trądzik zwykły

Trądzik zwykły (łac. acne vulgaris) to przewlekła choroba zapalna mieszków włosowo-łojowych, dotykająca około 80% osób w wieku dojrzewania. Patogeneza obejmuje nadmierne wydzielanie sebum, kolonizację Cutibacterium acnes, hiperkeratynizację ujść mieszków włosowych oraz rozwój stanu zapalnego.

Zmiany trądzikowe mogą przyjmować różne formy: zaskórniki otwarte i zamknięte, grudki, krosty, guzki oraz torbiele. W zależności od nasilenia objawów wyróżnia się trądzik łagodny, umiarkowany i ciężki. Predylekcyjnymi lokalizacjami są twarz, klatka piersiowa, plecy i ramiona.

Leczenie trądziku zwykłego jest wielokierunkowe i dostosowane do nasilenia zmian. W terapii miejscowej stosuje się retinoidy (adapalen, tretynoina), nadtlenek benzoilu, antybiotyki (klindamycyna, erytromycyna) oraz kwas azelainowy. W przypadkach umiarkowanych i ciężkich wdraża się leczenie ogólne antybiotykami (doksycyklina, minocyklina), retinoidami (izotretynoina) lub terapią hormonalną u kobiet.

Właściwe i wczesne leczenie trądziku jest istotne nie tylko ze względów estetycznych, ale także dla zapobiegania powikłaniom takim jak blizny potrądzikowe i przebarwienia pozapalne, które mogą mieć długotrwały negatywny wpływ na jakość życia pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl