hormony tarczycowe
Hormony tarczycowe są kluczowymi regulatorami metabolizmu, produkowanymi przez gruczoł tarczycowy. Do głównych hormonów należą tyroksyna (T4) oraz trójjodotyronina (T3), które powstają poprzez jodowanie aminokwasu tyrozyny. T4 jest wydzielana w większej ilości, lecz to T3 wykazuje silniejsze działanie biologiczne, powstając głównie w wyniku dejodynacji T4 w tkankach obwodowych.
Wydzielanie hormonów tarczycowych jest regulowane przez oś podwzgórze-przysadka-tarczyca. Podwzgórze wydziela tyreoliberynę (TRH), stymulującą przysadkę do produkcji tyreotropiny (TSH), która z kolei pobudza tarczycę do syntezy i uwalniania T3 i T4. System ten działa na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego, zapewniając homeostazę.
Hormony tarczycowe wpływają na niemal wszystkie tkanki organizmu, regulując tempo metabolizmu, termogenezę, pracę układu sercowo-naczyniowego oraz rozwój układu nerwowego. Niedobór tych hormonów prowadzi do niedoczynności tarczycy (hipotyreozy), charakteryzującej się spowolnieniem metabolizmu, natomiast ich nadmiar wywołuje nadczynność tarczycy (hipertyreozę), objawiającą się przyspieszeniem procesów metabolicznych.
W diagnostyce zaburzeń funkcji tarczycy kluczowe znaczenie ma oznaczanie stężenia TSH oraz wolnych frakcji hormonów tarczycowych (fT3, fT4) w surowicy krwi. Leczenie obejmuje stosowanie lewotyroksyny w niedoczynności oraz leków przeciwtarczycowych, radioaktywnego jodu lub leczenia operacyjnego w nadczynności tarczycy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketrel 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia długoterminowego stosowania leku i ryzyka nowotworowego. U szczurów zaobserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus stwierdzono hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, a także zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby krwinek białych i czerwonych. U psów odnotowano zmętnienie rogówki i zaćmę, wskazujące na potencjalny wpływ na narząd wzroku. Te zmiany sugerują możliwe oddziaływanie kwetiapiny na funkcje tarczycy oraz układ krwiotwórczy u zwierząt laboratoryjnych.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, ekspozycja leku, faza międzyrujowa, genotoksyczność kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormony tarczycowe, krwinki, pigmentacja tarczycy, prolaktyna, przykurcz, regulacja hormonalna, rozwój nowotworów, układ krwiotwórczy, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa leku Kventiax SR. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany w tarczycy (np. zmiana pigmentacji u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych u małp Cynomolgus), obniżenie stężenia hormonu T3, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach teratologicznych na królikach odnotowano zwiększoną częstość przykurczów kończyn, związanych z ekspozycją na dawki porównywalne do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieznane.
badania in vitro, badania in vivo, choroby tarczycy, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, hormony tarczycowe, krwinki, kwetiapina, masa ciała, pigmentacja tarczycy, płodność, prolaktyna, przykurcz, przykurcz stawowy, regulacja hormonalna rozrodu, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Zapobieganie i profilaktyka
Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) jest schorzeniem o podłożu głównie genetycznym i autoimmunologicznym, co utrudnia jej profilaktykę. Modyfikowalnym czynnikiem ryzyka pozostaje podaż jodu – zarówno jego nadmiar, jak i niedobór mogą zaburzać funkcję tarczycy. Zaleca się ograniczenie spożycia produktów bogatych w jod, takich jak wodorosty morskie, jodowana sól czy niektóre preparaty farmaceutyczne, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa. W przypadku terapii radioaktywnym jodem (I-131) wskazana jest dieta niskojodowa, z jednoczesnym monitorowaniem i ewentualną suplementacją witaminy D oraz wapnia, aby zapobiec niedoborom i powikłaniom kostnym. Regularne badania kontrolne, szczególnie u osób z grup ryzyka (np. z rodzinnym występowaniem chorób tarczycy, kobiet w ciąży, pacjentów z cukrzycą czy anemią złośliwą), są kluczowe dla wczesnego wykrycia i zapobiegania powikłaniom hipertyreozy.
anemia złośliwa, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, dieta przeciwzapalna, dieta roślinna, gruczoł tarczowy, hipertyreoza, hormony tarczycowe, nadczynność tarczycy, nawrót choroby, niedobór witaminy B12, niedoczynność tarczycy, olejek eteryczny, orbitopatia tarczycowa, osteoporoza, probiotyki, radioaktywny jod, selen, suplement ziołowy, terapia poznawczo-behawioralna, wapń, witamina D, zaburzenia czynności tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord
Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną (Levothyroxine Accord) konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki w celu wykluczenia przeciwwskazań oraz oceny współistniejących schorzeń, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), niedoczynności przysadki, autonomicznej czynności tarczycy oraz dysfunkcji kory nadnerczy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych, chorobami serca przebiegającymi z tachykardią oraz u wcześniaków z bardzo niską masą urodzeniową, ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy wskazane jest unikanie stężeń lewotyroksyny przekraczających wartości fizjologiczne. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, a dawki stopniowo zwiększane, z regularnym monitorowaniem stężeń hormonów tarczycy i oceny klinicznej pacjenta.
autonomiczna czynność tarczycy, badania immunologiczne tarczycy, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, hipertyreoza, hormony tarczycowe, interakcja biotyny i streptawidyny, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwtarczycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test TRH, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord
Przed rozpoczęciem terapii hormonami tarczycy, w tym lewotyroksyną, konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze oraz niedoczynność przysadki. Szczególną uwagę należy zwrócić na autonomiczną czynność tarczycy oraz dysfunkcję kory nadnerczy, które wymagają odpowiedniego postępowania przed terapią. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych terapia powinna być wprowadzana stopniowo, z monitorowaniem objawów. W przypadku niewydolności serca lub zaburzeń rytmu serca z tachykardią, należy unikać nawet niewielkiej nadczynności tarczycy i często kontrolować stężenia hormonów. Wtórna niedoczynność tarczycy wymaga ustalenia przyczyny i ewentualnego leczenia niedoczynności nadnerczy. U wcześniaków z niską masą urodzeniową konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy należy unikać stężeń lewotyroksyny przekraczających wartości fizjologiczne.
autonomiczna czynność tarczycy, biotyna, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfagia, dysfunkcja kory nadnerczy, hipertyreoza, hormony tarczycowe, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwtarczycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test TRH, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapine Orion 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny wskazują na brak genotoksycznego działania leku zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W modelach zwierzęcych zaobserwowano jednak szereg zmian o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takich jak zmiany pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia T3 w osoczu u małp Cynomolgus, a także spadek hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów. U psów odnotowano zmętnienie rogówki i zaćmę, co wskazuje na możliwy wpływ kwetiapiny na struktury oka. Wartości ekspozycji u zwierząt były porównywalne do dawek stosowanych u ludzi, co podkreśla potencjalne znaczenie tych obserwacji.
badanie in vitro, ciąża urojona, działanie genotoksyczne, faza międzyrujowa, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormony tarczycowe, krwinki, kwetiapina, model zwierzęcy in vivo, płodność, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przykurcz kończyn, regulacja hormonalna, rozwój zarodkowo-płodowy, tarczyca, toksyczność reprodukcyjna, trijodotyronina, układ krwiotwórczy, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gravesa-basedowa – Objawy
Choroba Gravesa-Basedowa, będąca autoimmunologiczną przyczyną nadczynności tarczycy, charakteryzuje się obecnością przeciwciał stymulujących tarczycę do nadprodukcji hormonów, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu i szerokiego spektrum objawów klinicznych. Typowe symptomy obejmują tachykardię, arytmie (w tym migotanie przedsionków), drżenie rąk, utratę masy ciała pomimo zwiększonego apetytu, nietolerancję ciepła, nadmierną potliwość, osłabienie mięśni, zaburzenia snu oraz powiększenie tarczycy (wole). Około 25-30% pacjentów rozwija oftalmopatię Gravesa, objawiającą się m.in. egzoftalmusem, obrzękiem tkanek oczodołu, podwójnym widzeniem i ryzykiem uszkodzenia nerwu wzrokowego. Rzadziej występuje dermopatia (pretibial myxedema) oraz zaburzenia funkcji rozrodczych, takie jak nieregularne miesiączki u kobiet i ginekomastia u mężczyzn. Przebieg choroby jest przewlekły, z możliwością remisji i zaostrzeń, a u nieleczonych pacjentów często dochodzi do rozwoju niedoczynności tarczycy.
akropachia tarczycowa, burza tarczycowa, choroba Gravesa-Basedowa, drżenie rąk, egzoftalmus, ginekomastia, hormony tarczycowe, jod radioaktywny, kołatanie serca, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk przedgoleniowy, oftalmopatia Gravesa, osteoporoza, przeciwciała przeciwtarczycowe, przełom tarczycowy, schorzenie autoimmunologiczne, stan przedrzucawkowy, tachykardia, tyreoidektomia, wole, wytrzeszcz oczu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tirosint Sol 88 mcg
Tirosint Sol, zawierający lewotyroksynę sodową w formie roztworu doustnego, jest wskazany w leczeniu różnych schorzeń tarczycy, takich jak wole eutyreotyczne, niedoczynność tarczycy, profilaktyka nawrotu wola po resekcji, zróżnicowany rak tarczycy oraz wspomagająco w terapii nadczynności tarczycy z zastosowaniem tyreostatyków. Preparat dostępny jest w 12 dawkach od 13 do 200 mikrogramów lewotyroksyny sodowej na 1 ml, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. W przypadku raka tarczycy stosuje się dawki supresyjne w celu zahamowania wydzielania TSH, natomiast w niedoczynności tarczycy terapia ma charakter substytucyjny. Tirosint Sol jest również wykorzystywany w teście supresyjnym tarczycy do oceny autonomicznej czynności gruczołu.
autonomiczna czynność tarczycy, biodostępność leku, dawka supresyjna, dysfagia, hormony tarczycowe, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, resekcja tarczycy, roztwór doustny, supresja TSH, terapia jodem radioaktywnym, terapia substytucyjna, terapia supresyjna, test supresyjny tarczycy, tyreostatyk, wole eutyreotyczne, wznowa wola, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Jodek – Właściwości farmakodynamiczne
Bocheńska Lecznicza Sól Jodowo-Bromowa zawiera jodki w stężeniu nie mniejszym niż 0,03%, które wykazują wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne. Podczas kąpieli w roztworze o temperaturze 35-36°C dochodzi do rozpulchnienia naskórka i zwiększenia przepuszczalności bariery skórnej, co umożliwia efektywną penetrację jodków i innych składników mineralnych. Tworzy się na skórze „płaszcz solny” o działaniu antyseptycznym i osmotycznym, który wspomaga leczenie stanów zapalnych skóry. Jodki wykazują silne działanie przeciwzapalne i antyseptyczne, co jest szczególnie istotne przy stosowaniu kąpieli i inhalacji, gdzie dodatkowo rozrzedzają śluz w drogach oddechowych, ułatwiając jego usuwanie. Ponadto, jodki wpływają na metabolizm hormonów tarczycy, co należy uwzględnić w terapii pacjentów z zaburzeniami funkcji tego gruczołu.
dolegliwość neuralgiczna, drożność dróg oddechowych, działanie antyseptyczne, działanie odkażające, działanie przeciwzapalne, działanie rozkurczowe, efekt termiczny, gruczoł tarczowy, hormony tarczycowe, inhalacja, jodek, ognisko zapalne, płaszcz solny, przewodnictwo skóry, rozpulchnienie naskórka, rozrzedzenie śluzu, schorzenie reumatyczne, sól jodowo-bromowa, układ przysadka-nadnercza, wegetatywny układ nerwowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jodid 100 100 mcg jodu
Produkt leczniczy Jodid zawiera jodek potasu w dawkach 100 oraz 200 mikrogramów jodu, podawany doustnie w formie tabletek. Po podaniu doustnym jod jest niemal całkowicie wchłaniany w jelicie cienkim, choć możliwe jest także wchłanianie przezskórne i przez śluzówki, które jest jednak niekontrolowane i niewielkie. Dystrybucja jodu w organizmie obejmuje objętość dystrybucji około 23 litrów (około 38% masy ciała), a jego stężenie w surowicy wynosi 0,1-0,5 mikrograma/dl. Jodek kumuluje się głównie w tarczycy, gdzie jest wykorzystywany do syntezy hormonów tarczycowych, a także w śliniankach, gruczołach piersiowych i żołądku, gdzie stężenia jodu są około 30-krotnie wyższe niż w osoczu.
dystrybucja jodu, gruczoły piersiowe, hormony tarczycowe, jelito cienkie, jodek potasu, karmienie piersią, kwas żołądkowy, mikrogramy na gram kreatyniny, objętość dystrybucji, osocze krwi, ślinianki, stężenie jodu w moczu, stężenie w ślinie, tarczyca, wchłanianie przezskórne, wydalanie nerkowe, żołądek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej preparatu Kventiax SR) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno w testach in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano specyficzne zmiany, takie jak zmiany pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia T3 (trijodotyroniny) w osoczu u małp Cynomolgus, a także zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę, co sugeruje potencjalny wpływ na tkankę oczną. W badaniach toksyczności rozwojowej na królikach odnotowano zwiększoną częstość przykurczów kończyn, związanych z ekspozycją na dawki porównywalne do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
białe krwinki, ciąża urojona, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormony tarczycowe, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, płodność, procesy rozrodcze, prolaktyna, przykurcz kończyn, test in vitro, test in vivo, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, trijodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Kventiax SR, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla długotrwałej terapii. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak zmiana pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych i ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, ekspozycja na lek, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormony tarczycowe, kohabitacja, krwinki, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, prolaktyna, przykurcz kończyn, przykurcz stawów, różnice międzygatunkowe, substancja czynna, toksyczne oddziaływanie, toksyczność narządowa, trójjodotyronina, zaburzenia płodności, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Potasu jodek – Wskazania do stosowania
Potasu jodek jest kluczowym mikroelementem stosowanym w żywieniu pozajelitowym, dostarczającym jod niezbędny do prawidłowej syntezy hormonów tarczycowych (tyroksyny i trijodotyroniny). Wskazany jest szczególnie u noworodków, w tym wcześniaków, oraz dzieci wymagających żywienia dożylnego z powodu niemożności lub niewystarczalności żywienia enteralnego. Preparaty takie jak Pediaven NN1 dostarczają 2,5 µg jodu w 250 ml roztworu (odpowiadające 3,3 µg potasu jodku), dedykowane do stosowania w pierwszych 24-48 godzinach życia noworodków, natomiast Peditrace zawiera 1 µg jodu na 1 ml koncentratu (57 µg potasu jodku), służąc do uzupełnienia podstawowego zapotrzebowania na pierwiastki śladowe u pacjentów pediatrycznych. Podawanie odbywa się wyłącznie drogą dożylną, z uwzględnieniem odpowiedniego rozcieńczenia i monitorowania parametrów fizykochemicznych roztworu (osmolalność 38 mOsm/kg, pH około 2,0 w przypadku Peditrace).
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Thyrozol 10 mg
Przedawkowanie tiamazolu, stosowanego w leczeniu nadczynności tarczycy, prowadzi do rozwoju niedoczynności tarczycy poprzez nadmierne hamowanie syntezy hormonów tarczycowych. Klinicznie objawia się to spowolnieniem metabolizmu, co manifestuje się zmęczeniem, sennością, zaburzeniami koncentracji, obniżoną temperaturą ciała, bradykardią, zaparciami oraz suchością skóry. Mechanizm sprzężenia zwrotnego powoduje pobudzenie przysadki mózgowej, co skutkuje powiększeniem wola. Dostępne dawki Thyrozolu to 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych, które można dzielić dzięki rowkowi dzielącemu, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania.
bradykardia, eutyreoza, hamowanie syntezy hormonów tarczycy, hormony tarczycowe, lewotyroksyna, niedoczynność tarczycy, obniżona temperatura ciała, powiększenie wola, rowek dzielący, senność, sprzężenie zwrotne, suchość skóry, tabletki powlekane, Thyrozol, tiamazol, zaburzenia koncentracji, zaparcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapin NeuroPharma 25 mg
Badania przedkliniczne kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje potencjał mutagenny i kancerogenny leku. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe przy dawkach porównywalnych do stosowanych klinicznie u ludzi. U szczurów stwierdzono zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus – hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów. U psów odnotowano zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te wskazują na wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy, układ hematologiczny oraz narząd wzroku, jednak nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi.
badanie przedkliniczne, białe krwinki, ciąża urojona, czerwone krwinki, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hipertrofia tarczycy, hormony tarczycowe, in vitro, in vivo, narządy wewnętrzne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, regulacja hormonalna rozrodu, stężenie hemoglobiny, stężenie T3, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zaćma, zmętnienie rogówki