metabolizm celekoksybu
Metabolizm celekoksybu odbywa się głównie w wątrobie przy udziale enzymu CYP2C9 z cytochromu P450, a w mniejszym stopniu także przy udziale CYP3A4. Proces ten prowadzi do powstania trzech głównych metabolitów: hydroksycelekoksybu, karboksycelekoksybu oraz glukuronidu karboksycelekoksybu, które wykazują znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż lek macierzysty.
Farmakokinetyka celekoksybu charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym (około 40-88%), wysokim wiązaniem z białkami osocza (około 97%) oraz średnim czasem półtrwania wynoszącym 11 godzin. Metabolity celekoksybu są wydalane głównie z kałem (27%) oraz moczem (57%), przy czym w moczu występują głównie w postaci sprzężonej.
Istotne znaczenie kliniczne ma zmienność genetyczna enzymu CYP2C9. U pacjentów z wariantami allelicznymi CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które charakteryzują się obniżoną aktywnością enzymatyczną, obserwuje się wolniejszy metabolizm celekoksybu, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Z tego powodu u osób z genetycznie uwarunkowanym wolnym metabolizmem lub z niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczynanie leczenia od połowy zalecanej dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Profil farmakokinetyczny celekoksybu (Zelsiglat) cechuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-3 godzin na czczo, które ulega opóźnieniu do około 4 godzin przy jednoczesnym spożyciu posiłku bogatotłuszczowego, zwiększając biodostępność o około 20%. Celekoksyb wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP2C9 w wątrobie, z eliminacją w postaci metabolitów nieaktywnych farmakologicznie. Okres półtrwania (T1/2) wynosi 8-12 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach regularnego dawkowania. Wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem jest minimalne (<1% dawki). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych przy podaniu kapsułki w całości lub zawartości wymieszanej z musem jabłkowym.
aktywność enzymatyczna, biodostępność leku, cyklooksygenaza typu 1, cyklooksygenaza typu 2, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, farmakokinetyka celekoksybu, glukuronidacja, inhibitor cyklooksygenazy, izoenzym CYP2C9, metabolizm celekoksybu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C9, półokres eliminacji, stan stacjonarny, stężenie albumin, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, substrat CYP2C9, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Celekoksyb, substancja czynna preparatu Elecoxel, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 2-3 godzinach od podania. Spożycie leku z posiłkiem, zwłaszcza bogatotłuszczowym, opóźnia Tmax do około 4 godzin i zwiększa biodostępność o około 20%. Lek wykazuje wysokie, około 97%, wiązanie z białkami osocza, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm celekoksybu odbywa się głównie przez CYP2C9, a jego metabolity nie wykazują aktywności wobec COX-1 i COX-2. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, szczególnie homozygotyczna forma *3/*3, znacząco zwiększa ekspozycję na lek (Cmax i AUC0-24 odpowiednio 4- i 7-krotnie). W populacji częstość tego genotypu wynosi 0,3-1,0%. U pacjentów z podejrzeniem powolnego metabolizmu CYP2C9 zaleca się ostrożność w stosowaniu celekoksybu.
białko osocza, biodostępność leku, celekoksyb, cyklooksygenaza, cyklooksygenaza COX, cytochrom P450 2C9, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, erytrocyt, genotyp CYP2C9, interakcja lekowa, koniugat glukuronidowy, kwas karboksylowy, metabolizm celekoksybu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie albumin, stężenie w surowicy krwi, wiek podeszły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 2-3 godzinach na czczo, z przesunięciem Tmax do około 4 godzin po posiłku bogatotłuszczowym, który jednocześnie zwiększa biodostępność o około 20%. Lek wiąże się z białkami osocza w około 97%, co ma znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji. Metabolizm celekoksybu odbywa się głównie przez CYP2C9, a jego metabolity nie wykazują aktywności wobec COX-1/COX-2. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza homozygotyczna forma CYP2C9*3/*3, prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na lek (Cmax i AUC0-24 odpowiednio 4- i 7-krotnie wyższe), co wymaga ostrożności klinicznej. U osób starszych (>65 lat) stężenie celekoksybu w osoczu jest podwojone, co również wpływa na dawkowanie.
AUC0-24, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450 2C9, farmakokinetyka niezależna od dawki, genotyp CYP2C9*3/*3, homozygotyczna forma polimorfizmu, inhibitor COX-2, koniugat glukuronidowy, kwas karboksylowy, metabolizm celekoksybu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny CYP2C9, różnice osobnicze, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu, zaburzenie połykania -
Leksykon leków
Celekoksyb, substancja czynna produktu leczniczego Zelsiglat, wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach na czczo, a po posiłku bogatotłuszczowym Tmax przesuwa się do około 4 godzin, przy jednoczesnym wzroście biodostępności o około 20%. Lek charakteryzuje się wysokim (około 97%) wiązaniem z białkami osocza i metabolizowany jest głównie przez CYP2C9, co ma kluczowe znaczenie w kontekście polimorfizmu genetycznego tego enzymu. U pacjentów z homozygotycznym genotypem CYP2C9*3/*3 obserwuje się znaczące zwiększenie ekspozycji na lek (Cmax około 4-krotnie, AUC0-24 około 7-krotnie), co wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania dawkowania. Okres półtrwania (T1/2) celekoksybu wynosi 8-12 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach leczenia.
biodostępność leku, biotransformacja, celekoksyb, cytochrom P450 2C9, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakokinetyka celekoksybu, genotyp CYP2C9, inhibitor COX-1, inhibitor COX-2, koniugat glukuronidowy, metabolizm celekoksybu, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny cytochromu P450, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie albumin, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
