teoria epidermotropiczna

Teoria epidermotropiczna to koncepcja wyjaśniająca mechanizm rozwoju niektórych chorób skóry, szczególnie w odniesieniu do chłoniaków skóry T-komórkowych (CTCL), takich jak ziarniniak grzybiasty czy zespół Sézary’ego. Zgodnie z tą teorią, komórki nowotworowe mają specyficzne powinowactwo (tropizm) do naskórka (epidermis).

Zjawisko epidermotropizmu dotyczy migracji limfocytów T do naskórka, gdzie tworzą charakterystyczne skupiska zwane mikroropniami Pautriera. Ten proces jest regulowany przez interakcje między receptorami na powierzchni limfocytów T a cząsteczkami adhezyjnymi na keratynocytach oraz przez chemokiny produkowane w naskórku.

Teoria epidermotropiczna ma kluczowe znaczenie w diagnostyce histopatologicznej chłoniaków skóry, gdzie obecność nacieków epidermotropowych limfocytów T jest jednym z głównych kryteriów diagnostycznych. Współczesne badania sugerują, że epidermotropizm może być też związany z ekspresją określonych receptorów chemokinowych (np. CCR4, CCR10) oraz antygenów związanych z zasiedlaniem skóry (CLA – cutaneous lymphocyte antigen).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl