test Minora
Test Minora to nieinwazyjne badanie stosowane w diagnostyce nadmiernego pocenia się (hiperhydrozy). Polega na naniesieniu roztworu jodu na badaną okolicę skóry, a następnie posypaniu jej skrobią kukurydzianą. W miejscach zwiększonego wydzielania potu dochodzi do reakcji chemicznej, w wyniku której pojawia się granatowe lub czarne zabarwienie.
Badanie to umożliwia dokładne określenie obszarów nadmiernej potliwości, co jest szczególnie istotne przy planowaniu leczenia, na przykład iniekcji toksyny botulinowej. Test Minora pozwala na obiektywną ocenę nasilenia hiperhydrozy oraz monitorowanie skuteczności zastosowanej terapii.
Procedura jest bezpieczna, szybka i łatwa do wykonania w warunkach ambulatoryjnych. Test Minora stanowi cenne narzędzie diagnostyczne w dermatologii i może być stosowany zarówno w pierwotnej, jak i wtórnej hiperhydrozie różnych okolic ciała, najczęściej pach, dłoni i stóp.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dysport, zawierający neurotoksynę Clostridium botulinum typu A, dostępny w dawkach 300 i 500 jednostek na fiolkę, jest wskazany do leczenia spastyczności ogniskowej kończyn u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (wiek ≥ 2 lata), zarówno kończyn dolnych, jak i górnych. W populacji dorosłych stosuje się go w terapii neurogennych zaburzeń pęcherza moczowego, takich jak nietrzymanie moczu z nadreaktywnością wypieracza, u pacjentów z uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub stwardnieniem rozsianym, pod warunkiem regularnego wykonywania czystego cewnikowania przerywanego. Ponadto Dysport jest efektywny w leczeniu dystonii, takich jak kurczowy kręcz szyi, kurcz powiek, połowiczy kurcz twarzy oraz spastyczność ogniskowa kończyn górnych i dolnych u dorosłych, najczęściej po udarze mózgu, urazie czaszkowo-mózgowym lub w przebiegu SM. W dermatologii wskazaniem jest nadmierna potliwość pach (hyperhidrosis axillaris).
blepharospasm, cewnikowanie przerywane, dysfagia, dystonia szyjna, hyperhidrosis axillaris, kurcz powiek, kurczowy kręcz szyi, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum, nietrzymanie moczu, ośrodkowy układ nerwowy, patologiczne napięcie mięśniowe, połowiczy kurcz twarzy, stwardnienie rozsiane, test Minora, toksyna botulinowa, udar mózgu, uraz czaszkowo-mózgowy, uszkodzenie rdzenia kręgowego -
Leksykon chorób i schorzeń
Hiperhidroza to stan nadmiernego wydzielania potu przekraczającego potrzeby termoregulacyjne, wymagający różnicowania na hiperhidrozę pierwotną i wtórną. Pierwotna hiperhidroza, zwykle rozpoczynająca się przed 25. rokiem życia, charakteryzuje się symetrycznym, ogniskowym poceniem, ustępującym podczas snu, natomiast wtórna jest związana z chorobami podstawowymi (np. nadczynność tarczycy, cukrzyca) i może mieć charakter uogólniony, także w nocy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie (czas trwania objawów ≥6 miesięcy, lokalizacja, symetria, częstotliwość epizodów, wpływ na jakość życia) oraz badaniu przedmiotowym. Kryteria rozpoznania pierwotnej hiperhidrozy obejmują m.in. obustronne pocenie, występowanie co najmniej jednego epizodu tygodniowo, brak pocenia podczas snu oraz dodatni wywiad rodzinny. W diagnostyce pomocne są testy takie jak test Minora (jodowo-skrobiowy), grawimetria (wydzielanie potu >50 mg/min w pachach lub >20 mg/min na dłoniach) oraz testy oceniające funkcję nerwów autonomicznych.
akromegalia, badanie przedmiotowe, gruczoł potowy, guz chromochłonny, hemoglobina glikowana, hiperhidroza, hiperhidroza pierwotna, hiperhidroza wtórna, hormon tarczycy, iniekcja botuliny, katecholamina, kwas 5-hydroksyindolooctowy, metanefryna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, nadmierne pocenie się, normetanefryna, skala nasilenia hiperhidrozy, sympatektomia, termoregulacyjny test potowy, test Minora, test skrobiowo-jodowy, wywiad medyczny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie tarczycy, zespół rakowiaka -
Leksykon chorób i schorzeń
Diagnostyka nadmiernej potliwości (hiperhidrozy) opiera się na rozróżnieniu hiperhidrozy pierwotnej i wtórnej, co jest kluczowe dla dalszego postępowania terapeutycznego. Hiperhidroza pierwotna charakteryzuje się ogniskowym, obustronnym i symetrycznym poceniem, brakiem objawów w trakcie snu, początkiem przed 25. rokiem życia oraz dodatnim wywiadem rodzinnym. Rozpoznanie pierwotnej hiperhidrozy wymaga co najmniej 6 miesięcy objawów oraz spełnienia minimum dwóch kryteriów, takich jak częstotliwość epizodów co najmniej raz w tygodniu czy zakłócenie codziennych aktywności. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, a w przypadku podejrzenia hiperhidrozy wtórnej lub niejasnego obrazu klinicznego, konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, TSH, glukoza, HbA1c, OB, CRP, przeciwciała przeciwjądrowe, 24-godzinna zbiórka moczu na katecholaminy) oraz obrazowych (RTG, TK, MRI).
ANA, choroba tkanki łącznej, Dermatology Life Quality Index, guz chromochłonny, HbA1c, hiperhidroza, hiperhidroza ogniskowa, hiperhidroza pierwotna, hiperhidroza wtórna, hipoglikemia, katecholamina, metanefryna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, normetanefryna, skala nasilenia hiperhidrozy, stan zapalny, termoregulacyjny test potowy, test Minora, test przewodnictwa skóry, TSH, udar cieplny
