mepiwakaina z adrenaliną
Mepiwakaina z adrenaliną to kombinacja leku znieczulającego miejscowo (mepiwakaina) z substancją obkurczającą naczynia krwionośne (adrenalina). Mepiwakaina należy do grupy amidowych leków znieczulających, które blokują przewodnictwo nerwowe, zapobiegając generowaniu i przewodzeniu impulsów bólowych.
Dodatek adrenaliny (epinefryny) do mepiwakainy powoduje zwężenie naczyń krwionośnych w miejscu podania, co zmniejsza krwawienie w polu zabiegowym oraz spowalnia wchłanianie znieczulenia do krwiobiegu. Dzięki temu wydłuża się czas działania znieczulenia, zmniejsza się jego toksyczność ogólnoustrojowa oraz poprawia się jakość znieczulenia.
Mepiwakaina z adrenaliną znajduje zastosowanie głównie w stomatologii, chirurgii małoinwazyjnej oraz procedurach dermatologicznych. Typowe stężenia to 2-3% mepiwakaina z adrenaliną w stężeniu 1:100 000 lub 1:200 000. Przeciwwskazania do stosowania tej kombinacji obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu, ciężkie zaburzenia przewodnictwa serca, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy oraz jednoczesne stosowanie nieselektywnych beta-blokerów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Badania przedkliniczne produktu leczniczego MEPIDONT 2% z adrenaliną 1:100 000 wykazały działania niepożądane jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co sugeruje niskie ryzyko toksyczności w warunkach klinicznych. Wartości LD50 dla mepiwakainy różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy podanie podskórne wynosi 32 mg/kg, dożylne 260 mg/kg; u świnek morskich odpowiednio 20 mg/kg i 94 mg/kg; u królików 22 mg/kg i 110 mg/kg. Dla mepiwakainy z adrenaliną u myszy LD50 wynosi 288 mg/kg (s.c.) oraz 20 mg/kg (i.v.), co wskazuje na odmienne profile toksyczności w zależności od drogi podania.
- Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Mepiwakaina jest środkiem do znieczulenia miejscowego powszechnie stosowanym w stomatologii, dostępna w postaciach roztworów 2% z adrenaliną (1:100 000) oraz 3% bez adrenaliny. Maksymalne dawki dla dorosłych wynoszą odpowiednio do 27 mg/kg masy ciała (do 550 mg) dla roztworu 2% z adrenaliną oraz 4,4–7 mg/kg (do 300–550 mg) dla roztworu 3% bez adrenaliny, z maksymalną dawką dobową 1000 mg. U dzieci powyżej 4 lat zaleca się dawkę średnią 0,75 mg/kg i maksymalną 3 mg/kg, z uwzględnieniem masy ciała i rozległości zabiegu. Podawanie mepiwakainy wymaga powolnej iniekcji (ok. 1 ml/min) z aspiracją, monitorowania stanu świadomości pacjenta oraz stosowania najmniejszej skutecznej dawki, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, osób starszych oraz poddanych sedacji, ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności ogólnoustrojowej.
aspiracja, blokada nerwu obwodowego, chlorowodorek mepiwakainy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, mepiwakaina z adrenaliną, nasączanie iniekcyjne, neurotoksyczność chemiczna, podanie okołonerwowe, przeciwwskazanie pediatryczne, resuscytacja, Scandonest, toksyczność ogólnoustrojowa, wstrzyknięcie do nerwu, wstrzyknięcie donaczyniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie oddechu, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne