane codziennie, z istotnie większym wzrostem BMD w kręgosłupie lędźwiowym (6,6% vs 5,0% po 2 latach, p<0,001) oraz w bliższym odcinku trzonowym kości udowej (4,2% vs 2,5%). Odpowiedź na terapię (utrzymanie lub wzrost BMD) po 2 latach wyniosła 93,5% dla dawki miesięcznej i 86,4% dla codziennej (p=0,004).
badanie BMD, bisfosfoniany zawierające azot, BMD, BMD kręgosłupa, CTX, degradacja kolagenu kostnego, deoksypirydynolina, hamowanie osteoklastów, krętarz, kwas ibandronowy, markery obrotu kostnego, masa kostna, mineralizacja kości, obrót metaboliczny kości, osteokalcyna, osteoporoza, przebudowa kości, remisja, resorpcja tkanki kostnej, szyjka kości udowej, złamania osteoporotyczne, złamania pozakręgowe, złamanie kręgów
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ibandronic Acid Viatris 150 mg

Kwas ibandronowy, będący azotowym bisfosfonianem, wykazuje silne i selektywne hamowanie aktywności osteoklastów, co prowadzi do redukcji resorpcji kości bez wpływu na syntezę kostną. U kobiet po menopauzie terapia kwasem ibandronowym skutkuje zwiększeniem gęstości mineralnej kości (BMD) oraz istotnym zmniejszeniem ryzyka złamań kręgów. W badaniu klinicznym BM 16549 wykazano, że dawka 150 mg raz na miesiąc jest co najmniej równie skuteczna, a nawet przewyższa codzienne podawanie 2,5 mg, z istotnym wzrostem BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (odpowiednio 6,6% vs 5,0% po 2 latach) oraz w bliższym odcinku trzonowym kości udowej (4,2% vs 2,5%). Po roku leczenia u 83,9% pacjentek stosujących dawkę miesięczną odnotowano pozytywną odpowiedź na terapię (wzrost BMD w kręgosłupie i bliższym odcinku kości udowej), a zmniejszenie stężenia markera resorpcji CTX w surowicy wyniosło średnio -76% (miesięczna dawka) i -67% (dawka codzienna). Efekt terapeutyczny utrzymywał się przez 24 miesiące, a po zaprzestaniu leczenia obserwowano powrót markerów do wartości wyjściowych.
biopsja kości, bisfosfoniany zawierające azot, bliższy odcinek trzonowy kości udowej, BMD kręgosłupa lędźwiowego, gęstość mineralna kości, hamowanie osteoklastów, kwas ibandronowy, obrót metaboliczny kości, osteokalcyna, osteoporoza pomenopauzalna, resorpcja kości, retinoidy, szyjka kości udowej, wskaźnik masy ciała, złamania kręgów, złamania pozakręgowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibandronat Polpharma 150 mg

Lek Ibandronat Polpharma w postaci tabletek powlekanych zawiera 150 mg kwasu ibandronowego (sodu ibandronian jednowodny) i jest wskazany do leczenia osteoporozy u kobiet po menopauzie z podwyższonym ryzykiem złamań, szczególnie kręgów. W badaniach klinicznych potwierdzono jego skuteczność w redukcji ryzyka złamań kręgów, jednak efektywność w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie została jednoznacznie wykazana. Tabletki mają charakterystyczne oznaczenia „I9BE” i „150” oraz zawierają 163 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentek z nietolerancją laktozy.
badanie densytometryczne, ibandronian, ibandronian sodu, kwas ibandronowy, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, osteoporoza pomenopauzalna, ryzyko złamań, tabletka powlekana, złamania kręgów, złamania niskoenergetyczne, złamania pozakręgowe, złamanie szyjki kości udowej

złamania pozakręgowe

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Kefort 150 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Ibandronic Acid Viatris 150 mg

Wskazania do stosowania – Ibandronat Polpharma 150 mg