O-demetylowana wenlafaksyna
O-demetylowana wenlafaksyna (ODV) to główny aktywny metabolit wenlafaksyny, leku przeciwdepresyjnego z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Powstaje w wyniku metabolizmu wenlafaksyny w wątrobie przy udziale enzymu CYP2D6.
Pod względem farmakologicznym ODV wykazuje podobny profil działania do związku macierzystego, hamując wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny w synapsach ośrodkowego układu nerwowego. Metabolit ten charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania niż wenlafaksyna (około 11 godzin w porównaniu do 5 godzin), co przyczynia się do przedłużonego działania terapeutycznego leku.
Stężenie O-demetylowanej wenlafaksyny we krwi pacjenta może być istotnym parametrem klinicznym, zwłaszcza u osób z polimorfizmem enzymu CYP2D6, co może prowadzić do zmienionego metabolizmu leku i potencjalnie wpływać na skuteczność terapii lub ryzyko działań niepożądanych. Monitorowanie stężenia ODV może być pomocne w indywidualizacji dawkowania wenlafaksyny.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego w standardowych testach na szczurach i myszach oraz w badaniach in vitro i in vivo. Ocena potencjału karcynogennego nie wykazała zwiększonej zapadalności na nowotwory, a testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego podczas terapii wenlafaksyną. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano jednak niekorzystne efekty, takie jak zmniejszenie masy ciała potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność w pierwszych 5 dniach laktacji przy dawce 30 mg/kg/dobę, odpowiadającej 4-krotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (375 mg/dobę). Dawka bezobjawowa wyniosła 1,3-krotność dawki terapeutycznej, jednak kliniczne znaczenie tych wyników wymaga dalszych badań.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, maksymalna dawka dobowa, metabolit wenlafaksyny, O-demetylowana wenlafaksyna, okres laktacji, okres płodowy, płód martwo urodzony, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność potomstwa, wenlafaksyna, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod kątem długotrwałego stosowania. Badania na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów po ekspozycji na wenlafaksynę. Ocena mutagenności potwierdziła brak genotoksyczności. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność wczesnego potomstwa przy dawce 30 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (375 mg/dobę). Dawka NOAEL wyniosła 1,3-krotność dawki ludzkiej, jednak mechanizmy tych efektów nie zostały jednoznacznie wyjaśnione.
aktywny metabolit, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie post-marketingowe, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka na kg masy ciała, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, martwy płód, mechanizm molekularny, NOAEL, nowotwór, O-demetylowana wenlafaksyna, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, profil bezpieczeństwa leku, śmiertelność potomstwa, toksyczność reprodukcyjna, wenlafaksyna, wiek rozrodczy -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Efectin ER, zawierającego wenlafaksynę, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) zarówno in vitro, jak i in vivo. Badania toksycznego wpływu na rozród ujawniły, że dawka 30 mg/kg mc./dobę (czterokrotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi 375 mg/dobę) powodowała zmniejszenie masy ciała potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność potomstwa w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka bez obserwowanych efektów toksycznych odpowiadała 1,3-krotności dawki stosowanej u ludzi. Przyczyna zwiększonej śmiertelności potomstwa nie została jednoznacznie ustalona, co ogranicza interpretację wyników.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna maksymalna, działanie rakotwórcze, Efectin ER, metabolit aktywny, mutagenność, O-demetylowana wenlafaksyna, płód martwo urodzony, płodność, potencjał genotoksyczny, śmiertelność potomstwa, toksyczny wpływ na rozród, wenlafaksyna -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak potencjału rakotwórczego i mutagennego zarówno w długoterminowych testach na szczurach i myszach, jak i w testach in vitro oraz in vivo. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów zaobserwowano istotne działania niepożądane, takie jak zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność młodych do 5 dni po porodzie przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada 4-krotności dobowej dawki stosowanej u ludzi (375 mg). Dawka niepowodująca tych efektów wynosiła 1,3-krotność dawki ludzkiej. Mechanizm tych działań nie został jednoznacznie określony, a ich kliniczne znaczenie wymaga dalszej oceny.
aktywny metabolit wenlafaksyny, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działania niepożądane, działanie rakotwórcze, O-demetylowana wenlafaksyna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność potomstwa, toksyczny wpływ, wenlafaksyna, wpływ na płodność, wpływ na rozród, zmniejszenie płodności -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny (Venlafaxine Teva) przeprowadzone na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego, co jest istotne dla długotrwałego stosowania leku w terapii zaburzeń depresyjnych. Badania mutagenności obejmowały testy in vitro i in vivo, które potwierdziły brak mutagennego potencjału substancji. W zakresie wpływu na rozród, przy dawce 30 mg/kg mc./dobę (około 4-krotność maksymalnej dawki u ludzi 375 mg/dobę przeliczonej na mg/kg), zaobserwowano zmniejszenie masy ciała potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka bezobjawowa wyniosła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi. Przyczyna zgonów potomstwa nie została jednoznacznie ustalona.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dawkowanie wenlafaksyny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, laktacja, martwy płód, metabolit aktywny, O-demetylowana wenlafaksyna, potencjał karcynogenny, toksyczny wpływ, wenlafaksyna, wiek rozrodczy, zaburzenia depresyjne, zdarzenie niepożądane
