lenalidomid
Lenalidomid to lek immunomodulujący o działaniu przeciwnowotworowym, przeciwzapalnym i antyangiogennym. Należy do grupy leków znanych jako analogi talidomidu, jednak charakteryzuje się zmodyfikowaną strukturą chemiczną i lepszym profilem bezpieczeństwa.
Mechanizm działania lenalidomidu obejmuje hamowanie proliferacji niektórych komórek hematopoetycznych, indukcję apoptozy komórek nowotworowych, blokowanie angiogenezy oraz modulację odpowiedzi immunologicznej. Lek wykazuje szczególną aktywność wobec komórek szpiczaka mnogiego oraz niektórych nowotworów hematologicznych.
Główne wskazania do stosowania lenalidomidu obejmują szpiczaka mnogiego (w skojarzeniu z deksametazonem lub jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), zespoły mielodysplastyczne z delecją 5q oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Lek jest również badany w innych wskazaniach onkohematologicznych.
Najczęstsze działania niepożądane lenalidomidu to neutropenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka, zmęczenie oraz zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Ze względu na działanie teratogenne, stosowanie leku u kobiet w wieku rozrodczym wymaga rygorystycznego przestrzegania programu zapobiegania ciąży i regularnych testów ciążowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka z komórek płaszcza, jednak jego profil bezpieczeństwa jest zróżnicowany i zależy od wskazania oraz schematu terapii. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (60,8-79%), trombocytopenia (23,5-72,3%), biegunka (38,9-54,5%) oraz zapalenie płuc (5,7-10,6%). W schemacie RVd obserwowano wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%), zmęczenia (73,7%) i hipokalcemii (50%). U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi dominowały neutropenia 3./4. stopnia (76,8%) i trombocytopenia (46,4%), a u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza – neutropenia (50,9%), niedokrwistość (28,7%) i biegunka (22,8%). W badaniu MCL-002 odnotowano zwiększone ryzyko wczesnych zgonów (20% vs 7% w grupie kontrolnej) u pacjentów z dużym rozmiarem guza.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Linorion 7,5 mg
Lenalidomid, dostępny w dawkach od 2,5 mg do 25 mg, wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, które mogą negatywnie wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia, to zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Objawy te mogą wydłużać czas reakcji, obniżać koncentrację, zaburzać ocenę sytuacji na drodze, równowagę i koordynację ruchową, a także zwiększać ryzyko mikrodrzemek. W związku z tym pacjentom zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów w początkowym okresie terapii, unikanie prowadzenia podczas występowania objawów oraz niełączenie lenalidomidu z alkoholem lub innymi substancjami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy.
charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie, dokumentacja medyczna, farmakoterapia, lekarz przepisujący, lenalidomid, Linorion, mikrodrzemka, niewyraźne widzenie, objawy neurologiczne, objawy niepożądane, ośrodkowy układ nerwowy, prowadzenie pojazdów, substancja czynna, terapia lekiem, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomide Fresenius Kabi dostępny jest w siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, każda w postaci twardych kapsułek o zróżnicowanym wyglądzie ułatwiającym identyfikację. Substancją czynną jest lenalidomid, a kapsułki zawierają różne ilości laktozy, od 33,2 mg w dawce 2,5 mg do 332,2 mg w dawce 25 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka kapsułek zawiera żelatynę, dwutlenek tytanu (E171) oraz barwniki takie jak indygotyna (E132) i tlenki żelaza (E172). Kapsułki są pakowane w blistry oPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w opakowaniach po 7 lub 21 sztuk, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, działanie teratogenne, indygotyna, kapsułka nieprzezroczysta, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są hematologiczne: neutropenia (42,2–83,3%), trombocytopenia (21,5–72,3%) oraz niedokrwistość (21,0–70,7%), które mogą wymagać modyfikacji dawki lub przerwania leczenia. W badaniach klinicznych odnotowano także częste niehematologiczne działania niepożądane, takie jak biegunka (22,8–54,5%), zaparcia (17,4–56,1%), zmęczenie (18,1–73,7%), skurcze mięśni (16,7–33,4%) oraz wysypka (16,2–31,7%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, występującej często w terapii szpiczaka i zespołów mielodysplastycznych, co wymaga profilaktyki przeciwzakrzepowej i ścisłego monitorowania pacjentów. Wskazano również na zwiększone ryzyko wczesnych zgonów u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza z dużym rozmiarem guza (20% w ciągu 20 tygodni).
