depresja reaktywna

Depresja reaktywna to zaburzenie psychiczne wywołane przez konkretne traumatyczne wydarzenie lub sytuację stresową, taką jak utrata bliskiej osoby, rozwód, utrata pracy czy poważna choroba. W klasyfikacji ICD-10 określana jest jako zaburzenie adaptacyjne z objawami depresyjnymi, natomiast w nowszej klasyfikacji ICD-11 i DSM-5 ujmowana jest w ramach zaburzeń adaptacyjnych.

Objawy depresji reaktywnej obejmują obniżony nastrój, anhedonię (utratę zdolności odczuwania przyjemności), zaburzenia snu, zmniejszenie apetytu, trudności z koncentracją oraz myśli pesymistyczne. W przeciwieństwie do depresji endogennej, depresja reaktywna ma wyraźny związek przyczynowo-skutkowy z zewnętrznym czynnikiem stresowym, a objawy zwykle ustępują, gdy sytuacja się poprawia lub pacjent adaptuje się do nowych okoliczności.

Leczenie depresji reaktywnej opiera się głównie na psychoterapii, szczególnie terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), która pomaga pacjentom zidentyfikować i zmienić negatywne wzorce myślenia. W cięższych przypadkach może być konieczne zastosowanie farmakoterapii, najczęściej selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI). Wczesna interwencja zwiększa szanse na szybsze ustąpienie objawów i zapobiega przejściu w przewlekłą formę zaburzenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl