przeciwciało anty-CD20

Przeciwciało anty-CD20 to przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko antygenowi CD20, który jest obecny na powierzchni limfocytów B. CD20 to fosfoproteinowy marker charakterystyczny dla limfocytów B, obecny od wczesnych stadiów rozwoju komórki aż do momentu przekształcenia w komórkę plazmatyczną.

Mechanizm działania przeciwciał anty-CD20 opiera się na indukcji apoptozy limfocytów B, aktywacji układu dopełniacza oraz cytotoksyczności zależnej od przeciwciał (ADCC). Prowadzi to do deplecji limfocytów B, co jest korzystne w leczeniu chorób autoimmunologicznych oraz nowotworów układu chłonnego.

Najczęściej stosowanym przeciwciałem anty-CD20 jest rytuksymab – chimeryczne przeciwciało monoklonalne. Nowsze generacje przeciwciał anty-CD20 obejmują ofatumumab (w pełni ludzkie) oraz obinutuzumab (humanizowane, glikozylowane). Główne wskazania do stosowania tych przeciwciał to chłoniaki nieziarnicze (szczególnie chłoniak rozlany z dużych komórek B i chłoniak grudkowy), przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów oraz choroby autoimmunologiczne (m.in. stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy).

Leczenie przeciwciałami anty-CD20 wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak reakcje związane z infuzją, zwiększona podatność na infekcje, neutropenia oraz rzadziej – postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia. Właściwa kwalifikacja pacjentów oraz monitorowanie terapii pozwala na zminimalizowanie ryzyka powikłań.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 15 mg

Lenalidomid (Kleder) jest wskazany w leczeniu nowotworów hematologicznych, przede wszystkim w szpiczaku mnogim, gdzie stosowany jest jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w nawrotowym/opornym szpiczaku mnogim w połączeniu z deksametazonem. W zespołach mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem choroby oraz gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub niewskazane. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest stosowany w monoterapii u pacjentów z nawrotową lub oporną chorobą, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopnia l-3a) w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów wcześniej leczonych. Dostępne dawki kapsułek Kleder to 5 mg (zawartość laktozy 107 mg), 10 mg (214 mg laktozy), 15 mg (120 mg laktozy), 20 mg (160 mg laktozy) oraz 25 mg (200 mg laktozy), co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie teratogenne, funkcja wątroby, izolowana delecja 5q, kapsułki twarde, leczenie pierwszej linii, lek immunomodulujący, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, parametry hematologiczne, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg

Lenalidomid Gedeon Richter jest lekiem dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowanym w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych. W terapii szpiczaka mnogiego lenalidomid znajduje zastosowanie zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do transplantacji. Ponadto, jest stosowany w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego. W zespole mielodysplastycznym z izolowaną delecją 5q lenalidomid w monoterapii jest wskazany u dorosłych pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, o niskim lub pośrednim-1 ryzyku według IPSS. Lek jest także stosowany w chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) w nawrocie lub oporności na wcześniejsze leczenie oraz w chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a w skojarzeniu z rytuksymabem, co zapewnia synergistyczny efekt przeciwnowotworowy.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak oporny na leczenie, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, kapsułka twarda, melfalan, Międzynarodowy System Prognostyczny, nadwrażliwość na barwniki, nieleczony szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w formie kapsułek twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 25 mg, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego lek znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, w leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w monoterapii lub w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowym w połączeniu z deksametazonem. W zespołach mielodysplastycznych Lenalidomide jest wskazany w monoterapii u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, u których inne metody leczenia okazały się nieskuteczne. W chłoniaku grudkowym lek stosowany jest wyłącznie w terapii skojarzonej z rytuksymabem u dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, choroba hematologiczna, czerwień Allura AC, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, melfalan, prednizon, profil cytogenetyczny, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, tartrazyna, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. Główne wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego w różnych stadiach: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego w połączeniu z deksametazonem. Ponadto lenalidomid jest stosowany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS, a także w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) w nawrotowych i opornych przypadkach oraz w skojarzeniu z rytuksymabem w chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan i prednizon, Międzynarodowy System Prognostyczny, nawrotowy szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, wskazanie do stosowania, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Glomerulonefryt – Zapobieganie i profilaktyka