W badaniach klinicznych, takich jak IFM 2005-02, CALGB 100104, SWOG S0777 czy MCL-002, odnotowano specyficzne działania niepożądane związane z różnymi schematami leczenia, w tym ciężkie infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc do 10,6%), gorączkę neutropeniczną (do 6,0%), neuropatię obwodową (71,8% w skojarzeniu z bortezomibem) oraz zaburzenia elektrolitowe (hipokalcemia 50,0%). Profil bezpieczeństwa lenalidomidu wymaga indywidualizacji terapii i regularnego monitorowania parametrów hematologicznych oraz objawów klinicznych, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Wskazane jest dostosowanie dawki zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, aby minimalizować ryzyko powikłań i poprawić bezpieczeństwo terapii onkohematologicznej.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie działanie niepożądane, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lek immunomodulujący, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, perystaltyka jelit, profil bezpieczeństwa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wskazanie onkohematologiczne, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Zentiva 25 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Zentiva) wykazuje potencjalne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz u partnerów mężczyzn leczonych tym lekiem. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. U mężczyzn lenalidomid przenika do nasienia w niskim stężeniu i dlatego konieczne jest stosowanie prezerwatyw podczas terapii, przerw w leczeniu oraz przez 1 tydzień po zakończeniu terapii, zwłaszcza gdy partnerka jest w ciąży lub może zajść w ciążę bez stosowania antykoncepcji. Stosowanie lenalidomidu w ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich wad rozwojowych, potwierdzone badaniami na małpach, a karmienie piersią podczas terapii jest niewskazane z powodu braku danych o bezpieczeństwie.
antykoncepcja, badania przedkliniczne, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, materiały edukacyjne, narażenie niemowlęcia, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka, różnice międzygatunkowe, substancja teratogenna, toksyczność rodzicielska, wady rozwojowe, wady wrodzone, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Grindeks 5 mg
Lenalidomide Grindeks dostępny jest w formie twardych kapsułek o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, zawierających lenalidomid w połączeniu z chlorkiem amonowym. Każda dawka charakteryzuje się unikalnym wyglądem (kolor, rozmiar od 14,3 mm do 21,7 mm oraz oznaczenia typu „L2.5”, „L5” itd.) ułatwiającym identyfikację. Zawartość laktozy bezwodnej jako substancji pomocniczej wzrasta proporcjonalnie do dawki, od 20 mg w kapsułce 2,5 mg do 197 mg w kapsułce 25 mg. Kapsułki zawierają także celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka kapsułek różni się składem barwników (m.in. tytanu dwutlenek, błękitu brylantowego, żelaza tlenków) w zależności od dawki.
błękit brylantowy, blister farmaceutyczny, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza bezwodna, lenalidomid, środek dezintegrujący, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, szelak farmaceutyczny, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek amonu, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Eugia 15 mg
Lenalidomid Eugia, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga rygorystycznego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz u mężczyzn z partnerkami potencjalnie mogącymi zajść w ciążę. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty w dziedzinie teratologii. Mężczyźni powinni używać prezerwatyw podczas leczenia, w przerwach oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii, zwłaszcza jeśli ich partnerki są w ciąży lub mogą zajść w ciążę, z uwzględnieniem wydłużonego okresu eliminacji leku u pacjentów z niewydolnością nerek. Lenalidomid jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na wysokie ryzyko poważnych wad wrodzonych, podobnych do tych wywoływanych przez talidomid.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, przekraczające standardowe dawki terapeutyczne 2,5–25 mg, może prowadzić do poważnej toksyczności hematologicznej, obejmującej ciężką trombocytopenię, neutropenię, anemię, a nawet pancytopenię, obserwowaną przy dawkach do 150 mg, a w badaniach z pojedynczą dawką nawet do 400 mg. Dodatkowo, przedawkowanie może skutkować zaburzeniami krzepnięcia z ryzykiem incydentów zakrzepowo-zatorowych, nasileniem zaburzeń funkcji nerek, objawami neurologicznymi (np. neuropatią obwodową) oraz nasilonymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i hospitalizacja pacjenta celem intensywnego monitorowania i leczenia wspomagającego.
anemia, erytrocyt, hospitalizacja, incydent zakrzepowo-zatorowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lenalidomid, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, niewydolność nerek, objawy neurologiczne, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Zentiva 25 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, nawet przy dawkach sięgających 150 mg do 400 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu toksyczności hematologicznej. Dominującym objawem jest mielosupresja manifestująca się neutropenią, trombocytopenią oraz niedokrwistością, co zwiększa ryzyko ciężkich infekcji, krwotoków i ogólnego osłabienia pacjenta. Lenalidomide Zentiva dostępny jest w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, co należy uwzględnić przy ocenie przyjętej dawki. Dodatkowo, obecność laktozy w kapsułkach (od 66,4 mg do 332,2 mg) może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tego cukru, zwłaszcza przy spożyciu większej liczby kapsułek.
antidotum, dekontaminacja przewodu pokarmowego, erytrocyty, funkcja wątroby i nerek, hemoglobina, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, kapsułki twarde, leki mielosupresyjne, lenalidomid, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, morfologia krwi z rozmazem, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłania infekcyjne, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, rezerwa szpikowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, upośledzona funkcja nerek, wybroczyny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Lenalidomid – Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania, wiążąc się z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Substancja ta hamuje proliferację i indukuje apoptozę nowotworowych komórek hematopoetycznych, w tym komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, komórek chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid wykazuje także działanie immunomodulacyjne poprzez zwiększenie aktywności limfocytów T, NK i NK T oraz nasilenie cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC) w skojarzeniu z rytuksymabem. Dodatkowo, substancja hamuje angiogenezę przez ograniczenie migracji i adhezji komórek śródbłonka oraz tworzenia mikronaczyń, a także wykazuje działanie proerytropoetyczne i przeciwzapalne, zmniejszając produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
aberracja genetyczna, adhezja komórkowa, angiogeneza, apoptoza, białka Aiolos i Ikaros, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny 1, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czas przeżycia bez progresji, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie immunomodulacyjne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hemoglobina płodowa, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, komórka śródbłonka, komórka T, kulina 4, lenalidomid, ligaza E3, limfocyt NK, mikrośrodowisko nowotworowe, nowotwór hematologiczny, nowotworowa komórka hematopoetyczna, objaw patologiczny, przeszczep komórek macierzystych, szpiczak mnogi, TNF-alfa, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Zentiva 10 mg
Lenalidomide Zentiva jest dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, zawierających odpowiednio 66,4 mg, 132,9 mg, 199,3 mg oraz 332,2 mg laktozy jako substancji pomocniczej. Substancje pomocnicze obejmują laktozę, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków rozsadzających i poślizgowych. Otoczka kapsułek zawiera żelatynę oraz barwniki: tytanu dwutlenek (E171), indygotynę (E132) i żelaza tlenek żółty (E172), a nadruk wykonano tuszem zawierającym szelak, glikol propylenowy, żelaza tlenek czarny (E172) i potasu wodorotlenek. Kapsułki różnią się kolorem i oznakowaniem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu.
celuloza mikrokrystaliczna, disacharyd, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, indygotyna, kapsułki twarde, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, rękawiczki jednorazowe, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu, żelatyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u naczelnych i królików, przy dawkach od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp oraz 3-20 mg/kg/dobę u królików. U potomstwa samic małp obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, działanie immunomodulujące, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, przepona wadliwie rozwinięta, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Przedawkowanie lenalidomidu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną, która manifestuje się supresją szpiku kostnego i prowadzi do neutropenii, trombocytopenii, anemii oraz pancytopenii. W badaniach klinicznych odnotowano ekspozycję pacjentów na dawki znacznie przekraczające standardowe, sięgające nawet 150 mg w badaniach wielokrotnych oraz do 400 mg w badaniach z pojedynczą dawką, podczas gdy terapeutyczne dawki produktu Lenalidomide Grindeks wynoszą od 2,5 mg do 25 mg na dobę. Przedawkowanie może skutkować również zaburzeniami krzepnięcia, zwiększonym ryzykiem krwawień oraz podatnością na infekcje wtórne do neutropenii, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
anemia, antidotum, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, kapsułka twarda, krwawienie z błon śluzowych, leczenie wspomagające, lenalidomid, Lenalidomide Grindeks, morfologia krwi, neutropenia, pancytopenia, parametry życiowe, podatność na infekcje, posocznica, przedawkowanie lenalidomidu, równowaga wodno-elektrolitowa, ryzyko krwawienia, supresja szpiku kostnego, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide G.L. 5 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznością oraz immunomodulacją, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid zwiększa również aktywność komórek T, NK i NKT, wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak indolentny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematoonkologiczna, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czynnik martwicy nowotworów, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie antyangiogenne, efekt przeciwzapalny, hemoglobina płodowa, immunomodulacja, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, ligaza E3, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, szpiczak mnogi, szpiczak oporny, właściwość farmakodynamiczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Glenmark 15 mg
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Lenalidomide Glenmark, wykazuje niewielki do umiarkowanego stopnia wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn, co wynika z charakterystyki produktu leczniczego. Do najistotniejszych działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne należą zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Występowanie tych objawów może upośledzać koncentrację, ocenę sytuacji na drodze, czas reakcji oraz koordynację ruchową, co stanowi istotne ryzyko podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych. Preparat dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, przy czym wyższe dawki mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych. W kapsułkach 15 mg znajduje się również 199,0 mg laktozy, co u pacjentów z nietolerancją może powodować dodatkowe dolegliwości żołądkowo-jelitowe wpływające na ogólne samopoczucie i zdolność koncentracji.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba neurologiczna, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, działanie niepożądane lenalidomidu, interakcja lekowa, kapsułka twarda, lek depresyjny OUN, lenalidomid, nietolerancja laktozy, niewyraźne widzenie, senność, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zawroty głowy błędnikowe, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Lenalidomide (Lenalidomide Gedeon Richter) w dawkach od 2,5 mg do 25 mg może wywoływać działania niepożądane istotnie wpływające na zdolności psychomotoryczne, takie jak zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Objawy te mogą obniżać koncentrację, czas reakcji oraz zdolność oceny przestrzeni, co zwiększa ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Zaleca się szczególną ostrożność, zwłaszcza w początkowym okresie terapii (pierwsze 1-2 tygodnie), oraz indywidualizację zaleceń w oparciu o dawkę, tolerancję pacjenta, współistniejące schorzenia i stosowane leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy.
dawka lenalidomidu, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, kapsułki twarde, lenalidomid, mechanizm działania, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, prowadzenie pojazdów, substancja czynna, świadoma zgoda pacjenta, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia równowagi, zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Pharmascience 7,5 mg
Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w formie twardych kapsułek o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg lenalidomidu. Każda dawka charakteryzuje się unikatowym składem substancji pomocniczych, w tym laktozy (od 53,5 mg do 214 mg) oraz barwników takich jak czerwieni Allura AC (E129), żółcieni pomarańczowej (E110) czy tartrazyny (E102), których ilości są precyzyjnie określone i różnią się w zależności od dawki. Kapsułki zawierają również celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową i magnezu stearynian, a ich otoczki różnią się składem barwników, co umożliwia wizualną identyfikację i minimalizuje ryzyko pomyłek. Produkt jest pakowany w blistry PVC/ACLAR/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 7 lub 21 kapsułek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura, działanie teratogenne, glikol propylenowy, kapsułki twarde, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, magnezu stearynian, nietolerancja substancji, substancje pomocnicze, szelak, tartrazyna, tytanu dwutlenek, żelatyna, żelaza tlenek czarny, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u pacjentek w wieku rozrodczym. Kobiety stosujące lenalidomid muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty w dziedzinie teratologii celem oceny ryzyka dla płodu. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet, które mogą zajść w ciążę, jeśli nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych. Ponadto, brak danych potwierdzających przenikanie lenalidomidu do mleka kobiecego wymusza przerwanie karmienia piersią podczas terapii.
antykoncepcja mechaniczna, działanie teratogenne, karmienie piersią, konsultacja specjalistyczna, lenalidomid, niewydolność nerek, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwwskazanie w ciąży, przenikanie leku do mleka, ryzyko teratogenne, skuteczna metoda antykoncepcji, talidomid, teratogenne działanie leku, teratogenne działanie lenalidomidu, teratolog, teratologia, wada wrodzona, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg
Lenalidomide Fresenius Kabi jest dostępny w postaci twardych kapsułek o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z zawartością laktozy proporcjonalną do dawki (od 33,2 mg do 332,2 mg). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie nadwrażliwości na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet ciężarnych oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają wymogów programu zapobiegania ciąży, ze względu na teratogenny potencjał lenalidomidu. Program ten wymaga ścisłego przestrzegania procedur mających na celu eliminację ryzyka ekspozycji płodu na lek.
działanie teratogenne, ekspozycja płodu, kapsułka twarda, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, laktoza, lenalidomid, Lenalidomide Fresenius Kabi, monitorowanie terapii, nadwrażliwość, potencjał teratogenny, Program Zapobiegania Ciąży, substancja pomocnicza, wady rozwojowe płodu, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, mimo ograniczonych danych klinicznych, stanowi istotne zagrożenie, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych dawki maksymalne sięgały 150 mg przy wielokrotnym podawaniu oraz 400 mg przy dawce pojedynczej. Główne objawy przedawkowania obejmują mielosupresję manifestującą się pancytopenią, neutropenią i trombocytopenią, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu parametrów hematologicznych, takich jak morfologia krwi z rozmazem i liczba płytek krwi. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu pokarmowego, neuropatia obwodowa oraz reakcje skórne, choć brak jest precyzyjnych danych dotyczących ich dawkowego progu toksyczności.
anemia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia ciężka, niedokrwistość, pancytopenia, parametr hematologiczny, płytki krwi, preparat krwiopochodny, reakcja skórna, toksyczność hematologiczna, transfuzja krwi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Zentiva 10 mg
Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zmęczenie, zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i obwodowe), senność oraz niewyraźne widzenie, które mogą znacząco obniżać sprawność psychomotoryczną pacjenta i wydłużać czas reakcji. W związku z tym konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności podczas wykonywania czynności wymagających pełnej koncentracji, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Lekarz powinien poinformować pacjenta o tych potencjalnych zagrożeniach oraz zalecić indywidualną ocenę tolerancji leku przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn.
benzodiazepiny, bezpieczeństwo farmakoterapii, dysfunkcja narządu przedsionkowego, działania niepożądane lenalidomidu, działanie niepożądane, kapsułka twarda, leki o działaniu ośrodkowym, leki przeciwhistaminowe, lenalidomid, narząd przedsionkowy, nietolerancja laktozy, niewyraźne widzenie, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, senność, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zdolności psychomotoryczne, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kleder 10 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, substancji czynnej leku Kleder, wiąże się przede wszystkim z hematologiczną toksycznością, obejmującą neutropenię, trombocytopenię oraz pancytopenię, które pojawiają się odpowiednio przy dawkach powyżej 150 mg i 400 mg. W badaniach klinicznych pacjenci otrzymywali dawki do 150 mg w schematach wielokrotnych oraz do 400 mg w pojedynczych podaniach, co potwierdza ryzyko poważnych zaburzeń hematologicznych przy przekroczeniu standardowych dawek. Objawy te stanowią główną barierę w stosowaniu wysokich dawek lenalidomidu i wymagają ścisłego monitorowania morfologii krwi obwodowej oraz konsultacji hematologicznej.
infekcja, kapsułki twarde, konsultacja hematologiczna, krew obwodowa, leczenie wspomagające, lenalidomid, morfologia krwi obwodowej, neutrofile, neutropenia, objawy toksyczności, obraz krwi obwodowej, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, przedawkowanie lenalidomidu, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Eugia 10 mg
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Lenalidomide Eugia dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wykazuje wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, klasyfikowany jako niewielki do umiarkowanego. Działania niepożądane takie jak zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie mogą znacząco upośledzać funkcje psychomotoryczne pacjenta, wpływając na koncentrację, czas reakcji oraz percepcję wizualną. Ryzyko nasilenia tych objawów jest zależne od dawki leku (szczególnie wyższe dawki 15 mg i 25 mg), wieku pacjenta, współistniejących schorzeń neurologicznych oraz interakcji z innymi lekami o działaniu sedatywnym.
adaptacja do działań niepożądanych, choroba neurologiczna, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, działanie sedatywne, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, kapsułka twarda, lenalidomid, niewyraźne widzenie, senność, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda, terapia lenalidomidem, układ przedsionkowy, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zmęczenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomid Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 25 mg, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które muszą być bezwzględnie przestrzegane. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w kapsułkach waha się od 33,2 mg (2,5 mg kapsułka) do 332,2 mg (25 mg kapsułka). Ze względu na działanie teratogenne, lenalidomid nie może być stosowany u kobiet ciężarnych oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają warunków programu zapobiegania ciąży, obejmującego rygorystyczne zasady antykoncepcji, monitorowania cyklu i testów ciążowych.
antykoncepcja, cykl miesiączkowy, dysfagia, działanie teratogenne, kapsułka twarda, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, laktoza w lekach, lenalidomid, Lenalidomide Fresenius Kabi, nadwrażliwość na lenalidomid, Program Zapobiegania Ciąży, substancja pomocnicza, terapia lenalidomidem, test ciążowy, zaawansowanie choroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Lenalidomide Pharmascience jest dostępny w formie twardych kapsułek o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, z unikalnym składem substancji pomocniczych i barwników ułatwiających identyfikację. Substancją czynną jest lenalidomid, a kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 53,5 mg (2,5 mg dawka) do 214 mg (10 mg dawka), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Barwniki takie jak E110, E102 i E129 mogą wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Kapsułki różnią się także rozmiarem, kolorem i nadrukiem, co ułatwia ich rozpoznanie w praktyce klinicznej.
błękit brylantowy, celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura, dwutlenek tytanu, działanie teratogenne, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tartrazyna, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Grindeks 25 mg
Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w osoczu w ciągu 0,5-2 godzin. W farmakokinetyce obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników) i jest wydalany głównie przez nerki (90% klirensu nerkowego), z okresem półtrwania wynoszącym około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze i kalorie zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek podawano niezależnie od posiłków. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AspAT, AUC, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, Cmax, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, inhibitor enzymatyczny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa choroba nerek, szpiczak mnogi, transportery anionów organicznych, transportery kationów organicznych, transportery MRP, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotny potencjał teratogenny leku, potwierdzony badaniami na małpach i królikach. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę podawane w trakcie ciąży powodowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zmiany rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z nasileniem efektów przy wyższych dawkach. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów stosowanie dawek 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważną toksyczność, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodny spadek leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC).
atrezja odbytu, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie toksyczności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, grasica, komórki zarodkowe, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Leczenie
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (CBCL) to heterogenna grupa nowotworów skóry, której leczenie zależy od podtypu histologicznego, lokalizacji i rozległości zmian oraz stanu ogólnego pacjenta. Indolentne formy, takie jak pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania (PCFCL) i chłoniak strefy brzeżnej (PCMZL), charakteryzują się doskonałym rokowaniem i mogą być leczone miejscowo (radioterapia z odsetkiem całkowitych odpowiedzi bliskim 100%, chirurgiczne usunięcie, iniekcje dozmianowe kortykosteroidów, interferonu alfa lub rytuksymabu) lub obserwacją („watchful waiting”) w przypadku braku objawów. W przypadku PCMZL z obecnością Borrelia burgdorferi wskazane jest leczenie antybiotykami. Agresywny pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B typu kończynowego (PCDLBCL, LT) wymaga intensywnej terapii systemowej, najczęściej schematem R-CHOP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon) z lub bez radioterapii, zwłaszcza u pacjentów z uogólnioną chorobą lub pojedynczymi guzami. W przypadku przeciwwskazań do chemioterapii stosuje się radioterapię miejscową.
aktywna obserwacja, beksaroten, Borrelia burgdorferi, chirurgiczne usunięcie guza, chlorambucyl, cyklofosfamid, fotouczulacz, ibrutynib, imikwimod, immunogenność, inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, interferon alfa, kortykosteroid, kwas 5-aminolewulinowy, lenalidomid, mechloretamina, ofatumumab, onkolog radioterapeuta, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, przewlekła białaczka limfocytowa, radioizotop, radioterapia miejscowa, rytuksymab, teleangiektazja, terapia fotodynamiczna, terapia systemowa, wenetoklaks, wirus onkolityczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Glenmark 15 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami hematologicznymi takimi jak neutropenia (60,8-79,0% w szpiczaku mnogim, 76,8% w zespołach mielodysplastycznych, 50,9% w chłoniaku z komórek płaszcza, 58,2% w chłoniaku grudkowym), trombocytopenia (23,5-72,3% w szpiczaku mnogim, 46,4% w zespołach mielodysplastycznych) oraz niedokrwistość. Często obserwuje się także zakażenia, w tym zapalenie płuc (do 10,6% w szpiczaku mnogim), zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zakażenia neutropeniczne. Do poważnych powikłań należą gorączka neutropeniczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna), ciężkie zakażenia oraz pancytopenia. Profil bezpieczeństwa lenalidomidu jest modyfikowany przez wskazanie terapeutyczne, schemat leczenia (np. skojarzenie z bortezomibem i deksametazonem zwiększa ryzyko neuropatii obwodowej do 71,8%) oraz wielkość guza, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wczesnych zgonów (20% w grupie z dużym guzem w badaniu MCL-002).
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bakteriemia, biegunka, ból brzucha, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, kurcz spastyczny mięśni, lenalidomid, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, pancytopenia, parestezja, posocznica, sepsa, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Zentiva 7,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, mimo ograniczonego doświadczenia klinicznego, stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych odnotowano dawki do 150 mg w schematach wielodawkowych oraz pojedyncze dawki do 400 mg, przy czym dawka śmiertelna nie została jednoznacznie określona. Najczęstsze objawy przedawkowania dotyczą układu krwiotwórczego i obejmują supresję szpiku kostnego manifestującą się neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia krzepnięcia, neurotoksyczność (np. neuropatia obwodowa przy dawkach >150 mg), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne oraz potencjalne pogorszenie funkcji nerek i wątroby przy długotrwałym narażeniu na wysokie dawki.
czynnik wzrostu kolonii granulocytów, dawka terapeutyczna, enzym wątrobowy, G-CSF, koncentrat krwinek płytkowych, leczenie wspomagające, lenalidomid, Lenalidomide Zentiva, małopłytkowość, morfologia krwi z rozmazem, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, objaw toksyczności, parestezja, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przedawkowanie lenalidomidu, supresja szpiku kostnego, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Teva) wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co wynika z potencjalnych działań niepożądanych obniżających sprawność psychomotoryczną. Do najczęstszych objawów należą zmęczenie, zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i błędnikowe), senność oraz niewyraźne widzenie, które mogą wydłużać czas reakcji, osłabiać koncentrację i zaburzać orientację przestrzenną. W związku z tym lekarze powinni szczegółowo informować pacjentów o ryzyku oraz monitorować występowanie tych objawów podczas terapii, zwłaszcza u osób starszych, z zaburzeniami wzroku lub równowagi, przyjmujących leki sedatywne oraz wykonujących zawody wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej.
czas reakcji, diplopia, działanie niepożądane, funkcje psychomotoryczne, leki sedatywne, lenalidomid, niewyraźne widzenie, ostrość widzenia, pole widzenia, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenia narządu wzroku, zaburzenia orientacji przestrzennej, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zdolność koncentracji, zmęczenie