aktywny metabolit wenlafaksyny
Aktywny metabolit wenlafaksyny to O-demetylowenlafaksyna (ODV), znana również jako dewenlafaksyna. Jest to główny aktywny produkt metabolizmu wenlafaksyny w wątrobie, powstający w wyniku działania enzymu CYP2D6.
O-demetylowenlafaksyna wykazuje podobną aktywność farmakologiczną do związku macierzystego, działając jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Metabolit ten cechuje się dłuższym okresem półtrwania niż wenlafaksyna (około 11 godzin w porównaniu do 5 godzin), co przyczynia się do przedłużonego działania terapeutycznego leku.
Istotną cechą dewenlafaksyny jest jej mniejsza zależność od polimorfizmu genetycznego enzymu CYP2D6 w porównaniu do wenlafaksyny, co może potencjalnie prowadzić do bardziej przewidywalnej odpowiedzi klinicznej. Dostępna jest również jako samodzielny preparat (bursztynian dewenlafaksyny) stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego, co potwierdzono na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz w testach in vitro i in vivo. W zakresie wpływu na rozród i płodność, przy dawce 30 mg/kg mc./dobę (około 4-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi wynoszącej 375 mg/dobę) zaobserwowano u szczurów zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność noworodków w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka 1,3-krotności dawki stosowanej u ludzi nie wywoływała niekorzystnych efektów rozwojowych, jednak ryzyko dla ludzi pozostaje nie do końca określone i wymaga dalszych badań klinicznych.
aktywny metabolit wenlafaksyny, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, ekstrapolacja wyników badań, mutacja genetyczna, O-demetylowenlafaksyna, płód martwo urodzony, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, śmiertelność potomstwa, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczny wpływ wenlafaksyny, wpływ na rozród i płodność -
Leksykon leków
Wenlafaksyna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, przy jednoczesnym potwierdzonym działaniu teratogennym w badaniach na zwierzętach. Stosowanie wenlafaksyny w trzecim trymestrze wiąże się z ryzykiem zespołu odstawienia u noworodków, objawiającego się m.in. drażliwością, drżeniem, hipotonią, trudnościami w karmieniu i zaburzeniami snu, które mogą wymagać interwencji medycznej, w tym karmienia przez zgłębnik i wspomagania oddychania. Ponadto, istnieje potencjalne ryzyko rozwoju przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), analogicznie do obserwacji w przypadku SSRI, choć brak jest bezpośrednich badań potwierdzających ten związek dla SNRI. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka matki, co może powodować u niemowląt objawy niepożądane, takie jak nadmierny płacz, drażliwość i zaburzenia snu, a także objawy odstawienia po zaprzestaniu karmienia piersią.
aktywny metabolit wenlafaksyny, drażliwość, drżenie kończyn, działanie serotoninergiczne, hipotonia, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karmienie przez zgłębnik, O-demetylowenlafaksyna, obniżone napięcie mięśniowe, płodność, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wenlafaksyna, wspomaganie oddychania, zaburzenie oddechowe, zaburzenie odruchu ssania, zaburzenie rytmu snu, zaburzenie snu, zespół odstawienia, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak potencjału rakotwórczego i mutagennego zarówno w długoterminowych testach na szczurach i myszach, jak i w testach in vitro oraz in vivo. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów zaobserwowano istotne działania niepożądane, takie jak zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność młodych do 5 dni po porodzie przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada 4-krotności dobowej dawki stosowanej u ludzi (375 mg). Dawka niepowodująca tych efektów wynosiła 1,3-krotność dawki ludzkiej. Mechanizm tych działań nie został jednoznacznie określony, a ich kliniczne znaczenie wymaga dalszej oceny.
aktywny metabolit wenlafaksyny, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działania niepożądane, działanie rakotwórcze, O-demetylowana wenlafaksyna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność potomstwa, toksyczny wpływ, wenlafaksyna, wpływ na płodność, wpływ na rozród, zmniejszenie płodności -
Leksykon leków
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne. Ekspozycja na wenlafaksynę, zwłaszcza w trzecim trymestrze, może prowadzić do zespołu odstawienia u noworodków, objawiającego się drażliwością, drżeniem, hipotonią, nieustającym płaczem oraz trudnościami w ssaniu i śnie. W niektórych przypadkach konieczne jest wspomaganie oddychania, karmienie przez zgłębnik oraz przedłużona hospitalizacja. Ponadto, stosowanie SNRI w okresie okołoporodowym wiąże się z nieznacznie zwiększonym ryzykiem krwotoku poporodowego oraz potencjalnym ryzykiem przewlekłego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), choć bezpośredni związek z wenlafaksyną nie został jednoznacznie potwierdzony.
aktywny metabolit wenlafaksyny, drżenie, działanie serotoninergiczne, hipotonia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karmienie przez zgłębnik, krwotok poporodowy, model zwierzęcy, O-demetylowenlafaksyna, O-desmetylowenlafaksyna, objawy odstawienia leku, trzeci trymestr ciąży, wenlafaksyna, wspomaganie oddychania, zespół odstawienia u noworodka
