Wskazania do stosowania
Kleder 10 mg

Lenalidomid (lek Kleder) dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5, 10, 15, 20 i 25 mg, stosowany głównie w hematologii i onkologii, w szczególności w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego stopnia l-3a. W szpiczaku mnogim lenalidomid jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po wcześniejszej terapii w połączeniu z deksametazonem. W MDS wskazaniem jest anemia zależna od przetoczeń, niski lub pośredni-1 stopień ryzyka oraz potwierdzona cytogenetycznie izolowana delecja 5q. W chłoniaku MCL lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, a w chłoniaku grudkowym w terapii skojarzonej z rytuksymabem.

Wskazania do stosowania leku Kleder

Lek Kleder (lenalidomid) jest dostępny w postaci kapsułek twardych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 25 mg. Stosowanie leku jest zalecane w określonych wskazaniach onkologicznych i hematologicznych, które wymagają precyzyjnej diagnostyki oraz monitorowania pacjenta przez specjalistę hematologa lub onkologa.1

Szpiczak mnogi

W terapii szpiczaka mnogiego lek Kleder znajduje zastosowanie w kilku różnych sytuacjach klinicznych:2

  • Leczenie podtrzymujące u pacjentów dorosłych z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy przeszli autologiczny przeszczep komórek macierzystych – w tym przypadku lenalidomid stosowany jest w monoterapii, co ma na celu wydłużenie okresu remisji choroby po procedurze przeszczepowej3
  • Pierwsza linia leczenia u pacjentów dorosłych z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu – w tym wskazaniu lek stosuje się w schemacie skojarzonym z:4
  • Leczenie szpiczaka mnogiego po wcześniejszej terapii – u pacjentów dorosłych, którzy otrzymali już co najmniej jeden schemat leczenia. W tym wskazaniu lek Kleder stosuje się w skojarzeniu z deksametazonem.5

Zespoły mielodysplastyczne

Lek Kleder znajduje zastosowanie w monoterapii u dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) charakteryzującymi się:6

  • Anemią zależną od przetoczeń w przebiegu MDS
  • Niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według systemów prognostycznych
  • Nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q
  • Brakiem skuteczności lub niewłaściwością innych metod leczenia

To wskazanie jest ściśle zdefiniowane i wymaga wykonania badań cytogenetycznych potwierdzających obecność izolowanej delecji 5q przed rozpoczęciem terapii lenalidomidem.7

Chłoniak z komórek płaszcza

Lek Kleder w monoterapii jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nawracającym lub opornym na leczenie chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL). To wskazanie dotyczy pacjentów, u których doszło do progresji choroby po wcześniejszym leczeniu lub którzy nie odpowiedzieli na standardowe schematy terapeutyczne.8

Chłoniak grudkowy

W przypadku chłoniaka grudkowego (stopnia l-3a) lek Kleder stosuje się w terapii skojarzonej z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20). Wskazanie to dotyczy pacjentów dorosłych, którzy byli już wcześniej poddawani leczeniu z powodu chłoniaka grudkowego.9

Warunki stosowania leku Kleder

Ze względu na profil działania i potencjalne działania niepożądane, lenalidomid powinien być przepisywany przez lekarzy specjalistów doświadczonych w leczeniu nowotworów hematologicznych. Preparat występuje w postaci kapsułek twardych, co wpływa na sposób jego podawania.10

Dobór dawki

Dawkowanie leku Kleder zależy od konkretnego wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz ewentualnej współobecności innych chorób, szczególnie niewydolności nerek. Do dyspozycji lekarza jest pięć różnych dawek lenalidomidu (5, 10, 15, 20 i 25 mg), co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.11

Szczególne grupy pacjentów

Przy zalecaniu leku Kleder należy zwrócić uwagę na pacjentów z następujących grup:

  • Pacjenci z niewydolnością nerek – funkcja nerek wpływa na metabolizm lenalidomidu, dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania
  • Pacjenci z chorobami wątroby – lenalidomid nie był formalnie badany u pacjentów z niewydolnością wątroby, ale u tych pacjentów należy zachować szczególną ostrożność
  • Pacjenci w podeszłym wieku – mogą wymagać dostosowania dawki ze względu na fizjologiczne zmiany związane z wiekiem
  • Kobiety w wieku rozrodczym – ze względu na teratogenne działanie leku, wymagane jest stosowanie skutecznej antykoncepcji i regularne testy ciążowe

Sposób podawania

Kapsułki leku Kleder należy przyjmować doustnie, zgodnie z harmonogramem ustalonym przez lekarza. Kapsułki powinny być połykane w całości, najlepiej z wodą. Pacjenci nie powinni otwierać, łamać ani żuć kapsułek, aby uniknąć ekspozycji na substancję czynną.12

Lek można łatwo zidentyfikować dzięki charakterystycznemu wyglądowi kapsułek w zależności od dawki:

Dawka Wygląd kapsułki Oznaczenie Rozmiar
5 mg Zielone wieczko i jasnobrązowy korpus „LP” na wieczku i „638” na korpusie Nr 2 (18-19 mm)
10 mg Żółte wieczko i szary korpus „LP” na wieczku i „639” na korpusie Nr 0 (21-22 mm)
15 mg Brązowe wieczko i szary korpus „LP” na wieczku i „640” na korpusie Nr 2 (18-19 mm)
20 mg Ciemnoczerwone wieczko i jasnoszary korpus „LP” na wieczku i „641” na korpusie Nr 1 (19-20 mm)
25 mg Białe wieczko i biały korpus „LP” na wieczku i „642” na korpusie Nr 0 (21-22 mm)

Program kontrolowanej dystrybucji

Ze względu na potencjalne ryzyko teratogennego działania lenalidomidu, lek Kleder objęty jest specjalnym programem kontrolowanej dystrybucji. Przepisywanie i wydawanie leku podlega szczególnym restrykcjom, co ma na celu wyeliminowanie możliwości ekspozycji płodu na lenalidomid. Lekarze powinni zapoznać się z aktualnymi wymogami programu przed przepisaniem leku.

Monitorowanie pacjenta

W trakcie leczenia lenalidomidem konieczne jest regularne monitorowanie:

  • Morfologii krwi obwodowej – ze względu na ryzyko mielosupresji, szczególnie w pierwszych cyklach leczenia
  • Funkcji nerek – zwłaszcza u pacjentów z wyjściowymi zaburzeniami funkcji nerek
  • Parametrów krzepnięcia – ze względu na zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych
  • Funkcji tarczycy – szczególnie u pacjentów z chłoniakiem grudkowym
  • Funkcji wątroby – aby wykryć potencjalne hepatotoksyczne działanie leku

Pacjent powinien być również obserwowany pod kątem wystąpienia reakcji skórnych, neuropatii obwodowej oraz innych działań niepożądanych charakterystycznych dla lenalidomidu.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl