minimalne stężenie blokujące
Minimalne stężenie blokujące (MIC, ang. Minimal Inhibitory Concentration) to najniższe stężenie substancji przeciwdrobnoustrojowej, które hamuje widoczny wzrost mikroorganizmu w standardowych warunkach laboratoryjnych. Jest to kluczowy parametr w badaniach mikrobiologicznych wykorzystywany do oceny wrażliwości drobnoustrojów na antybiotyki i inne leki przeciwdrobnoustrojowe.
Oznaczenie MIC jest jednym z podstawowych badań w diagnostyce mikrobiologicznej, pozwalającym na racjonalny dobór antybiotykoterapii. Wartości MIC są wyrażane zazwyczaj w μg/ml lub mg/l i są interpretowane w odniesieniu do wartości granicznych określonych przez organizacje takie jak EUCAST (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) czy CLSI (Clinical and Laboratory Standards Institute).
Badanie MIC można przeprowadzić metodą rozcieńczeń w podłożu płynnym lub stałym oraz metodą E-testu (gradient dyfuzyjny). Wyniki MIC są szczególnie istotne w przypadku zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wielooporne, zakażeń o ciężkim przebiegu oraz w przypadku wyboru optymalnej dawki antybiotyku dla pacjenta z zaburzeniami farmakokinetyki leków.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy ASPIGOLA, zawierający lidokainę chlorowodorek jednowodny (2,0 mg), alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg) oraz amylometakrezol (0,6 mg), jest klasyfikowany w grupie leków stosowanych w chorobach gardła (ATC: R02AA20). Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy i amylometakrezol wykazują działanie antyseptyczne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze, co przyczynia się do łagodzenia bólu gardła. Lidokaina, jako amid o działaniu miejscowo znieczulającym, blokuje napięciowo zależne kanały sodowe, hamując przewodnictwo nerwowe, a jej efekt jest odwracalny po spadku stężenia poniżej minimalnego stężenia blokującego. Wieloletnie doświadczenie kliniczne potwierdza wysoki profil bezpieczeństwa lidokainy przy prawidłowym stosowaniu.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, antyseptyk, badanie z podwójnie ślepą próbą, błona śluzowa gardła, ból gardła, choroba gardła, dysfagia, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, infekcja górnych dróg oddechowych, kanały sodowe, lidokainy chlorowodorek, minimalne stężenie blokujące, pastylka twarda, pierwszorzędowy punkt końcowy, środek znieczulający miejscowo, właściwości antyseptyczne, właściwości przeciwbakteryjne, właściwości przeciwgrzybicze, właściwości przeciwwirusowe, znieczulenie miejscowe -
Leksykon substancji czynnych
Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (2,4-DCBA) jest alkoholem o szerokim spektrum działania antyseptycznego, obejmującym właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze. W preparatach leczniczych najczęściej występuje w połączeniu z amylometakrezolem (AMC) oraz czasem z chlorowodorkiem lidokainy, co wykazuje synergistyczne działanie przeciwbakteryjne i pozwala na stosowanie niższych dawek przy zachowaniu skuteczności. Badania in vitro i in vivo potwierdziły skuteczność pastylek zawierających AMC 0,6 mg i 2,4-DCBA 1,2 mg, które wykazują szybki początek działania (1-5 minut) i utrzymują efekt terapeutyczny do 2 godzin. Preparaty te są skuteczne w leczeniu bólu gardła związanego z infekcjami górnych dróg oddechowych, zmniejszając ból, trudności w przełykaniu oraz wykazując działanie łagodzące i powlekające. W przypadku preparatów zawierających dodatkowo lidokainę (2,0 mg), efekt znieczulający pojawia się już po 1 minucie od zastosowania.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, ból gardła, chlorowodorek lidokainy, dysfagia, działanie antyseptyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwwirusowe, działanie synergistyczne, infekcja górnych dróg oddechowych, interakcja farmakodynamiczna, kanał sodowy zależny od napięcia, kod ATC, lidokaina, minimalne stężenie blokujące, pompa sodowo-potasowa, postać farmaceutyczna, wirus otoczkowy, włókno bólowe, znieczulenie miejscowe