Glomerulonefryt stanowi zapalną patologię kłębuszków nerkowych, prowadzącą do progresji niewydolności nerek. Profilaktyka wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego m.in. dietę ograniczającą sód, potas, fosfor i białko, zwłaszcza w aktywnej fazie choroby, oraz utrzymanie ciśnienia tętniczego na poziomie docelowym 120/80 mmHg. Kluczowe jest także kontrolowanie glikemii w celu zapobiegania nefropatii cukrzycowej, zaprzestanie palenia tytoniu, regularna aktywność fizyczna oraz systematyczne badania przesiewowe u pacjentów z grup ryzyka. Profilaktyka infekcji, zwłaszcza paciorkowcowych grupy A, obejmuje higienę osobistą, szybkie leczenie zakażeń, szczepienia przeciw grypie i pneumokokom oraz bezpieczne praktyki seksualne. Unikanie nefrotoksycznych substancji, takich jak NLPZ, rozpuszczalniki organiczne i rtęć, jest niezbędne w celu ochrony funkcji nerek.
angina paciorkowcowa, bakteriemia, bloker receptora angiotensyny, cyklofosfamid, dieta niskosodowa, funkcja nerek, glomerulonefryt, inhibitor konwertazy angiotensyny, kłębuszki nerkowe, kortykosteroid, krwiomocz, liszajec, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, nefropatia cukrzycowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych, osad moczu, ostre zapalenie wsierdzia, paciorkowiec grupy A, pienisty mocz, plazmafereza, prednizon, przeciwciało anty-CD20, przewlekła choroba nerek, rytuksymab, szybko postępujący glomerulonefryt, toczniowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 5 mg

Lenalidomide Grindeks to lek immunomodulujący dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, zawierający lenalidomid i laktozę bezwodną. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego w trzech scenariuszach: leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (monoterapia), pierwszą linię u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia (terapia skojarzona z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz leczenie nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego po wcześniejszej terapii (lenalidomid z deksametazonem). Ponadto, lenalidomid jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u dorosłych pacjentów z nawrotowym lub opornym chłoniakiem grudkowym stopnia I-3a, którzy przeszli wcześniejsze leczenie. Dobór terapii powinien uwzględniać stan kliniczny, historię leczenia oraz zdolność pacjenta do przestrzegania profilaktyki ciąży ze względu na teratogenność leku.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, choroba nawrotowa, deksametazon, laktoza bezwodna, leczenie podtrzymujące, lek immunomodulujący, lenalidomid, melfalan, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór hematologiczny, oporność na leczenie, przeciwciało anty-CD20, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bendamustyna medac 2,5 mg/ml

Bendamustyna medac, dostępna w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (fiolki zawierające 25 mg lub 100 mg chlorowodorku bendamustyny), jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w wybranych wskazaniach klinicznych. Wskazania obejmują: leczenie pierwszego rzutu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) w stadium B lub C wg klasyfikacji Bineta u pacjentów z przeciwwskazaniami do fludarabiny; monoterapię chłoniaków nieziarniczych o powolnym przebiegu u pacjentów z progresją choroby w ciągu 6 miesięcy po leczeniu rytuksymabem; oraz leczenie pierwszego rzutu szpiczaka mnogiego w stadium II z progresją lub stadium III wg Durie-Salmona, w skojarzeniu z prednizonem, u pacjentów powyżej 65. roku życia, niekwalifikujących się do autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych i z kliniczną neuropatią obwodową uniemożliwiającą stosowanie talidomidu lub bortezomibu. Po rekonstytucji 1 ml koncentratu zawiera 2,5 mg chlorowodorku bendamustyny.
Decyzja o zastosowaniu bendamustyny powinna uwzględniać dokładną ocenę kliniczną, w tym rozpoznanie histopatologiczne, stadium choroby, wcześniejsze leczenie i odpowiedź na nie, wiek biologiczny pacjenta, choroby współistniejące oraz obecność neuropatii obwodowej. Lek wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego ze względu na potencjalną toksyczność hematologiczną i inne poważne działania niepożądane. W praktyce bendamustyna jest alternatywą dla schematów zawierających fludarabinę u starszych lub obciążonych pacjentów z PBL, a w chłoniakach nieziarniczych indolentnych stosowana jest głównie w monoterapii u pacjentów opornych na rytuksymab. W szpiczaku mnogim, mimo dostępności nowszych terapii, pozostaje wartościową opcją u pacjentów z neuropatią obwodową, wykluczającą stosowanie inhibitorów proteasomu i leków immunomodulujących. Przygotowanie leku wymaga odpowiedniej rekonstytucji i kwalifikacji pacjenta zgodnie z aktualnymi wytycznymi towarzystw naukowych.
analogi puryn, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak nieziarniczy indolentny, chlorowodorek bendamustyny, fludarabina, immunochemioterapia, inhibitor proteasomu, klasyfikacja Bineta, klasyfikacja Durie-Salmona, lek cytotoksyczny, lek immunomodulujący, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, przeciwciało anty-CD20, przewlekła białaczka limfocytowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 2,5 mg

Linorion (lenalidomid) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W szpiczaku mnogim lek jest używany jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych oraz w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem w leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. W leczeniu po co najmniej jednej linii stosuje się Linorion w połączeniu z deksametazonem. W zespołach mielodysplastycznych wskazaniem jest monoterapia u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, po wykluczeniu innych metod leczenia. W chłoniaku grudkowym stopnia 1-3a Linorion podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów wcześniej leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nieprawidłowość cytogenetyczna, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 5 mg

Lenalidomid, substancja czynna leku Linorion, jest stosowany w leczeniu onkohematologicznym, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaka grudkowego (FL). Dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W szpiczaku mnogim Lenalidomid jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w połączeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowym/opornym w skojarzeniu z deksametazonem. W MDS wskazany jest u pacjentów z anemią zależną od transfuzji, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem wg IPSS oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są nieskuteczne. W chłoniaku grudkowym stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów wcześniej leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, komórki macierzyste, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, płytki krwi, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Lenalidomid – Wskazania do stosowania

Lenalidomid jest lekiem immunomodulującym o szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, stosowanym głównie w hematologii. Dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. W leczeniu szpiczaka mnogiego lenalidomid stosowany jest jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (auto-HSCT) u nowo zdiagnozowanych pacjentów, a także w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. Ponadto, lenalidomid w połączeniu z deksametazonem jest wskazany w nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim po wcześniejszym leczeniu. W zespołach mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid w monoterapii poprawia parametry hematologiczne i może uniezależnić pacjentów od transfuzji.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwnowotworowe, działanie teratogenne, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, kontrola urodzeń, leczenie podtrzymujące, lek immunomodulujący, melfalan, morfologia krwi, nieleczony szpiczak mnogi, nieprawidłowość cytogenetyczna, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zaburzenie hematologiczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polalid 5 mg

Lenalidomid (Polalid) jest lekiem stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w monoterapii lub w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz po niepowodzeniu wcześniejszej terapii (w połączeniu z deksametazonem). W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku grudkowym lek podaje się w skojarzeniu z rytuksymabem u dorosłych z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, hematologia, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, Polalid, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę (33,2–332,2 mg w zależności od dawki). Preparat jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów w różnych stadiach i schematach terapeutycznych: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia. Ponadto lek jest stosowany w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń w przebiegu MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, w nawracającym lub opornym chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) oraz w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1–3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie hematologiczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematoonkologiczna, cytopenia, deksametazon, delecja 5q, funkcja nerek, funkcja wątroby, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, neutropenia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Zentiva 2,5 mg

Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, wykazuje działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące, stosowany jest w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków. W terapii szpiczaka mnogiego lek znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotów lub oporności w połączeniu z deksametazonem. W MDS lenalidomid stosowany jest w monoterapii u pacjentów z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz anemią zależną od transfuzji. W chłoniakach lek jest wskazany w monoterapii w nawrotowym lub opornym chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem w uprzednio leczonym chłoniaku grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie immunomodulujące, działanie przeciwnowotworowe, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, Lenalidomide Zentiva, melfalan, parametr hematologiczny, pierwsza linia leczenia, prednizon, profil bezpieczeństwa, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, teratogen, zespół 5q-, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Arteritis tętnicy skroniowej – Patofizjologia i mechanizm

Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA) to przewlekłe ziarniniakowe zapalenie dużych i średnich tętnic, głównie u osób >50 r.ż., z predylekcją do gałęzi tętnic szyjnych zewnętrznych, w tym tętnicy skroniowej powierzchownej. Patogeneza GCA jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (HLA DRB1*04, DRW6, DR3), starzenie układu odpornościowego oraz aktywację komórek dendrytycznych przez nieznany antygen, z możliwym udziałem wirusa VZV. Proces zapalny charakteryzuje się aktywacją DC, rekrutacją i polaryzacją limfocytów T CD4+ do fenotypów Th1 i Th17, produkcją cytokin (IL-1, IL-6, IL-12, IL-17, IFN-γ) oraz aktywacją makrofagów i komórek mięśni gładkich naczyń (VSMC). Dochodzi do zniszczenia błony elastycznej wewnętrznej, proliferacji VSMC i hiperplazji błony wewnętrznej, co prowadzi do zwężenia naczyń i powikłań niedokrwiennych. Makrofagi M1 i M2 oraz komórki olbrzymie wydzielają mediatory prozapalne i czynniki wzrostu (PDGF, VEGF), które nasilają przebudowę naczyń. Dysregulacja szlaków immunologicznych, w tym PD-1/PD-L1, JAK-STAT, NOTCH oraz deficyt funkcji limfocytów Treg, podtrzymuje przewlekłe zapalenie.
arteritis tętnicy skroniowej, białko C-reaktywne, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, endotelina-1, glikokortykosteroid, hiperplazja błony wewnętrznej, interferon gamma, interleukina-17, interleukina-6, komórka olbrzymia, komórki mięśni gładkich naczyń, komórki TH1 i TH17, limfocyt T CD4+, limfocyt Treg, ludzki antygen leukocytarny, metaloproteinaza macierzy, niedokrwienie, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, płytkowy czynnik wzrostu, przeciwciało anty-CD20, reaktywne formy tlenu, rytuksymab, szlak JAK-STAT, szlak Notch, szlak PD-1/PD-L1, terapia celowana, tętnica skroniowa powierzchowna, tocilizumab, wirus varicella zoster, zapalenie naczyń krwionośnych, ziarniniak
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide G.L. 5 mg

Lenalidomid jest lekiem o szerokim spektrum zastosowania w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg. W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami, w zależności od linii leczenia i stanu pacjenta. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych lenalidomid wydłuża czas odpowiedzi i opóźnia progresję choroby. U pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się go w połączeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem. W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim lenalidomid łączy się z deksametazonem, co wykazuje synergistyczne działanie przeciwnowotworowe.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chemioterapia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, efekt immunomodulujący, hematoonkologia, kapsułka twarda, laktoza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, przeciwciało anty-CD20, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpiczak mnogi nawrotowy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 15 mg

Lenalidomide Grindeks to lek zawierający lenalidomid z chlorkiem amonowym, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego lek jest wykorzystywany zarówno w monoterapii jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do transplantacji (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem). Ponadto, Lenalidomide Grindeks w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany u pacjentów z nawrotową lub oporną postacią szpiczaka mnogiego po wcześniejszym leczeniu. W chłoniaku grudkowym lek stosowany jest w połączeniu z rytuksymabem u dorosłych pacjentów z nawrotową lub oporną chorobą stopnia I-3a. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny, funkcję nerek, współistniejące schorzenia oraz linię leczenia.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, hematologia, kapsułki twarde, laktoza bezwodna, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, monoterapia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, onkologia kliniczna, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, wysokodawkowa chemioterapia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Ranbaxy) jest lekiem stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych, głównie szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków z komórek płaszcza (MCL) i grudkowego (FL). Preparat dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z zawartością laktozy od 53,75 mg do 215 mg w zależności od dawki. W szpiczaku mnogim lenalidomid stosowany jest jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT), w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowym/opornym w połączeniu z deksametazonem. W MDS lek jest wskazany u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q, stosowany w monoterapii. W chłoniaku z komórek płaszcza lenalidomid podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie teratogenne, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, leczenie pierwszej linii, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka włochatokomórkowa – Patofizjologia i mechanizm

Białaczka włochatokomórkowa (HCL) jest przewlekłym nowotworem limfocytów B, charakteryzującym się obecnością mutacji BRAF V600E u 80-90% pacjentów, prowadzącej do konstytutywnej aktywacji szlaku RAS-RAF-MEK-ERK. Mutacja ta powoduje zwiększoną proliferację i przeżycie komórek nowotworowych, a także specyficzny fenotyp komórek z cytoplazmatycznymi wypustkami. Komórki HCL pochodzą z dojrzałych, aktywowanych limfocytów B pamięci (post-germinal center), co potwierdzają mutacje w genach IGHV u około 90% chorych. Dodatkowo, u około 16% pacjentów obserwuje się mutacje CDKN1B (p27), a także zmiany w genach epigenetycznych i utratę materiału genetycznego z chromosomu 7q. U 5% pacjentów bez mutacji BRAF V600E (BRAF wild type) występują alternatywne mutacje, m.in. w genie MAP2K1, co wiąże się z bardziej agresywnym przebiegiem choroby i gorszą odpowiedzią na terapię analogami puryn.
apoptoza, białaczka włochatokomórkowa, cyklina D1, czynnik transkrypcyjny KLF2, fibronektyna, gen CDKN1B, immunoglobuliny, inhibitor BRAF, inhibitor MEK, komórki nowotworowe, limfocyt B, mielotoksyczność, mutacja BRAF V600E, promieniowanie jonizujące, przeciwciało anty-CD20, receptor BCR, szlak PI3K/AKT, szlak sygnałowy Ras/Raf/MEK/ERK, szpik kostny, VCAM-1, włóknienie szpiku
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Pharmascience 7,5 mg

Lenalidomide Pharmascience dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, z różnorodnym oznaczeniem wizualnym i zawartością laktozy (od 53,5 mg do 214 mg w zależności od dawki). Lek jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. W szpiczaku mnogim stosuje się go jako terapię podtrzymującą po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia. W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid jest zalecany w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są niewystarczające. W chłoniaku grudkowym stosuje się go w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, czerwień Allura AC, deksametazon, delecja 5q, erytopoeza, kapsułka twarda, laktoza, leczenie ratunkowe, melfalan, nieprawidłowość cytogenetyczna, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, tartrazyna, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Glenmark 5 mg

Lenalidomide Glenmark to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę (33,0 mg do 332,0 mg w zależności od dawki). W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stanu klinicznego pacjenta, zaawansowania choroby oraz wcześniejszego leczenia. W monoterapii jest wskazany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych oraz u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie. Ponadto, lenalidomid jest stosowany w leczeniu anemii zależnej od przetoczeń u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q oraz w terapii chłoniaka z komórek płaszcza i chłoniaka grudkowego (w skojarzeniu z rytuksymabem).
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, diagnostyka hematologiczna, działanie teratogenne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, nowotwór hematologiczny, pierwsza linia leczenia, progresja choroby, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 15 mg

Lenalidomid w postaci kapsułek twardych jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS), chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid jest wykorzystywany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (monoterapia), w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowym/opornym w połączeniu z deksametazonem. W MDS z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem wg IPSS i anemią zależną od przetoczeń lenalidomid poprawia erytropoezę i może zmniejszyć potrzebę transfuzji. W chłoniaku z komórek płaszcza stosowany jest w monoterapii, natomiast w chłoniaku grudkowym łączy się go z rytuksymabem, co wykazuje synergistyczne działanie przeciwnowotworowe. Preparat dostępny jest w dawkach od 2,5 mg do 25 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie przeciwnowotworowe, działanie teratogenne, erytropoeza, klirens kreatyniny, laktoza, melfalan, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, neutrofile, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, płytki krwi, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, reakcja skórna, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zakrzepica żylna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Teva 25 mg

Lenalidomide Teva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, zawiera mikronizowany lenalidomidu chlorowodorek uwodniony jako substancję czynną. Lek jest wskazany w leczeniu hematoonkologicznym, w szczególności w terapii szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów wcześniej leczonych (≥1 schemat leczenia). Ponadto, Lenalidomide Teva jest stosowany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
aberracja cytogenetyczna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg

Lenalidomide Medical Valley jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg i znajduje zastosowanie głównie w leczeniu nowotworów hematologicznych. W terapii szpiczaka mnogiego lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Ponadto, lenalidomid jest wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, szczególnie w przypadku anemii zależnej od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1-3a) w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, koncentrat krwinek czerwonych, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu kilku chorób hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek jest stosowany zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepu. W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 20 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Grindeks) jest lekiem o wielokierunkowym działaniu immunomodulującym, stosowanym głównie w hematologii onkologicznej, ze wskazaniami obejmującymi szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego lenalidomid stosowany jest jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) w monoterapii, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem, a także w leczeniu nawrotowym lub opornym w połączeniu z deksametazonem. W chłoniaku grudkowym lek jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów z uprzednio leczoną chorobą w stopniu I-3a, w skojarzeniu z rytuksymabem. Dawkowanie lenalidomidu jest indywidualizowane w zależności od wskazania i stanu klinicznego, dostępne w kapsułkach o zawartości od 2,5 mg do 25 mg, z różną zawartością laktozy (od 0 do 197 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chlorek amonowy, deksametazon, hematologia onkologiczna, kapsułki twarde, laktoza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pierwsza linia leczenia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z różnymi chorobami hematologicznymi, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym stopnia 1–3a. W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem z prednizonem, w zależności od stadium choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS z anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid jest stosowany w monoterapii u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii w przypadku choroby nawracającej lub opornej na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, choroba nawracająca, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Lenalidomid jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid znajduje zastosowanie w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po niepowodzeniu wcześniejszych terapii (w skojarzeniu z deksametazonem). W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz obecnością izolowanej delecji 5q, szczególnie przy anemii zależnej od przetoczeń. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid łączy się z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych. Dawkowanie leku jest indywidualizowane i dostępne w siedmiu mocach od 2,5 mg do 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, przeciwciało anty-CD20, reakcja alergiczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Lenalidomide Pharmascience to lek przeciwnowotworowy o działaniu immunomodulującym i przeciwangiogennym, dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w hematoonkologii. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, terapia skojarzona u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz leczenie nawrotowego i opornego szpiczaka w skojarzeniu z deksametazonem. Ponadto, lenalidomid jest stosowany w monoterapii anemii zależnej od transfuzji u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u chorych na chłoniaka grudkowego stopnia 1-3a. Kapsułki zawierają różne ilości laktozy (od 53,5 mg do 214 mg) i barwniki, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy lub nadwrażliwością na barwniki (E102, E110, E129).
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie teratogenne, erytropoeza, hematoonkologia, komórki macierzyste, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 7,5 mg

Linorion (lenalidomid) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu szpiczaka mnogiego (w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz u chorych po co najmniej jednym schemacie leczenia), zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń oraz chłoniaka grudkowego stopnia 1-3a w skojarzeniu z rytuksymabem. W terapii MDS lenalidomid stosowany jest wyłącznie, gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe. Kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 33,2 mg (2,5 mg dawka) do 332,2 mg (25 mg dawka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami metabolicznymi galaktozy.
aberracja chromosomalna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, hematologia, izolowana delecja 5q, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, onkologia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Lenalidomide Grindeks to lek immunomodulujący dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka grudkowego. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) lub w schematach skojarzonych, m.in. z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem, w zależności od etapu choroby i kwalifikacji pacjenta. W przypadku choroby nawrotowej lub opornej lenalidomid jest podawany w połączeniu z deksametazonem. W chłoniaku grudkowym lek stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia l-3a.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, choroba nawrotowa, dawkowanie leku, deksametazon, diagnostyka hematologiczna, działanie teratogenne, leczenie podtrzymujące, lek immunomodulujący, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nowotwór hematologiczny, onkolog kliniczny, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem immunomodulującym o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem, w zależności od etapu choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Lenalidomid jest także wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od transfuzji, co zmniejsza ich zależność od przetoczeń i ryzyko przeładowania żelazem. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu nawrotowego lub opornego chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, hematoonkologia, małopłytkowość, melfalan, mielosupresja, monoterapia, neutropenia, niewydolność nerek, prednizon, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, przeładowanie żelazem, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zakrzepica, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 10 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę. Jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszym leczeniu. Ponadto, lenalidomid stosuje się w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń w zespołach mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są niewystarczające. W leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza lek jest stosowany w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1–3a) zaleca się terapię skojarzoną z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 25 mg

Linorion, zawierający lenalidomid, jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q oraz chłoniaka grudkowego stopnia 1-3a. W szpiczaku mnogim lek może być stosowany jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka. W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz obecnością izolowanej delecji 5q, często prowadząc do uniezależnienia od transfuzji. W chłoniaku grudkowym stosuje się go w połączeniu z rytuksymabem w leczeniu nawrotowym. Kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 33,2 mg (2,5 mg dawka) do 332,2 mg (25 mg dawka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, delecja 5q, działanie niepożądane, działanie teratogenne, kapsułka twarda, lenalidomid, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona z deksametazonem, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 10 mg

Lenalidomid (lek Kleder) dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5, 10, 15, 20 i 25 mg, stosowany głównie w hematologii i onkologii, w szczególności w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego stopnia l-3a. W szpiczaku mnogim lenalidomid jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po wcześniejszej terapii w połączeniu z deksametazonem. W MDS wskazaniem jest anemia zależna od przetoczeń, niski lub pośredni-1 stopień ryzyka oraz potwierdzona cytogenetycznie izolowana delecja 5q. W chłoniaku MCL lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, a w chłoniaku grudkowym w terapii skojarzonej z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba wątroby, deksametazon, działanie teratogenne, funkcja tarczycy, hematolog, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, monoterapia, morfologia krwi obwodowej, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, onkolog, parametry krzepnięcia, pierwsza linia leczenia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, reakcja skórna, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Lenalidomide Medical Valley to lek zawierający lenalidomid, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w hematologii onkologicznej. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, terapia skojarzona u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz leczenie nawrotów w skojarzeniu z deksametazonem. Ponadto lek jest stosowany w monoterapii anemii zależnej od przetoczeń u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q oraz w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (monoterapia) i chłoniaka grudkowego (w skojarzeniu z rytuksymabem). Dawkowanie i schemat terapii dobierane są indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego, chorób współistniejących oraz tolerancji leczenia.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, melfalan, mielosupresja, monoterapia, nietolerancja laktozy, onkolog kliniczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Interakcje

Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, stosowany m.in. w szczepionce Boostrix Polio, może być podawany jednocześnie z innymi szczepionkami, takimi jak MMR, MMRV czy HPV, bez klinicznie istotnych interakcji i zaburzeń odpowiedzi immunologicznej. Zaleca się jednak podawanie szczepionek w różne miejsca ciała, zwłaszcza gdy brak jest danych dotyczących interakcji z innymi preparatami. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów poddanych terapii immunosupresyjnej (glikokortykosteroidy, leki biologiczne, chemioterapeutyki), u których obserwuje się istotne obniżenie odpowiedzi immunologicznej na szczepionkę, co wymaga rozważenia optymalnego momentu szczepienia lub podania dodatkowej dawki po zakończeniu terapii. Podanie immunoglobulin jednocześnie ze szczepionką wymaga stosowania różnych miejsc iniekcji i ewentualnego zachowania odstępu czasowego.
antygen D, Boostrix Polio, chemioterapeutyk, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, immunoglobulina, inhibitor TNF, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, odpowiedź immunologiczna, poliowirus typ 1, poliowirus typu 1, przeciwciała ochronne, przeciwciała poszczepienne, przeciwciało anty-CD20, szczepionka HPV, szczepionka inaktywowana, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, szczepionka monowalentna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, szczepionka skojarzona, terapia immunosupresyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem), w zależności od etapu choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS lenalidomid jest dedykowany pacjentom z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS, z anemią zależną od przetoczeń i izolowaną delecją 5q, u których inne metody leczenia okazały się nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania. W chłoniaku z komórek płaszcza i grudkowym lenalidomid stosowany jest odpowiednio w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem, głównie u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak oporny na leczenie, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, erytropoeza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, onkohematologia, prednizon, profil bezpieczeństwa, progresja choroby, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Zentiva 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Zentiva) jest lekiem immunomodulującym stosowanym w leczeniu różnych chorób hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza oraz chłoniaka grudkowego. Preparat dostępny jest w postaci twardych kapsułek o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, zawierających odpowiednio 66,4 mg, 132,9 mg, 199,3 mg oraz 332,2 mg laktozy jako substancji pomocniczej. W terapii szpiczaka mnogiego lenalidomid stosowany jest zarówno w monoterapii (np. leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, dostosowując schemat do stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, twarda kapsułka, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Eugia 15 mg

Lenalidomide Eugia jest lekiem immunomodulującym stosowanym w leczeniu wybranych nowotworów hematologicznych, w tym różnych stadiów szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q oraz określonych chłoniaków (z komórek płaszcza i grudkowego). W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (dawka 10-15 mg/dobę), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem (zwykle 25 mg/dobę w schematach cyklicznych). W zespołach mielodysplastycznych z del(5q) lenalidomid podaje się w monoterapii w dawce 10 mg/dobę, natomiast w chłoniaku z komórek płaszcza i grudkowym stosuje się odpowiednio monoterapię (25 mg/dobę, cykle 21-dniowe) lub terapię skojarzoną z rytuksymabem (20 mg/dobę, cykle 28-dniowe). Wskazania wymagają potwierdzenia diagnostycznego, w tym badań cytogenetycznych i histopatologicznych, a także uwzględnienia historii leczenia i kwalifikacji do przeszczepu.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie szpiku kostnego, białko monoklonalne, bortezomib, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba zakrzepowo-zatorowa, deksametazon, delecja 5q, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Leczenie

Choroba Castlemana to heterogenna grupa zaburzeń limfoproliferacyjnych, obejmująca podtypy unicentryczny (UCD) i multicentryczny (MCD), różniące się patomechanizmem, objawami i rokowaniem. UCD charakteryzuje się pojedynczym powiększonym węzłem chłonnym i jest zwykle leczona chirurgicznie z 10-letnim przeżyciem >95%. W przypadku niemożności resekcji stosuje się rytuksymab (w przypadku ucisku), terapię anty-IL-6 (siltuximab) lub radioterapię (30-45 Gy) z remisją całkowitą i częściową odpowiednio u 40% i 10% pacjentów. MCD, szczególnie związana z HHV-8, wymaga leczenia systemowego: rytuksymab jest terapią pierwszego rzutu u pacjentów HHV-8+, często w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi i chemioterapią. Idiopatyczna MCD leczona jest siltuximabem (FDA zatwierdzony lek), skutecznym u 34-50% pacjentów, z opcją kortykosteroidów i chemioterapii w ciężkich przypadkach lub przy braku odpowiedzi. Tocilizumab (8 mg/kg co 2 tygodnie) jest alternatywą, a inne terapie obejmują immunomodulatory, bortezomib i anakinrę.
adalimumab, anakinra, antagonista receptora IL-1, antagonista receptora IL-6, bortezomib, chemioterapia cytotoksyczna, chlorambucyl, choroba Castlemana, cidofowir, cyklofosfamid, cyklosporyna A, deksametazon, doksorubicyna, doksorubicyna liposomalna, etopozyd, foskarnet, gancyklowir, glikokortykosteroid, idiopatyczna MCD, inhibitor proteasomu, interferon alfa, karmustyna, kladrybina, kortykosteroid, kortykosteroid systemowy, lek immunomodulujący, lek przeciwwirusowy, lenalidomid, limfadenopatia, MCD związana z HHV-8, melfalan, prednizon, przeciwciało anty-CD20, radioterapia, remisja, resekcja chirurgiczna, rytuksymab, siltuximab, sirolimus, talidomid, terapia anty-IL-6, terapia antyretrowirusowa, terapia podtrzymująca, tocilizumab, unicentryczna choroba Castlemana, winblastyna, winkrystyna, włóknienie popromienne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie limfoproliferacyjne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 20 mg

Lenalidomid (produkt leczniczy Kleder) jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z nowotworami hematologicznymi, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi (MDS) oraz chłoniakami z komórek płaszcza (MCL) i chłoniakiem grudkowym. W szpiczaku mnogim Kleder jest używany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz po niepowodzeniu wcześniejszych terapii. W MDS wskazaniem jest anemia zależna od przetoczeń, niskie lub pośrednie-1 ryzyko oraz izolowana delecja 5q. W chłoniakach Kleder stosowany jest w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem. Preparat dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5, 10, 15, 20 i 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko monoklonalne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematologia, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutrofil, nieprawidłowość cytogenetyczna, nowotwór hematologiczny, onkologia kliniczna, płytki krwi, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Lenalidomide Ranbaxy to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu różnych hematoonkologicznych schorzeń. W terapii szpiczaka mnogiego lek jest używany zarówno jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowym lub opornym. W zespołach mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od przetoczeń stosuje się monoterapię u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem. Lenalidomid jest także wskazany w monoterapii chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) w postaci nawracającej lub opornej oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u dorosłych z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (stopnia 1-3a).
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, funkcja nerek, hematoonkologia, laktoza jednowodna, leczenie nawrotowe, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nietolerancja laktozy, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka włochatokomórkowa – Zapobieganie i profilaktyka

Białaczka włochatokomórkowa (HCL) jest rzadkim schorzeniem hematologicznym, dla którego nie istnieją znane metody prewencji pierwotnej. Choroba i jej leczenie, zwłaszcza analogami puryn (kladrybina, pentostatyna), prowadzą do głębokiej i długotrwałej immunosupresji, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji oportunistycznych, w tym zakażeń wirusem HSV, VZV oraz Pneumocystis jirovecii (PJP). Profilaktyka wtórna obejmuje stosowanie leków przeciwbakteryjnych, przeciwwirusowych i przeciwgrzybiczych, a także szczepienia przeciwko grypie, zapaleniu płuc i COVID-19, z wykluczeniem szczepionek żywych ze względu na ryzyko u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. Szczepienia mogą być opóźnione nawet do 6 miesięcy po terapii przeciwciałami anty-CD20, a skuteczność odpowiedzi immunologicznej pozostaje nie do końca poznana.
allogeniczny przeszczep szpiku kostnego, analog nukleozydu purynowego, analog puryny, białaczka włochatokomórkowa, ciężki przebieg, immunosupresja, kladrybina, lamiwudyna, leczenie immunosupresyjne, neutropenia, ostre wirusowe zapalenie wątroby, pentostatyna, profilaktyka przeciwbakteryjna, profilaktyka przeciwgrzybicza, profilaktyka przeciwinfekcyjna, profilaktyka przeciwwirusowa, przeciwciało anty-CD20, reaktywacja wirusa, schorzenie hematologiczne, splenektomia, szczepionka żywa, terapia interferonem, test PCR, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, wirus zapalenia wątroby typu B, zaburzenie immunologiczne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii