hemoroid zewnętrzny
Hemoroid zewnętrzny (guzek krwawniczy zewnętrzny) to poszerzenie żył znajdujących się w kanale odbytu, które rozwija się poniżej linii grzebieniastej (linea dentata). W przeciwieństwie do hemoroidów wewnętrznych, te zewnętrzne są pokryte nabłonkiem wielowarstwowym płaskim i są unerwione somatycznie, co powoduje, że ich występowanie wiąże się z wyraźnym bólem.
Etiologia hemoroidów zewnętrznych obejmuje przewlekłe zaparcia, długotrwałe siedzenie, ciążę, nadwagę oraz genetyczne predyspozycje do osłabienia ścian naczyń żylnych. Klinicznie manifestują się jako bolesne guzki wyczuwalne przy brzegu odbytu, często z towarzyszącym świądem, dyskomfortem i krwawieniem podczas defekacji.
Diagnostyka hemoroidów zewnętrznych opiera się głównie na badaniu fizykalnym, w tym na wziernikowaniu odbytu. Leczenie może być zachowawcze (leki przeciwbólowe, maści i czopki zawierające środki przeciwzapalne, ciepłe kąpiele, odpowiednia dieta bogata w błonnik) lub zabiegowe (skleroterapia, podwiązanie gumką, hemorroidektomia) w zależności od nasilenia objawów i wielkości guzków.
Powikłaniami nieleczonych hemoroidów zewnętrznych mogą być zakrzepica (szczególnie bolesna), owrzodzenia, przewlekłe krwawienia prowadzące do niedokrwistości, a także infekcje. Profilaktyka obejmuje regularną aktywność fizyczną, unikanie nadmiernego wysiłku podczas defekacji oraz dietę bogatą w błonnik.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemoroidy to patologiczne powiększenie naczyń krwionośnych w dolnej części odbytnicy i okolicy odbytu, dzielone na hemoroidy wewnętrzne (pokryte błoną śluzową, zwykle bezbolesne, mogące krwawić i wypadać) oraz zewnętrzne (pod skórą, bardziej bolesne). Objawy obejmują bezbolesne krwawienie jasnoczerwoną krwią, świąd, ból podczas defekacji, dyskomfort i wyczuwalne guzki. Diagnostyka opiera się na badaniu per rectum, anoskopii oraz w razie potrzeby rektoskopii, sigmoidoskopii lub kolonoskopii w celu wykluczenia innych patologii. Czynniki ryzyka to m.in. przewlekłe zaparcia, długotrwałe siedzenie, ciąża, otyłość, dieta uboga w błonnik oraz czynniki genetyczne. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje wywiad, ocenę bólu, nawyków żywieniowych i defekacyjnych, badanie fizykalne oraz ocenę wpływu choroby na jakość życia pacjenta.
anoskopia, badanie per rectum, błonnik pokarmowy, choroba zapalna jelit, elektrokoagulacja, fotokoagulacja podczerwienią, hemoroid wewnętrzny, hemoroid wypadający, hemoroid zewnętrzny, hemoroidektomia, hemoroidopeksja, kąpiel nasiadowa, kolonoskopia, krioterapia, krwawienie z odbytu, linia grzebieniasta, podwiązanie tętnic hemoroidalnych, podwiązywanie gumkami, rak jelita grubego, rektoskopia, sigmoidoskopia, skleroterapia, środek zmiękczający stolec, stan zapalny, świąd odbytu, zakrzepica hemoroidów, zaparcie, żylaki odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ból odbytu, obejmujący okolice odbytnicy i okołoodbytnicze, jest częstą dolegliwością o różnorodnej etiologii, z dominującymi przyczynami takimi jak szczeliny odbytu, zakrzepowe hemoroidy oraz ropnie odbytniczo-odbytowe (stanowiące 95% przypadków). Charakter bólu jest zróżnicowany: od ostrego, rozdzierającego w szczelinach odbytu, przez tępy i pulsujący w hemoroidach, po nagły i silny w skurczach mięśni odbytnicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, anoskopii oraz w razie potrzeby biopsji. Leczenie obejmuje zarówno metody zachowawcze (kąpiele nasiadowe, środki przeciwbólowe, maści z nitrogliceryną 0,2%, diltiazem 2%, nifedypiną 0,5%, lidokainą 2%), jak i interwencje chirurgiczne (sfinkterotomia, hemoroidektomia, podwiązanie gumowe, nacięcie i drenaż ropnia). W badaniu klinicznym wykazano skuteczność onabotulinumtoxinA (20 j.) w leczeniu szczelin odbytu, przewyższającą nitroglicerynę (92% vs 70% wygojonych w 2 miesiące).
anoskopia, badanie per rectum, ból odbytu, choroba Crohna, diltiazem, hemoroid, hemoroid zewnętrzny, hemoroidektomia, kanał odbytu, kąpiel nasiadowa, krwawienie z odbytu, lek przeciwgrzybiczny, lidokaina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, nitrogliceryna, onabotulinumtoxin A, perystaltyka jelit, proctalgia fugax, przetoka odbytowa, ropień odbytu, sfinkterotomia, świąd odbytu, szczelina odbytu, wydzielina ropna, zakażenie HIV, zapalenie odbytnicy, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Diagnostyka i diagnoza
Hemoroidy to patologiczne poszerzenia splotów naczyniowych w kanale odbytu i dolnej części odbytnicy, diagnozowane przede wszystkim na podstawie szczegółowego wywiadu lekarskiego oraz badania fizykalnego, w tym inspekcji i badania per rectum. Hemoroidy dzielimy na wewnętrzne (powyżej linii zębatej, unerwione trzewnie, bezbolesne, ale krwawiące) oraz zewnętrzne (poniżej linii zębatej, unerwione czuciowo, mogące powodować ból i świąd). Klasyfikacja hemoroidów wewnętrznych według Golighera obejmuje cztery stopnie zaawansowania, od I (krwawienie bez wypadania) do IV (stałe wypadanie, nieodprowadzalne, z silnym bólem). Diagnostyka uzupełniająca obejmuje anoskopię, rektoskopię, sigmoidoskopię oraz kolonoskopię, szczególnie u pacjentów powyżej 40-45 roku życia lub z czynnikami ryzyka raka jelita grubego, w celu wykluczenia innych patologii, takich jak nowotwory, szczeliny odbytu czy choroby zapalne jelit.
anoskopia, badanie fizykalne, badanie per rectum, choroba zapalna jelit, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, infekcja wtórna, kanał odbytu, kolonoskopia, konsystencja stolca, krwawienie z odbytu, linia zębata, nawyki jelitowe, niedokrwistość, nowotwór jelita grubego, objawy choroby, odbytnica, owrzodzenie, polip, proktitis, przetoka odbytu, rektoskopia, ropień okołoodbytniczy, sigmoidoskopia, splot naczyniowy, szczelina odbytu, wypadanie odbytnicy, wywiad medyczny, zakrzepica hemoroidów, zapalenie odbytnicy, zwieracz odbytu - Leksykon substancji czynnych
Fenol – Wskazania do stosowania
Fenol jest kluczowym składnikiem aktywnym w preparatach proktologicznych Posterisan i Posterisan H, stosowanych miejscowo w leczeniu dolegliwości okolicy odbytu związanych z chorobą hemoroidalną. W maści Posterisan i Posterisan H fenol występuje w stężeniu 3,3 mg/g, natomiast w czopkach Posterisan jego zawartość wynosi 6,6 mg na czopek. Fenol pełni funkcję konserwantu zawiesiny bakteryjnej Escherichia coli, zabezpieczając ją przed degradacją i umożliwiając zachowanie właściwości terapeutycznych. Preparaty te są wskazane w leczeniu świądu, sączenia i pieczenia okolicy odbytu, objawów etiologicznie związanych z guzkami krwawniczymi. Posterisan H, zawierający dodatkowo hydrokortyzon 2,5 mg/g, jest dedykowany cięższym przypadkom, obejmującym stany zapalne, szczeliny, rozpadliny oraz wyprysk okolicy odbytu, rozszerzając spektrum działania o właściwości przeciwzapalne i przeciwświądowe.
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemoroidy to powiększone, obrzęknięte naczynia żylne odbytnicy lub okolicy odbytu, występujące najczęściej u osób w wieku 45-65 lat. Wyróżnia się hemoroidy zewnętrzne (pokryte skórą) oraz wewnętrzne (pokryte błoną śluzową), które klasyfikuje się według stopnia wypadania od I do IV. Czynniki ryzyka obejmują m.in. otyłość, ciążę, dietę ubogą w błonnik, przewlekłe zaparcia, siedzący tryb życia oraz starzenie się. Objawy zależą od typu hemoroidów i mogą obejmować krwawienie jasnoczerwoną krwią, świąd, ból, uczucie pełności oraz wypadanie guzków. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, anoskopii, rektoskopii, a w razie potrzeby kolonoskopii i badaniach laboratoryjnych w celu wykluczenia innych przyczyn krwawienia i oceny niedokrwistości.
anoskopia, badanie per rectum, biegunka przewlekła, choroba hemoroidalna, edukacja pacjenta, elektrokoagulacja, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid wypadający, hemoroid zakrzepowy, hemoroid zewnętrzny, hemoroidektomia, hemoroidopeksja staplerowa, kąpiel nasiadowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietrzymanie stolca, otyłość, podwiązanie tętnic hemoroidalnych, posocznica, rektoskopia, sigmoidoskopia, skleroterapia, środek zmiękczający stolec, świąd odbytu, zapalenie otrzewnej, zaparcie przewlekłe, zwężenie odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Leczenie
Hemoroidy, będące poszerzeniami żylnymi kanału odbytu, manifestują się bólem, świądem, pieczeniem oraz krwawieniem. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania i nasilenia objawów. Hemoroidy I i II stopnia oraz łagodne III stopnia leczymy głównie zachowawczo, stosując dietę bogatą w błonnik (25-35 g/dobę), odpowiednie nawodnienie (2-3 litry/dobę), suplementację błonnika (psyllium, metyloceluloza), aktywność fizyczną oraz unikanie długiego siedzenia na toalecie. W terapii miejscowej wykorzystuje się preparaty z hydrokortyzonem, lidokainą, fenylefryną, wyciągiem z oczaru wirginijskiego oraz czopki doodbytnicze. W przypadku zakrzepicy hemoroidu zewnętrznego wskazane jest nacięcie i usunięcie skrzepu w ciągu 24-72 godzin od wystąpienia objawów. Małoinwazyjne zabiegi ambulatoryjne, takie jak podwiązywanie gumkami (skuteczność 70-80%), skleroterapia (około 70%) czy fotokoagulacja podczerwienią, są stosowane przy hemoroidach II i III stopnia, oferując krótszy czas rekonwalescencji i mniejszy ból niż operacje klasyczne.
błonnik w diecie, czopek doodbytniczy, diosmina, dokuzan sodu, elektrokoagulacja, fala radiowa, fenylefryna, fotokoagulacja podczerwienią, hemoroid, hemoroid zewnętrzny, hydrokortyzon, kąpiel nasiadowa, krwawienie, leczenie miejscowe, leczenie zachowawcze, lidokaina, maść znieczulająca, metyloceluloza, modyfikacja stylu życia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oczar wirginijski, podwiązywanie gumkami, przetoka odbytu, psyllium, skleroterapia iniekcyjna, sklerozant, środek zmiękczający stolec, suplementacja błonnika, znieczulenie ogólne, zwężenie kanału odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Zapobieganie i profilaktyka
Hemoroidy, szczególnie często występujące u osób w wieku 45-65 lat, można skutecznie profilaktycznie kontrolować poprzez kompleksowe podejście oparte na modyfikacji stylu życia. Kluczowe znaczenie ma odpowiednia podaż błonnika w diecie – 25 g/dzień u kobiet i 35 g/dzień u mężczyzn – co redukuje krwawienie o 50% i poprawia objawy. Suplementacja błonnikiem (np. psyllium, metyloceluloza) jest wskazana, gdy dieta jest niewystarczająca, przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowego nawodnienia (2-2,5 l/dzień) w celu zapobiegania zaparciom i twardemu stolcowi. Należy unikać odwlekania defekacji, nadmiernego parcia oraz długiego siedzenia na toalecie, a także stosować podnóżek, co ułatwia wypróżnienie i zmniejsza ciśnienie w żyłach odbytu. Regularna umiarkowana aktywność fizyczna (20-30 minut spaceru dziennie) oraz przerwy na ruch przy pracy siedzącej wspomagają perystaltykę jelit i poprawiają krążenie, natomiast unikanie długotrwałego siedzenia, stania i ciężkich ćwiczeń jest istotne dla redukcji ryzyka.
anemia, choroba hemoroidalna, ciśnienie w jamie brzusznej, ciśnienie w miednicy, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, ćwiczenia dna miednicy, ćwiczenie Kegla, dieta wysokobłonnikowa, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, interwencja chirurgiczna, kąpiel nasiadowa, krwawienie z odbytu, metyloceluloza, nowotwór jelita grubego, nowotwór odbytu, odwodnienie, otyłość, perystaltyka jelit, psyllium, środek zmiękczający stolec, zaparcie, żyła odbytnicza, żylak odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Objawy
Hemoroidy to patologiczne poszerzenia naczyń żylnych w kanale odbytu lub wokół odbytu, dzielone na wewnętrzne (powyżej linii grzebieniowej) i zewnętrzne (podskórne). Szacuje się, że problem dotyczy około 5% dorosłych, a częstość wzrasta do ponad 50% po 50. roku życia. Hemoroidy wewnętrzne zwykle manifestują się bezbolesnym jasnoczerwonym krwawieniem podczas defekacji, uczuciem niepełnego wypróżnienia, wydzieliną śluzową oraz ewentualnym wypadaniem (prolaps) stopnia I-IV, gdzie stopień IV wymaga interwencji chirurgicznej. Hemoroidy zewnętrzne charakteryzują się bólem, świądem, obrzękiem i wyczuwalnymi guzkami, a ich powikłaniem może być zakrzepica hemoroidalna, objawiająca się silnym bólem, obrzękiem i twardym, przebarwionym guzkiem, z bólem osiągającym szczyt po 48-72 godzinach i ustępującym po 4-5 dniach. Przewlekły przebieg choroby z okresami zaostrzeń i remisji, a także ryzyko nawrotów (10-50% w ciągu 5 lat) wymaga odpowiedniego monitorowania i leczenia.
biegunka przewlekła, guzek krwawniczy, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zakrzepowy, hemoroid zewnętrzny, kanał odbytu, krwawienie bezbolesne, martwica tkanki, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niepełne wypróżnienie, nietrzymanie stolca, nowotwór jelita grubego, nowotwór odbytu, poduszeczka naczyniowa, pruritus ani, przetoka odbytu, wydzielina śluzowa, zapalenie skóry okolicy odbytu, zaparcie przewlekłe, żylak odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Objawy
Hemoroidy to patologiczne poszerzenia naczyń żylnych w obrębie odbytnicy i odbytu, dzielone na wewnętrzne (powyżej linii grzebieniastej) i zewnętrzne (poniżej linii grzebieniastej). Hemoroidy wewnętrzne zwykle przebiegają bezbólowo, manifestując się bezbolesnym krwawieniem jasnoczerwoną krwią podczas lub po defekacji, wypadaniem (prolapsem) stopnia I-IV oraz uczuciem dyskomfortu i niepełnego wypróżnienia. Hemoroidy zewnętrzne cechują się bólem, obrzękiem, świądem i wyczuwalnymi guzkami, a ich zakrzepica powoduje ostry ból i fioletowo-niebieskie zabarwienie. Występują powikłania takie jak zakrzepica, uwięźnięcie, zakażenie, wyprysk odbytu oraz niedokrwistość z niedoboru żelaza w przypadku przewlekłego krwawienia. Czynniki ryzyka obejmują przewlekłe zaparcia, siedzący tryb życia, otyłość, ciążę, wiek powyżej 50 lat, dźwiganie ciężarów oraz dietę ubogą w błonnik.
choroba hemoroidalna, choroba Leśniowskiego-Crohna, guzek krwawniczy, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zakrzepowy, hemoroid zewnętrzny, krwawienie bezbolesne, krwawienie z odbytu, linia grzebieniasta, linia zębata, martwica, niedokrwistość z niedoboru żelaza, prolaps, przetoka, rak jelita grubego, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, skrzeplina krwi, stan zapalny, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielina śluzowa, zakończenie nerwowe, zakrzepica, żylak odbytu - Leksykon substancji czynnych
Eskulina – Wskazania do stosowania
Eskulina, będąca 6-glukozydem 6,7-dihydrokumaryny, wykazuje wielokierunkowe działanie naczynioochronne, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, co znajduje zastosowanie w preparatach Proktosedon oraz Venescin. Proktosedon, dostępny w formie maści doodbytniczej i czopków zawierających 10 mg eskuliny (półtorawodzianu) wraz z hydrokortyzonem (5 mg), chlorowodorkiem cynchokainy (5 mg) i siarczanem neomycyny (10 mg), jest wskazany w leczeniu hemoroidów (zewnętrznych i wewnętrznych), stanów zapalnych odbytu, szczeliny odbytu oraz świądu odbytu, a także w terapii przed- i pooperacyjnej w zabiegach proktologicznych. Eskulina w tym preparacie zmniejsza przepuszczalność i łamliwość naczyń, redukuje obrzęk tkanek okołoodbytniczych, wspomaga regenerację śluzówki oraz uzupełnia działanie przeciwzapalne hydrokortyzonu, co przekłada się na szybką redukcję objawów bólowych, świądu i obrzęku.
działanie flebotropowe, działanie naczynioochronne, działanie naczynioprotekcyjne, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, eskulina, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, hemoroidy, klasyfikacja CEAP, kurcz mięśni łydek, mikrokrążenie, niewydolność żylna, obrzęk kończyn dolnych, ostre zapalenie odbytu, przepuszczalność naczyń włosowatych, przewlekła niewydolność żylna, przewlekłe zapalenie odbytu, regeneracja tkanek, saponina trójterpenowa, schorzenie proktologiczne, świąd odbytu, szczelina odbytu, wyciąg z kasztanowca, zapalenie odbytu, zespół ciężkich nóg, zmiana troficzna, żylaki kończyn dolnych - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka hemoroidów opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie medycznym oraz badaniu fizykalnym, które obejmuje inspekcję okolicy odbytu oraz badanie per rectum. Wywiad powinien uwzględniać charakter, nasilenie i czas trwania objawów, częstotliwość wypróżnień, obecność krwawienia, bólu, świądu oraz ewentualne objawy towarzyszące, takie jak zaparcia czy nietrzymanie stolca. Badanie fizykalne pozwala na ocenę obecności hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych, szczelin odbytu, przetok czy zakrzepicy. W przypadku wątpliwości diagnostycznych lub podejrzenia innych schorzeń, wskazane jest wykonanie badań dodatkowych, takich jak anoskopia, proktoskopia, sigmoidoskopia czy kolonoskopia, zwłaszcza u pacjentów powyżej 40. roku życia z krwawieniem z odbytu.
anoskopia, badanie fizykalne, badanie per rectum, choroba Leśniowskiego-Crohna, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, kłykcina kończysta, kolonoskopia, krew utajona, krwawienie z odbytu, linia grzebieniasta, linia zębata, morfologia krwi, nietrzymanie stolca, polip odbytnicy, proktoskopia, przetoka, przetoka odbytu, rak odbytnicy, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, sigmoidoskopia, świąd odbytu, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy, wywiad medyczny, żylak odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Objawy
Ból odbytu jest częstym objawem o różnorodnej etiologii, manifestującym się w okolicy odbytu lub odbytnicy. Charakterystyka bólu (ostry, tnący, piekący, tępy, pulsujący, kurczowy) oraz czas trwania (od kilku minut do ponad 6 tygodni) stanowią istotne wskazówki diagnostyczne. Najczęstsze przyczyny to szczelina odbytu (ból ostry, tnący, piekący, utrzymujący się do kilku godzin po defekacji), hemoroidy (ból podczas siedzenia i wypróżniania, możliwa zakrzepica), ropień okołoodbytniczy (tępy, pulsujący ból nasilający się przy siedzeniu), proctalgia fugax (nagłe, kurczowe bóle trwające do 30 minut, często nocne) oraz zespół dźwigacza odbytu (ból tępy, trwający ponad 20 minut). Towarzyszące objawy, takie jak krwawienie (jasnoczerwona krew na papierze toaletowym lub stolcu), świąd, wydzielina ropna lub śluzowa, a także zaburzenia wypróżniania (zaparcia, biegunka, uczucie niepełnego wypróżnienia) pomagają w różnicowaniu przyczyn.
biegunka, choroba Leśniowskiego-Crohna, endometrioza, grzybica, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, infekcja skórna, łuszczyca, nietrzymanie stolca, proctalgia fugax, przetoka odbytnicza, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, skurcz mięśni dna miednicy, szczelina odbytu, uraz kości ogonowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy, zakrzepica hemoroidów, zapalenie odbytnicy, zapalenie skóry, zaparcie, zespół dźwigacza odbytu - Leksykon substancji czynnych
Tribenozyd – Wskazania do stosowania
Tribenozyd, stosowany w leczeniu hemoroidów, jest dostępny na polskim rynku w preparatach miejscowych, takich jak kremy doodbytnicze i czopki, często w połączeniu z lidokainą, która zapewnia miejscowe działanie znieczulające. Preparaty Procto-Glyvenol i Procto-Hemolan zawierają odpowiednio 50 mg tribenozydu i 20 mg lidokainy chlorowodorku w 1 gramie kremu oraz 400 mg tribenozydu i 40 mg lidokainy w czopku. Takie skojarzenie umożliwia kompleksowe leczenie hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych, redukując ból, świąd, pieczenie, krwawienie oraz obrzęk w okolicy odbytu. Kremy są preferowane przy hemoroidach zewnętrznych ze względu na łatwość aplikacji, natomiast czopki są wskazane przy hemoroidach wewnętrznych, umożliwiając bezpośrednie dotarcie do zmian chorobowych.
ból odbytu, chlorowodorek lidokainy, czopek doodbytniczy, działanie przeciwhemoroidalne, guzek hemoroidalny, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, kanał odbytu, krem doodbytniczy, krwawienie z odbytu, leczenie pooperacyjne, leczenie uzupełniające, lidokaina, linia grzebieniasta odbytu, obrzęk żylaków odbytu, pieczenie odbytu, połóg, preparat złożony, stan zapalny, świąd odbytu, tribenozyd, zabieg proktologiczny, zaostrzenie choroby