interstitial cystitis

Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego (interstitial cystitis, IC) to przewlekła choroba zapalna pęcherza moczowego, charakteryzująca się nawracającym bólem w okolicy nadłonowej, częstomoczem oraz parciami naglącymi. Etiologia schorzenia pozostaje nie w pełni wyjaśniona, choć w patogenezie rozważa się rolę zaburzeń przepuszczalności nabłonka pęcherza, autoimmunizacji, aktywacji komórek tucznych oraz zmian neurogennycznych.

Charakterystyczny obraz kliniczny obejmuje przewlekły ból w okolicy miednicy małej (trwający ponad 6 miesięcy), nasilający się podczas wypełniania pęcherza moczowego i ustępujący częściowo po mikcji. Pacjenci często zgłaszają częstomocz dzienny i nocny oraz parcia naglące, przy jednoczesnym braku infekcji dróg moczowych czy innych oczywistych patologii.

Diagnostyka IC opiera się na wykluczeniu innych schorzeń o podobnym obrazie klinicznym. Kluczowe badania obejmują cystoskopię z hydrodystensją pęcherza oraz biopsję ściany pęcherza, które mogą ujawnić charakterystyczne owrzodzenia (wrzody Hunnera) lub wybroczyny podśluzówkowe (glomerulacje). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić infekcje układu moczowego, nowotwory pęcherza, kamicę, endometriozę oraz zespół bolesnego pęcherza.

Leczenie IC ma charakter wielokierunkowy i obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię (m.in. pentosan polisiarczan sodu, amitryptylinę, leki przeciwhistaminowe), terapię dopęcherzową (np. dimethyl sulfoxide, kwas hialuronowy), neuromodulację oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne. Ze względu na przewlekły charakter schorzenia, istotnym elementem postępowania jest także wsparcie psychologiczne pacjentów.