stożek rdzeniowy
Stożek rdzeniowy (conus medullaris) to stożkowato zwężona, końcowa część rdzenia kręgowego. Anatomicznie znajduje się on na poziomie kręgów L1-L2, choć jego położenie może nieznacznie różnić się u poszczególnych osób. Ze stożka rdzeniowego wychodzą korzenie nerwowe tworzące tzw. ogon koński (cauda equina).
Stożek rdzeniowy zawiera segmenty rdzeniowe S3-S5 oraz segment Co1 (guziczny), które są odpowiedzialne za unerwienie dolnej części odbytnicy, pęcherza moczowego, narządów płciowych oraz skóry okolicy krocza. Uszkodzenie stożka rdzeniowego prowadzi do charakterystycznego zespołu klinicznego, objawiającego się zaburzeniami funkcji pęcherza moczowego i jelit (nietrzymanie moczu i stolca), zaburzeniami funkcji seksualnych oraz zaburzeniami czucia w okolicy siodełkowej.
W diagnostyce patologii stożka rdzeniowego kluczową rolę odgrywa badanie MRI, które pozwala na uwidocznienie jego struktury oraz potencjalnych zmian patologicznych, takich jak guzy, urazy czy zmiany zapalne. Różnicowanie zespołu stożka rdzeniowego od zespołu ogona końskiego ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż determinuje strategię terapeutyczną i rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego – Epidemiologia
Malformacje tętniczo-żylne rdzenia kręgowego (sAVM) stanowią rzadką, ale klinicznie istotną grupę patologii naczyniowych, odpowiadającą za 3-4% wszystkich wewnątrzrdzeniowych mas, a wśród malformacji naczyniowych rdzenia za 60-80%. Rocznie w USA diagnozuje się około 300 nowych przypadków wymagających hospitalizacji, z przewagą mężczyzn (stosunek około 5:1) i średnim wiekiem diagnozy między 30 a 60 rokiem życia. Najczęściej lokalizują się wewnątrzoponowo (80% przypadków), a ich rozpoznanie opiera się na cyfrowej angiografii subtrakcyjnej (DSA), uzupełnianej przez angiografię rezonansu magnetycznego (MRA) i tomografię komputerową (CTA). Ryzyko krwotoku wynosi 2-4% rocznie, a po pierwszym krwotoku wzrasta do 10%, z istotnym ryzykiem poważnych deficytów neurologicznych i śmiertelności na poziomie 10-15%. Bez leczenia sAVM prowadzą do progresywnej mielopatii i znacznej niepełnosprawności, przy czym 50% pacjentów jest poważnie upośledzonych neurologicznie w ciągu 3 lat od rozpoznania.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, deficyt neurologiczny, embolizacja wewnątrznaczyniowa, leczenie wewnątrznaczyniowe, malformacja naczyniowa, malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego, mikrochirurgia, naturalny przebieg choroby, obliteracja, płyn mózgowo-rdzeniowy, pogorszenie neurologiczne, przetoka tętniczo-żylna opony twardej, radiochirurgia stereotaktyczna, stożek rdzeniowy, tętniak wewnątrzczaszkowy, zmiana wewnątrzrdzeniowa